พื้นที่ส่วนตัวที่หายไป

"คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าไฟล์โปรเจกต์ต้นฉบับมันถูกอัปโหลดขึ้นคลาวด์สาธารณะเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ทั้งที่เราสองคนนั่งอยู่ตรงนี้?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของออฟฟิศที่ถูกความมืดโรยรา คีย์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเมียม สันจاوโด่งคมสันยับย่นลงเล็กน้อยด้วยความเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอของตัวเองสลับกับร่างโปร่งของเรย์ที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ ดวงตาสีเข้มของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยความขี้เล่นและรอยยิ้มกวนประสาทที่มักประดับอยู่บนริมฝีปากหยักสวยยามปะทะคารมเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีหนอนบ่อนไส้ในทีม และหลักฐานคาตาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไฟล์ที่ควรจะปลอดภัยอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของบริษัทกลับกำลังรั่วไหลออกสู่ภายนอกผ่านไอพีแอดที่ไม่คุ้นเคย "อย่าเพิ่งมองผมด้วยสายตาคาดคั้นแบบนั้นครับคุณโปรแกรมเมอร์เจ้าระเบียบ ผมเองก็เพิ่งรู้พร้อมคุณนี่แหละ" เรย์ถอนหายใจยาว พลางเสยผมสีเข้มที่รกระเซิงขึ้นลวกๆ ด้วยความหัวเสีย "ดูเหมือนว่าไอ้หนอนตัวนี้มันจะฉลาดเป็นกรด มันฝังโค้ดดักข้อมูลไว้ตั้งแต่เวอร์ชันก่อนที่เราจะมารับช่วงต่อซะอีก... และเป้าหมายของมันคงไม่ใช่แค่ขโมยงาน แต่ตั้งใจจะทำลายโปรเจกต์นี้ทิ้งไปเลยต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด กลิ่นอายความกดดันจากการแข่งขันทางธุรกิจที่เดิมพันด้วยอนาคตของบริษัทลอยวนอยู่ในอากาศ คีย์เม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะรัวเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร่งเร้าสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "นั่งลงก่อนเถอะครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังคงความเยือกเย็นตามสไตล์คนเจ้าระเบียบ "ถ้าเรามัวแต่ตื่นตระหนกตอนนี้ งานที่เราทุ่มเทกันมาทั้งเดือนจะพังไม่เป็นท่า... ลากเก้าอี้มานี่ ช่วยผมแกะรอยไอพีแอดนั่นสิครับ หัวหน้าทีมโปรดักชั่น" เรย์ปรายตามองคนปากแข็งที่มักจะซ่อนความห่วงใยไว้ใต้ท่าทีเย็นชาเสมอ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างนึกขัน ก่อนจะลากเก้าอี้หมุนมานั่งชิดติดกับเก้าอี้ทำงานของคีย์อย่างไม่มีลังเล ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบแนบชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ จากกายของเรย์ลอยมาแตะจมูกคีย์ ทำเอาสมาธิที่ควรจะอยู่กับหน้าจอโค้ดดิ้งสั่นคลอนไปชั่วขณะ "รู้ตัวไหมครับเนี่ย ว่าเวลาคุณโหมดจริงจังแบบนี้... ดูน่ากลัวชะมัด" เรย์กระซิบเบาๆ ระหว่างที่นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ช่วยเหลือคีย์อย่างคล่องแคล่ว แขนเสื้อเชิ้ตที่ถูกพับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ความเครียด "ถ้าไม่อยากโดนผมไล่กลับบ้าน ก็หุบปากแล้วโฟกัสที่หน้าจอครับคุณเรย์" คีย์ตอบกลับทันควันโดยไม่หันไปมอง แต่อูงานลึกๆ ในใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด เมื่อไหล่กว้างของอีกฝ่ายขยับเข้ามาเบียดเสียดกับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจในพื้นที่จำกัด เวลาล่วงเลยผ่านไปจนนาฬิกาดิจิทัลบนมุมจอแสดงเวลาตีสองสิบห้านาที กาแฟดำในแก้วกระดาษเย็นชืดสนิท ทั้งห้องโถงใหญ่ของออฟฟิศปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์คู่ใจที่สาดส่องใบหน้าของคนทั้งคู่ให้โดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด หลังจากพยายามแกะรอยและบล็อกการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์อย่างยากลำบากร่วมสามชั่วโมงเต็ม ในที่สุดคีย์ก็กดenterครั้งสุดท้ายเพื่อตัดสัญญาณการเชื่อมต่อทั้งหมด นิ้วเรียวกดเซฟข้อมูลครั้งใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า "เรียบร้อย... มันเอาไปได้แค่ส่วนโครงสร้างหลักที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่ข้อมูลลับทางธุรกิจและโค้ดสำคัญส่วนใหญ่ปลอดภัย" คีย์พ่นลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบจะปิดลง เรย์ที่นั่งอยู่ข้างกันหันมามองคนข้างกาย ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่ดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยจากการโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน แต่กระนั้นก็ยังคงความดูดีและน่าดึงดูดใจในแบบฉบับของโปรแกรมเมอร์มาดนิ่ง "เก่งนี่ครับ... นึกว่าจะยอมแพ้ซะแล้ว" เรย์เอ่ยชมด้วยรอยยิ้มจริงใจ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังในยามวิกาลทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ คีย์หันกลับไปสบตากับอีกฝ่ายอย่างจัง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากัน ดวงตาสีเข้มคมกริบของเรย์สะท้อนภาพของเขาไว้อย่างชัดเจน ไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อหรือความกวนประสาท มีเพียงความลึกซึ้งบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบงันของค่ำคืนนี้ "ผมไม่เคยแพ้... โดยเฉพาะกับเรื่องงาน" คีย์กระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่สายตากลับไม่ยอมละไปไหน เรย์ยื่นมือหนาออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าคมสันของคีย์อย่างแผ่วเบา ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสที่ไร้การปรุงแต่งนั้นทำเอาคีย์เผลอกลั้นหายใจ หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดกลับเต้นรัวเร็วจนควบคุมไม่อยู่ "แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องงานล่ะครับ... คุณจะยอมแพ้ให้ผมบ้างไหม?" เรย์เอ่ยถามเสียงแผ่วพร่า ใบโน้มเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาถา ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงดึงดูดมหาศาลกำลังโถมเข้าใส่จนเขาตั้งรับแทบไม่ทัน สติเตือนให้ถอยห่าง แต่หัวใจกลับเรียกร้องให้ปล่อยเลยตามเลย... ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ฟิน *แอด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยด้านหน้าดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาในความมืด คีย์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากเรย์ทันทีด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังทางเข้าออฟฟิศที่มืดสลัว ร่างสูงโปรดปรานของใครคนหนึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทของคู่หูโปรเจกต์ร้อยล้านสินะครับ... คุณคีย์, คุณเรย์?" กวินยืนแสยะยิ้มอยู่ตรงนั้น พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่แสดงหน้าจอข้อมูลลับสุดยอดของโปรเจกต์ที่เพิ่งถูกขโมยไปหรี่แสงเรืองรองสะท้อนกับรอยยิ้มร้ายกาจของเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์มาโดยตลอดนะครับ