คำสารภาพท่ามกลางความวุ่นวาย

แฟ้มข้อมูลรหัสผ่านระดับ Root ที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำรอง กลับมาอยู่ในมือของคนที่เรารักษาความระแวงไว้มากที่สุด... "นายคิดจะทำอะไรกับมัน, กรณ์" เสียงของคีย์ต่ำทุบลงในความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ แรงกดดันจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบเตือนสถานะความปลอดภัย แสงสีแดงวาบสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นมือขวาคนสนิท รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายหายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว เรย์ก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที บรรยากาศรอบตัวของหัวหน้าทีมโปรดักชั่นหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความดุดัน ไร้ซึ่งคราบความขี้เล่น ร่างสูงโปร่งขยับเข้าไปยืนบังคีย์ไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ มือหนายกขึ้นกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นดิสก์ในมือของกรณ์ด้วยความระแวงขั้นสุด "อย่าเล่นลิ้นน่ากรณ์ นายก็รู้ว่าข้อมูลชุดนี้มันหมายถึงอะไร ถ้ามันหลุดไปถึงมือกวิน... โปรเจกต์ที่เราเหนื่อยกันมาครึ่งค่อนปีพังไม่เป็นท่าแน่ แกหักหลังพวกเราเหรอวะ" เรย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงกระชับ ห้วน และเฉียบคม ไร้ซึ่งการไว้หน้า กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบมองสลับระหว่างคีย์กับเรย์ รอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันปรากฏขึ้นช้าๆ "หักหลัง? พูดซะน่าเกลียดเลยครับคุณเรย์ ผมแค่... ทำในสิ่งที่ควรจะทำก็เท่านั้นเอง ในเมื่อคนพวกนั้นมองไม่เห็นคุณค่าของผม ทำไมผมต้องภักดีกับองค์กรที่พร้อมจะเขี่ยผมทิ้งได้ทุกเมื่อด้วยล่ะ?" "แกกำลังเอาอนาคตของคนทั้งทีมมาเดิมพันกับความแค้นงี่เง่าของแกเองเนี่ยนะ!" เรย์ก้าวประชิดตัวกรณ์อย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าแฟ้มข้อมูลนั้นคืนมา แต่การณ์กลับไวกว่า เขาเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือเรียวชูแฟ้มขึ้นเหนือหัว "อย่าเข้ามานะ! ถ้าพวกคุณขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้อมูลนี่ได้ส่งตรงถึงมือกวินแน่!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยดเป็น2 ท่ามกลางความวุ่นวายและการเผชิญหน้าที่ไม่มีใครยอมใคร คีย์ที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดกลับเป็นฝ่ายขยับตัว ดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นไม่ได้มองไปที่แฟ้มข้อมูลในมือกรณ์เลยแม้แต่น้อย เขากลับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความผิดหวังระคนสมเพช "นายคิดว่ากวินมันจะเห็นค่านายจริงๆ งั้นเหรอกรณ์" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทำให้กรณ์ชะงัก "มันก็แค่ใช้ประโยชน์จากความโลภของนาย เสร็จแล้วมันก็เขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะ นายฉลาดพอที่จะรู้เรื่องนั้นนี่ หรือว่า... ความริษชาก작มันบังตาจนนายมองไม่เห็นอนาคตของตัวเองกันแน่" "หุบปากนะ!" กรณ์ตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นายมันก็แค่ไอ้พวกหยิ่งยโส คิดว่าตัวเองเก่งกาจเหนือคนอื่น คอยแต่จะสั่งๆๆ โดยไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนข้างหลังเลยสักนิด!" จังหวะนั้นเอง ในขณะที่กรณ์กำลังสติแตกและเปิดช่องว่าง เรย์ที่ไม่เคยปล่อยให้โอกาสหลุดลอย พุ่งเข้าชาร์จตัวกรณ์ด้วยความเร็วสูง ร่างทั้งสองล้มกระแทกกับโต๊ะทำงาน เสียงเอกสารกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เรย์ล็อกแขนทั้งสองข้างของกรณ์ไว้แน่น ขณะที่คีย์พุ่งเข้าไปแย่งแฟ้มข้อมูลกลับคืนมาได้สำเร็จในเสี้ยววินาที แฮ่ก... แฮ่ก... เสียงหอบหายใจดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องที่เย็นเฉียบ เรย์กดตัวกรณ์ไว้กับพื้น พลางหันมาสบตากับคีย์ที่ยืนถือแฟ้มข้อมูลแน่น มือบางของคีย์สั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันเมื่อครู่ถาโถมเข้าใส่จนสติเกือบหลุด แต่ทว่า... เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่คมของเรย์ที่มองมาด้วยความเป็นห่วง หัวใจที่ด้านชามาตลอดกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "คีย์... นายปลอดภัยนะ" เรย์เอ่ยถามเสียงเบา ความดุดันเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า คีย์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลคำพูดที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานนับเดือน ความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกักไว้หลังกำแพงความเยชา ท่ามกลางซากปรักหักพังของเอกสารและความวุ่นวายตรงหน้า คำพูดบางคำก็หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของโปรแกรมเมอร์หนุ่มโดยไม่ทันได้ยั้งคิด "นายมัน... บ้าที่สุดเรย์" คีย์พึมพำเสียงสั่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ทำไม... ทำไมต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงตลอดเวลาด้วยรู้ไหมว่าฉัน..." เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อย ร่างสูงชะงักค้างจากการกดทับกรณ์ทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นประกายความไหววับในแววตาของคนตรงหน้า "นาย... ว่าไงนะคีย์?" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคอะเขินและความอัดอั้นที่ระเบิดออกมา เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว แต่วินาทีนี้... เขากลับไม่อยากปิดบังมันอีกต่อไปแล้ว "ฉันบอกว่า..." คีย์สูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของคนฟังแทบหยุดเต้น "ฉันไม่อยากเสียคนอย่างนายไป... เข้าใจไหมไอ้หัวหน้าทีมปัญญาอ่อน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วห้องอีกครั้ง เรย์อึ้งไปสนิท ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนดีใจอย่างปิดไม่มิด เคมีรอบตัวของทั้งคู่ร้อนระอุขึ้นมาทันทีท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกัน เสียงปรบมือดังช้าๆ จากหน้าประตูห้องประชุมก็ทำลายทุกอย่างลง แปะ... แปะ... แปะ... "โอ้... เป็นฉากสารภาพรักที่น่าประทับใจเสียจริงนะคับคุณโปรแกรมเมอร์" เสียงทุ้มต่ำและกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปรดของ "กวิน" ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยและลูกน้องชุดดำอีกหลายคนยืนขนาบข้าง คีย์และเรย์หันขวับไปมองหน้าประตูพร้อมกัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดทันทีเมื่อรู้ว่า... พวกเขาไม่ได้มีกันแค่สองคนในห้องนี้เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ