กลลวงของกวิน

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับกรอบแว่นสายตาของคีย์ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กติดต่อกันเป็นจังหวะ ภายในห้องทำงานส่วนตัวยามดึกสงัด บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยสมาธิ ทว่าความเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยรอยยิ้มพثึงพอใจอย่างน่าหมั่นไส้ของคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ "คุณคีย์ครับ... ผมได้ข่าวว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับระบบคลาวด์ เลยอยากจะเข้ามาช่วยดู... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่า?" เสียงทุ้มที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของเรย์ที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟอุ่น ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วเข้มเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่ปกติแล้วห้ามใครเข้าใกล้ คีย์หยุดนิ้วที่กำลังโค้ดดิ้ง เขาชำเลืองมองผู้บุกรุกด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย "ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ช่วยเอาสมองไปคิดเรื่องฟังก์ชันล็อกอินที่ยังค้างอยู่ดีกว่าจะมาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ครับคุณเรย์" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะชิดกับเก้าอี้หมุนที่คีย์นั่งอยู่ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือสองข้างเท้าพนักพิงเก้าอี้ ล้อมกรอบร่างของโปรแกรมเมอร์หนุ่มเอาไว้กลายๆ จนคีย์ต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ "ผมไม่ได้ว่างนะครับ... แต่ความเป็นห่วง 'พาร์ทเนอร์' มันเรียกร้องต่างหาก" เรย์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าพาร์ทเนอร์ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "อีกอย่าง... กลิ่นกาแฟแก้วนี้หอมสู้คนที่นั่งหน้าบูดอยู่ตรงนี้ไม่ได้หรอกครับ" คีย์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเบือนหน้าหนีสายตาแพรวิบวับนั้น พร้อมกับใช้มือผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายออกเบาๆ "ถอยไปเลยครับ คุณนี่มัน... น่ารำคาญเป็นบ้า" "ปากบอกว่าน่ารำคาญ แต่หูแดงแจ๋เลยนะครับคุณโปรแกรมเมอร์คนเก่ง" เรย์หัวเราะร่วนอย่างชอบใจกับปฏิกิริยา "เขินก็บอกว่าเขินสครับ ไม่เห็นต้องทำเป็นดุเลย" บรรยากาศตึงเครียดจากการทำงานโหมงานหนักมาทั้งวันคลายลงอย่างรวดเร็วด้วยฝีปากที่คอยต่อกรกันเป็นประจำ ทว่าความหวานอมเปรี้ยวนี้ยังไม่ทันได้ลงหลักปักฐาน เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำเอาทั้งคู่ต้องผละออกจากระยะประชิดทันที ประตูกระจกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของพนักงานฝ่ายประสานงานที่หน้าตาตื่นตระหนก ถือแท็บเล็ตเข้ามาด้วยมือที่สั่นเทา "คุณคีย์ครับ! คุณเรย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" พนักงานคนนั้นร้องลั่น "ระบบคลาวด์สำรองของโปรเจกต์เรา... โดนแฮกครับ! ไฟล์ข้อมูลการทดสอบทั้งหมดถูกลบเกลี้ยง แถมยังมีข้อความทิ้งไว้ด้วยว่าต้นฉบับมีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์!" คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ความง่วงเหงาหาวนอนหายเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองที่เริ่มแสดงแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาเป็นพรืด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาลงจนน่ากลัว "เป็นไปไม่ได้ ระบบป้องกันของเราหนาแน่นระดับไฟร์ওয়ালสามชั้น ใครจะเจาะเข้ามาได้ง่ายๆ" "แต่... แต่ว่ามันเกิดขึ้นแล้วครับ และตอนนี้ทางบอร์ดบริหารกำลังเรียกประชุมด่วน เพราะมีคนส่งหลักฐานว่าโค้ดของเราไปซ้ำกับซอฟต์แวร์ของบริษัทคู่แข่ง... บริษัทของกวินครับ!" ชื่อสุดท้ายที่หลุดออกมาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น เรย์หันขวับมามองหน้าคีย์ทันที ดวงตาคมดุที่ปกติมักจะฉายแววขี้เล่น บัดนี้กลับลุกโชนด้วยโทสะ "กวินงั้นเหรอ..." เรย์กัดฟันกรอด สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย "ไอ้เวรนี่... เล่นตุกติกไม่เลิกสินะ" คีย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองอันชาญฉลาดประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นที่กวินเดินเข้ามาทักทายในออฟฟิศ พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัว จิ๊กซอว์ทุกตัวถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่การบังเอิญ แต่มันคือแผนการที่วางไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของโปรเจกต์ที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมานานหลายเดือน "มันไม่ได้แค่ต้องการทำลายระบบครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันตราย "มันจงใจจะบีบให้เราพ้นจากโปรเจกต์นี้ เพื่อฮุบลิขสิทธิ์ทั้งหมดไปเป็นของมันเองต่างหาก" เรย์หันมามองพาร์ทเนอร์หนุ่ม เห็นประกายความมุ่งมั่นและดุดันในแววตานั้น หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกทึ่งในความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า เรย์เอื้อมมือไปคว้ามือเรียวของคีย์มากุมไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ "ไม่ต้องห่วงครับคีย์ ต่อให้มันจะวางแผนมาเนียนแค่ไหน แต่ถ้ามันกล้าแตะต้องผลงานของเรา... ผมนี่แหละจะลากคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องของมันมาตีแผ่ความจริงให้บอร์ดบริหารดูเองว่าใครกันแน่ที่เป็นโจร" คีย์ก้มมองมือหนาที่กุมมือเขาไว้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความตึงเครียดในอกลงได้บ้าง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตและแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ลึกๆ แล้ว เขากลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดที่มีผู้ชายคนนี้ยืนอยู่เคียงข้างในยามพายุโหมกระหน่ำ "งั้นก็ไปกันครับ..." คีย์ดึงมือกลับเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก และมีเพียงเรย์เท่านั้นที่ได้เห็น "ไปดูกันว่าเกมต้มตุ๋นของกวิน มันจะแน่สักแค่ไหน" ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินไปที่ประตูเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องประชุมด่วน เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือของคีย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลก เป็นภาพถ่ายหน้าจอของโค้ดลับสุดยอดที่ยังไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของโปรแกรมเมอร์หนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา *['ระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะคนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนขายคุณให้ผมตั้งแต่แรก']* คีย์ชะงักฝีเท้าลงทันที เรย์ที่เดินนำอยู่หันกลับมามองด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอคีย์ ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น?" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ แววตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ ความหวาดระแวงที่ฝังรากลึกในใจถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้าของพนักงานประสานงานที่ยืนรออยู่หน้าประตู... รอยยิ้มที่ดูคุ้นตาอย่างน่ากลัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์มาโดยตลอดนะครับ