สัญญาณที่ชัดเจน

"ถ้ามัวแต่เช็คโค้ดบรรทัดนี้ซ้ำรอบที่สี่ สมองคุณคงชัตดาวน์ไปก่อนที่โปรเจกต์จะคลอดครับ คุณโปรแกรมเมอร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับไออุ่นจากกระดาษทิชชูเปียกอุ่นๆ ที่แตะลงบนขมับด้านซ้ายอย่างเบามือ คีย์สะดุ้งเฮือก เผลอผุดตัวถอยหลังจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถลไปครูดกับพื้นห้องทำงานยามดึก เสียงล้อเสียดสีกับพื้นปูนเปลือยดังแสบแก้วหู แต่เขากลับไม่ได้สนใจมันเท่ากับเงาร่างสูงของหัวหน้าทีมโปรดักชั่นที่ยืนโน้มตัวลงมาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสะท้อนดวงตาสีเข้มของเรย์ ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ แววตานั้นไม่มีเค้าโครงความกวนประสาทเหมือนทุกที มีเพียงความห่วงใยเจือความดุเล็กๆ ที่ทำเอาหัวใจในอกข้างซ้ายของคีย์กระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "คุณเข้ามาตอนไหน... แล้วนั่นอะไร" คีย์ขยับแว่นสายตา ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุซี่โครง พลางก้มมองกระดาษทิชชูอุ่นในมือของอีกฝ่าย "ผมเดินเข้ามาทางประตูครับ ไม่ได้มุดรูท่อแอร์มาแบบที่คุณกำลังคิดหรอก" เรย์ยิ้มมุมปาก ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาเสมอariกัน ก่อนจะวางกระดาษทิชชูที่ใช้เช็ดคราบกาแฟเย็นซึ่งหกเลอะขอบโต๊ะลงบนถังขยะ "แล้วก็... เห็นคุณนั่งหน้าดำคร่ำเครียดจ้องจอมาสามชั่วโมงเต็มโดยไม่ลุกไปไหน กาแฟหมดแก้วตั้งแต่ตอนทุ่มครึ่ง นี่ยังไม่รวมที่คุณทำหน้าเหมือนหุ่นยนต์รวนตอนตีสองครึ่งนะ" "ผมดูแลตัวเองได้ครับ คุณเรย์มีเวลาว่างมาเดินตรวจแคมป์กลางดึกขนาดนี้ โปรเจกต์พาร์ทเนอร์ฝั่งคุณเคลียร์หมดแล้วรึไง" คีย์ตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท พยายามเบนสายตาหนีสันกรามคมคายและจมูกโด่งเป็นสันที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ แต่มันยากเหลือเกิน... เมื่อเรย์ไม่ได้ถอยหลังหนี กลับยื่นมือหนามาคว้าแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะของเขาไปถือไว้แทน แล้วแทนที่ด้วยแก้วน้ำอุ่นที่ยังมีไอน้ำลอยกรุ่น "ดื่มซะ หน้าซีดเป็นกระดาษ A4 อยู่แล้ว" เรย์สั่งเสียงนิ่ม แต่เด็ดขาด "ส่วนเรื่องโปรเจกต์ฝั่งผม... เคลียร์เสร็จตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน ที่ยังไม่ออกจากออฟฟิศ เพราะรอดูว่าใครบางคนจะยอมสลบคาคีย์บอร์ดก่อนรึเปล่า" คำพูดนั้น... เรียบง่าย แต่กลับทรงพลังแปลกประหลาด คีย์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรย์แสดงท่าทีใส่ใจเกินกว่าสถานะ 'เพื่อนร่วมงาน' หรือ 'คู่กัดโปรเจกต์' ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คีย์สังเกตเห็นความผิดปกติเหล่านี้มาโดยตลอด ตั้งแต่การที่เรย์แอบสลับแฟ้มเอกสารที่เขามักจะหยิบผิดด้านซ้ายเสมอ การสั่งกาแฟสูตรหวานน้อยที่ถูกต้องเป๊ะโดยที่เขาไม่เคยบอก หรือแม้กระทั่งการยืนบังแสงไฟนีออนจ้าที่ส่องแยงตาเขาตอนประชุมยามบ่าย ผู้ชายคนนี้... กำลังขีดเส้นบางอย่างล้ำเข้ามาในเซฟโซนที่คีย์สร้างขึ้นอย่างแน่นหนา และที่น่ากลัวที่สุดคือ... คีย์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่อยากผลักไสเส้นนั้นออกไปเสียแล้ว "คุณกำลังทำเกินหน้าที่นะ" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาเกราะกำบังขั้นสุดท้าย "เกินหน้าที่ตรงไหน?" เรย์ยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกระดาษสะอาดลอยเข้าแตะจมูก "ในฐานะหัวหน้าทีมโปรดักชั่น ผมมีหน้าที่ดูแลภาพรวมของงาน และถ้าโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งของทีมเกิดน็อคคาโต๊ะขึ้นมา งานผมก็พังพินาศสิครับ หรือว่า..." เรย์ลากเสียงยาว นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "คุณกำลังคิดไปไกลกว่าเรื่องงาน?" "ไร้สาระ" คีย์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหูขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ผมแค่คิดว่าคุณว่างงานมากเกินไป ถ้าอย่างนั้นก็เชิญกลับห้องของคุณไปซะ ผมจะทำงานต่อ" "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะ" เรย์ถอนหายใจเบาๆ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทว่ามือข้างหนึ่งกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของคีย์ไว้เบาๆ ไม่ให้หยิบเมาส์ขึ้นมาทำงานต่อ แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคงจนคีย์ต้องชะงักเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบงันของออฟฟิศยามวิกาล แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบเสี้ยวหน้าของทั้งคู่ เกิดเป็นเงาทอดตัวยาวที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่น "เลิกงานแล้วครับ คีย์" เรย์เอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างผิดคาด นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายความจริงจังที่ทำเอาคีย์พูดไม่ออก "กลับห้องไปนอน พรุ่งนี้ค่อยลุยต่อ ผมสัญญารับรองว่าถ้าพรุ่งนี้คุณมาทำงานแล้วยังดื้อดึงแบบนี้อีก ผมจะมีวิธีลงโทษที่ทำให้คุณลืมโค้ดไปเลย" "คุณ..." คีย์อ้าปากจะเถียง แต่เมื่อเจอสายตาดุดันแกแกมเอ็นดูคู่นั้นเข้าไป คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปทันที เรย์ปล่อยมือจากข้อมือของเขาอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเดินหันหลังไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่พนักเก้าอี้ของคีย์มาพาดบ่าให้เสร็จสรรพ "ลุกครับ ผมจะเดินไปส่งที่ห้อง ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมไม่ได้ขอร้อง แค่บอกให้ทำตาม" คีย์เม้มปากแน่น แม้จะขัดใจที่โดนออกคำสั่ง แต่กระแสความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอกกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำให้หัวใจที่ด้านชามานานรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เขาจำใจต้องปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์และลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าตามหลังอีกฝ่ายไปอย่างจำยอม ระหว่างทางเดินไปยังลิฟต์ ท่ามกลางความเงียบสงบของตึกสูง เรย์เดินเว้นระยะห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว คอยกั้นมุมเสาและระวังทางให้ราวกับคีย์เป็นไข่ในหิน สัมผัสเงียบเชียบเหล่านี้มันชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่า 'ความบังเอิญ' ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับประตูโลหะที่เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความว่างเปล่าด้านใน ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเข้าไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากโถงทางเดินฝั่งตรงข้าม "อ้าว... ยังไม่กลับกันอีกเหรอครับ ขยันกันจริงๆ หรือว่า... กำลังเคลียร์เรื่องส่วนตัวกันอยู่?" เสียงทุ้มติดจะเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในสูทเนี๊ยบของ **กวิน** คู่แข่งทางธุรกิจที่มักจะหาเรื่องเข้ามาป่วนโปรเจกต์ของพวกเขาอยู่เสมอ รอยยิ้มแสแสร้งที่มุมปากและแววตาวาววับที่มองตรงมายังมือของเรย์ที่เพิ่งละออกจากตัวคีย์เมื่อครู่ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น เรย์หรี่ตาลงทันที บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ร่างสูงก้าวขึ้นมาขวางหน้าคีย์ไว้โดยสัญชาตญาณ ป้องกันอีกฝ่ายจากสายตาคุกคามของกวินอย่างชัดเจน "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทางฝั่งคุณกวินไม่มีบ้านให้กลับ หรือว่าชอบมาเดินสอดรู้เรื่องชาวบ้านเขาเป็นงานอดิเรกครับ?" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีด กวินหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองก้าว สายตาคมกวาดมองคีย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเรย์ด้วยรอยยิ้มมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คีย์ต้องชะงักกึก "เปล่าหรอกครับ ผมแค่ผ่านมา... แล้วก็บังเอิญได้ยินเรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับ 'ความสัมพันธ์' ของพวกคุณเข้าพอดี ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคุณคีย์ คนบางคนเข้ามาทำดีด้วย... อาจจะไม่ได้หวังแค่เรื่องงานหรอกนะครับ" หวังว่ารี้ดทุกท่านจะลุ้นไปกับปมร้อนๆ ในตอนนี้ทุกลมหายใจนะครับ ดาร์กไนท์จะรีบกลับมาเฉือนคมอารมณ์กันต่อในตอนหน้าครับ