สงครามน้ำลาย

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาโค้ดขยะมากองรวมกันแล้วเรียกว่านวัตกรรม ผมว่าคุณควรกลับไปเรียนพื้นฐานคอมพิวเตอร์ปีหนึ่งใหม่นะ, คุณเรย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนของคีย์ดังขึ้น ท่าىนกลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เรย์ที่กำลังกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ถึงกับหุบยิ้มทันที ดวงตาคมกริบของหัวหน้าทีมโปรดักชั่นวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ รอยร้าวจากคำถามเมื่อคืนยังไม่ทันสมาน วันนี้ทั้งคู่ก็ต้องมานั่งเผชิญหน้ากันในห้องประชุมเพื่อเคาะทิศทางสุดท้ายของโปรเจกต์ใหญ่ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนลูกทีมคนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างท้าทาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้า มือเรียวค้ำโต๊ะกระจกใสเพื่อกดดันอีกฝ่าย "โค้ดขยะที่คุณว่า มันทำยอดดาวน์โหลดทะลุหลักแสนตั้งแต่สัปดาห์แรก มัวแต่ก้มหน้าเขียนโค้ดอยู่ในโลกแคบ ๆ ของตัวเอง จนลืมมองโลกความเป็นจริงหรือเปล่าครับ, คุณโปรแกรมเมอร์" เรย์ตอกกลับเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันที่ตั้งใจยั่วโมโหให้อีกฝ่ายหลุดมาด คีย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เขาเกลียดที่สุดคือความไร้ระเบียบและการทำงานลวก ๆ เพื่อหวังผลกำไรระยะสั้น เรย์เป็นตัวแทนของทุกสิ่งที่เขาต่อต้าน... แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ดวงตาที่กำลังลุกโชนด้วยความดื้อรั้นคู่นั้น มันสะกดสายตาเขาไว้ได้ชะงัก "โลกความเป็นจริงที่คุณพูดถึง มันกำลังจะพังพะลงมาถ้าเรายังใช้สถาปัตยกรรมระบบแบบที่คุณเสนอ โปรเจกต์นี้ไม่ใช่แค่เรื่องยอดดาวน์โหลด แต่มมันคือความน่าเชื่อถือของบริษัท!" คีย์กระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้า ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้แรงปะทะระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด "ความน่าเชื่อถือเหรอ? หรือคุณแค่กลัวว่าระบบของผมมันจะใช้งานง่ายจนกลบความซับซ้อนไร้สาระที่คุณตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อโชว์พาวกันแน่" "คุณนี่มัน..." คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์ทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนตัวของอีกฝ่ายลอยเข้ามารบกวนสมาธิ เรย์ผะย่านหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้วหากไม่มีช่องว่างของความถือดีกั้นกลาง "ผมทำเพื่อโปรเจกต์... ไม่ได้ทำเพื่อสนองอีโก้ตัวเองเหมือนใครบางคน" คีย์กระซิบเสียงต่ำ รadrความใกล้ชิดทำให้เขาเห็นแพขนตางอนและหยาดเหงื่อซึมบาง ๆ บนขมับของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวอย่างไร้เหตุผล เรย์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก ความโกรธเมื่อครู่เหมือนถูกแช่แข็งด้วยความร้อนระอุแปลกprพประหลาดที่แผ่มาจากตัวของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม ปากที่เคยเตรียมคำพูดจิกกัดไว้ร้อยแปดพันเก้ากลับหนักอึ้งขึ้นมาดื้อ ๆ "ถ้าคิดว่าระบบของผมมันพังนัก... ก็ลองแก้ให้มันดูสิครับ" เรย์เค้นเสียงพูดออกไป แม้ความมั่นใจจะลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับคีย์เหลือเพียงคืบเดียว ก่อนที่คีย์จะได้ตอบโต้ประโยคไหนกลับไป เสียงเคาะประตูก็จادขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยการเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม ร่างสูงโปรดของ 'กวิน' คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้เดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะสวีท... เอ๊ย ขัดจังหวะประชุมสำคัญพอดี พอดีผมมีข้อเสนอเรื่องสถาปัตยกรรมระบบที่น่าสนใจกว่าของสองคนนี้มานำเสนอครับ" คีย์ผละออกจากเรย์ทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง ในขณะที่เรย์หันไปมองกวินด้วยสายตาดุดันที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ และในวินาทีนั้นเอง สายตาของคีย์ก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่กวินถือติดมือมา มันคือโครงสร้างโค้ดลับของโปรเจกต์ที่ควรจะมีแค่เขากับเรย์ที่รู้เท่านั้น! ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... มีหนอนบ่อนไส้ในทีม และหลักฐานคาตาอยู่ตรงหน้าแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ดาร์กไนท์เสมอนะครับ