ใครบางคนเริ่มหึง

หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบในห้องทำงานที่เงียบสงัด คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ปลายนิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อไล่ตามแก้โค้ดบั๊กตัวร้ายที่ดันโผล่มากวนใจในวินาทีสุดท้ายก่อนส่งมอบงาน แต่แล้วเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สחองหนึ่งก็ดังขึ้น ตามมาด้วยการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบคม—"ภัทร" ลูกค้าคนสำคัญจากบริษัทเทคยักษ์ใหญ่ที่มักจะหาเรื่องแวะเวียนมาหาโปรแกรมเมอร์หนุ่มคนนี้บ่อยเกินความจำเป็น "รบกวนเวลาทำงานหรือเปล่าครับคุณคีย์ พอดีผมเอาเอกสารอัปเดตสเปกชุดใหม่มาให้ดูด้วยตัวเองเลย" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือรอยยิ้มพราวเสน่ห์ถูกส่งตรงมาให้คีย์โดยเฉพาะ ภัทรไม่ได้ยืนรอคำอนุญาตด้วยซ้ำ เขาก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตโต๊ะทำงาน ปลายรองเท้าหนังราคาแพงหยุดยืนชิดเก้าอี้หมุนของคีย์อย่างถือวิสาสะ มือหนายื่นแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ใกล้กับมือของคีย์เสียจนปลายนิ้วแทบจะแตะโดนกัน คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งสนิทตามวิสัย "วางไว้ตรงนั้นก็ได้ครับคุณภัทร ผมกำลังแก้โค้ดด่วนอยู่" "งานด่วนแค่ไหนก็คงไม่สำคัญเท่าความใส่ใจของผมหรอกครับ... จริงไหม?" ภัทรโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยแตะจมูก คีย์ขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติด้วยความอึดอัด แต่ทว่าพื้นที่ด้านหลังคือพนักพิงเก้าอี้ ทำให้เขาไม่มีช่องว่างให้หนี ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาทั้งคู่ แรงกดดันบางอย่างพุ่งทะยานขึ้นสูงจนอุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบลงถนัดตา "ขอโทษทีนะพอดีผมทำกาแฟหก... แต่ดูท่าทางพวกคุณกำลัง 'คุยงาน' กันอย่างออกรสออกชาติจนไม่อยากขัดจังหวะเลยว่ะ" น้ำเสียงห้วนจัด เจือกระแสความหงุดหงิดแบบไม่คิดจะปิดบังดังขึ้น เรย์ยืนกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังภัทรที่ยังคงโน้มตัวอยู่ใกล้คีย์ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวหัวหน้าทีมโปรดักชั่นหนุ่มจนแทบจะจับต้องได้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยบ่งบอกชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังอดกลั้นอารมณ์แค่ไหน ภัทรหันกลับไปมองเจ้าของเสียงด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทีไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งดูท้าทาย เสริมให้บรรยากาศมาคุยิ่งขึ้นไปอีก "อ้าว คุณเรย์ หัวหน้าโปรดักชั่นคนเก่งนี่เอง พอดีผมมาคุยรายละเอียดโปรเจกต์กับคุณคีย์เขาน่ะครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?" "งานการมีห้องประชุมให้คุย ไม่ใช่มายืนหายใจรดต้นคอกันในมุมอับแบบนี้" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงกระแทกกระทั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองภัทรตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ "แล้วอีกอย่าง เอกสารแค่นี้ ส่งอีเมลมาก็ได้ ไม่เห็นต้องลงทุนถ่อสังขารมาเองเลยนี่ครับ หรือว่า... ว่าว่างมากจนไม่มีงานทำ?" "การมาคุยด้วยตัวเองมันแสดงถึงความใส่ใจครับ ซึ่ง... คุณเรย์อาจจะไม่มีจุดนี้" ภัทรยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ตั้งใจหยิบยกคำพูดมาแทงใจดำเรย์โดยเฉพาะ คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สองคนนี้ปะทะคารมกันต่อ งานวันนี้คงไม่เสร็จแน่ โปรแกรมเมอร์หนุ่มจึงตัดสินใจขยับตัวลุกขึ้นยืน แทรกกลางระหว่างสายตาดุดันของเรย์กับรอยยิ้มกวนประสาทของภัทร "ขอบคุณสำหรับเอกสารครับคุณภัทร เดี๋ยวผมดูต่อเอง เชิญคุณไปรอที่ห้องรับแขกเถอะครับ ผมขอเคลียร์โค้ดตรงนี้ให้เสร็จก่อน" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่มันคือเดดไลน์ที่เฉียบขาดพอจะทำให้ภัทรยอมถอย ภัทรไหล่งเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจนัก "ก็ได้ครับ... ผมจะรอ, คุณคีย์เคลียร์งานเสร็จแล้วค่อยไปคุยรายละเอียดกับผมต่อ 'สองต่อสอง' นะครับ" พูดจบ ภัทรก็ปรายตามองเรย์ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับที่เรย์พุ่งเข้ามาประชิดตัวคีย์ทันที ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของคีย์ แสดงถึงความพ่ายแพ้ต่อความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นมาตลอด "ปล่อยครับเรย์ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย" คีย์พยายามขืนตัวออก แต่เรย์ไม่มีทีท่าจะยอมปล่อย แรงบีบที่ข้อมือนั้นไม่ได้เจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่สั่นระริก "ใช่! ผมบ้า!" เรย์ก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "บ้าที่มีไอ้หน้าหล่อที่ไหนก็ไม่รู้มาทำท่าทางรุ่มร่ามใส่คุณถึงโต๊ะ บ้าที่เห็นมันยืนใกล้คุณแล้วอยากจะซัดหน้ามันให้คว่ำคาดคั้นตรงนี้!" คีย์ชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับคนอารมณ์ร้อน ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจของคีย์เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งกับความหึงหวงที่แสดงออกอย่างดิบเถื่อนและชัดเจนไม่มีปิดบังของคนตรงหน้า "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้นะเรย์ เราเป็นแค่..." "เป็นแค่เพื่อนร่วมงานงั้นเหรอ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุกลายเป็นประกายระยับที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและคลั่งไคล้ "ถ้าเพื่อนร่วมงานเขาทำตัวแบบไอ้ภัทร... งั้นผมขอเลื่อนขั้นเป็น 'เจ้าของ' คุณแทนดีกว่าไหมคีย์!" สิ้นคำพูด เรย์ก็ไม่รอให้คีย์ได้ทันตั้งตัว มือหนาเปลี่ยนจากจับข้อมือมาเป็นรวบเอวบางไว้แน่น ริมฝีปากหยักกดจูบลงมาที่ริมฝีปากอิ่มของคีย์อย่างไร้การปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และแฝงความหึงหวงกระแทกกระทั้นสติของคีย์ให้กระเจิงในชั่วพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ คีย์พยายามจะทุบอกอีกฝ่ายเพื่อประท้วง แต่เรย์กลับยิ่งรุกหนักหน่วงขึ้น ลิ้นร้อนแทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอออกด้วยความตกใจ กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจจนคีย์แทบหมดแรงยืน เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งของเรย์ที่โอบรัดเอวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ในวินาทีที่คีย์เริ่มเคลิบเคลิ้มและเผลอตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับเสียงของกวินคู่ปรับตัวฉกาจที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก— "คุณคีย์ครับ... ผมได้ข่าวว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับระบบคลาวด์ เลยอยากจะเข้ามาช่วยดู... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่า?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความฟินและปมร้อนระอุในตอนนี้ ดาร์กไนท์จะรีบกลับมาเสิร์ฟฉากปะทะอารมณ์ที่เข้มข้นกว่าเดิมในตอนหน้าครับ