เครื่องดื่มแก้วนั้น

เสียงเบสทุ้มต่ำจากลำโพงตัวใหญ่สะเทือนไปถึงผนังห้องจัดเลี้ยง แสงไฟนีออนสีม่วงสลับฟ้าสาดส่องกระทบกับแก้วทรงสูงในมือของบรรดาพนักงานบริษัทที่กำลังสนุกสนานกับงานปาร์ตี้ส่งท้ายโปรเจกต์ แต่สำหรับมุมอับสายตาใกล้ประตูหนีไฟ บรรยากาศกลับเย็นเยียบราศีกำลังติดลบ กวินยังคงยืนแสยะยิ้มอยู่ตรงนั้น พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่แสดงหน้าจอข้อมูลลับสุดยอดของโปรเจกต์ที่เพิ่งถูกขโมยไป หรี่แสงเรืองรองสะท้อนกับรอยยิ้มร้ายกาจของเขา คีย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องเขม็งไปยังหน้าจอเครื่องมือทำมาหากินที่ถูกละเมิดลิขสิทธิ์ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านจนแทบจะแผดเผาทุกอย่างรอบตัวให้เป็นจุล แต่ในจังหวะที่เขาก้าวเท้าออกไปเพื่อจะกระชากแท็บเล็ตคืน แรงดึงจากมือปริศนาก็กระชากเขาถอยหลังกลับเข้ามาในมุมมืดเสียก่อน "ใจเย็นครับโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง ถ้าคุณพุ่งไปต่อยหน้ามันตอนนี้ นอกจากข้อมูลจะไม่ได้คืน เราจะกลายเป็นฝ่ายผิดและโดนฟ้องข้อหาทำร้ายร่างกายแทนนะครับ" น้ำเสียงคุ้นหูที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นข้างใบหู เรย์โน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ แต่ลึกๆ แล้วซ่อนความจริงจังเอาไว้เต็มเปี่ยม สายตาของเรย์มองข้ามไหล่ของคีย์ไปยังจุดที่กวินเดินหายลับไปทางลิฟต์ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ คีย์หอบหายใจเบาๆ พยายามข่มอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เขากวาดสายตามองเรย์ที่วันนี้สละชุดสูททางการมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักจางๆ ตรงข้อมือและโครงร่างสมส่วนที่ดูดึงดูดสายตาอย่างประหลาดในแสงสลัวของห้องจัดเลี้ยง "คุณปล่อยผม เรย์" คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รักษาระยะห่างด้วยการขยับถอยหลังหนึ่งก้าว แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่ความโกรธก็ตาม "ผมก็ไม่ได้อยากรั้งตัวคุณไว้หรอกครับ ถ้าหน้าตาคุณตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนพร้อมจะไปฆ่าใครตาย" เรย์ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะยื่นแก้วทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแอลกอฮอล์ผสมโซดามาให้ "ดื่มนี่หน่อย เผื่อสมองส่วนที่ใช้ตรรกะของคุณจะกลับมาทำงานเต็มระบบเสียที" คีย์ขมวดคิ้วมองแก้วในมือของเรย์อย่างระแวง "ผมไม่ดื่มเวลางาน" "นี่มันคื้องานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์พังๆ ต่างหากครับ ไม่ใช่ออฟฟิศ... หรือว่าคุณกลัว?" เรย์เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มท้าทาย ดวงตาคู่สวยพราวเสน่ห์จดจ้องมาที่เขาอย่างอ่านทะลุปรุโปร่ง "กลัวว่าจะเมาแล้วเผลอทำอะไรที่ควบคุมตัวเองไม่ได้... หรือว่ากลัวผมกันแน่ครับ?" คำพูดท้าทายนั้นได้ผลชะตากัด คีย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกหมั่นไส้ เขายื่นมือไปรับแก้วเครื่องดื่มนั้นมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับสร้างกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามผิวหนัง คีย์กลืนของเหลวรสชาติร้อนแรงลงคอไปรวดเดียวเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในท้อง รสชาติซ่าและเผ็ดร้อนบาดคอแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก แต่มันกลับทำให้สมองที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "พอใจหรือยังครับ?" คีย์วางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะบาร์ทรงสูงด้านหลัง หันมาเผชิญหน้ากับหัวหน้าทีมโปรดักชั่นที่ยืนชิดเข้ามาอีกนิดโดยไม่รู้ตัว "ยังหรอกครับ..." เรย์กระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นความจริงจังที่คาดไม่ถึง ดวงตาที่เคยแพรวพราวกลับลึกล้ำและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท "ผมรู้ว่าโปรเจกต์นั้นสำคัญกับคุณแค่ไหน คีย์... คุณทุ่มเทกับมันมากเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ แต่จำไว้ว่าคุณไม่ได้ตัวคนเดียว ผมอยู่ทีมเดียวกับคุณเสมอนะครับ" คำพูดนั้นสะดุดใจโปรแกรมเมอร์หนุ่มเข้าอย่างจัง ปมในใจเรื่องความไว้ใจที่ถูกสร้างกำแพงหนาเตอะมานานนับปีสั่นคลอนลงอย่างช้าๆ ภายใต้แสงไฟสลัวและเสียงเพลงคลอเบาๆ คีย์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ เขาไม่เห็นร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนออกมาจนน่าใจหาย บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไป ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ นี้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อยจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน คีย์เผลอทอดสายตาลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดคำว่า 'เชื่อใจผม' ซ้ำๆ ในใจ สมองของเขาขาวโพลน ลืมสิ้นทุกเรื่องเกี่ยวกับกวินและข้อมูลที่ถูกขโมยไปชั่วขณะ เรย์ค่อยๆ ยกมือขึ้น เอปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าคมสันของคีย์อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังสำรวจสิ่งล้ำค่า คีย์ไม่ได้ขัดขืน เขากลับหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นมือนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไหล แต่ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อลดระยะห่างครั้งสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินมืด "คุณคีย์ครับ! คุณเรย์! ทางฝ่ายบริหารเรียกประชุมด่วนที่สุดเรื่องข้อมูลที่หายไป!" เรย์ชะงักมือที่ค้างอยู่บนแก้มของคีย์ทันที ส่วนคีย์ลืมตาขึ้นด้วยแววตาสับสนปนตื่นตัว ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาระยะห่างตามปกติ ก่อนที่ร่างของเลขาฯ สาวจะวิ่งกระหืดกระหอบเลี้ยวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "เกิดอะไรขึ้นครับ?" เรย์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้าจะยังคงมีร่องรอยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะฉายชัด เลขาฯ สาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงทันที "ไม่ใช่แค่ข้อมูลโปรเจกต์ที่หายไปครับ... แต่ทางบอร์ดบริหารเพิ่งได้รับอีเมลแจ้งว่า มีชื่อของคุณคีย์เป็นคนกดโอนไฟล์ทั้งหมดให้กับบริษัทคู่แข่งด้วยตัวคุณเองครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุลูกใหญ่นี้นะครับ