ข้ามเส้นไปหนึ่งก้าว

หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้าสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของคีย์จนเห็นรอยขมวดคิ้วชัดเจน ข้อมูลโปรเจกต์นับร้อยกิกะไบต์ที่สูญหายไปไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับอีเมลฉบับนั้น... อีเมลที่ระบุว่าเขาคือคนกดโอนย้ายไฟล์ทั้งหมดให้กวิน บริษัทคู่แข่งที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้มานาน มันเป็นการใส่ร้ายที่แนบเนียนและเลือดเย็นที่สุด "นั่งหน้าเครียดเป็นหุ่นยนต์กระดาษทิชชúเปียกน้ำแบบนี้ ระวังหน้าแก่เร็วนะครับคุณโปรแกรมเมอร์" เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับแรงหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวข้างๆ เรย์ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนกับวิกฤตระดับชาติที่เพิ่งเกิดขึ้นเลยสักนิด ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงกำลังหมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองมาที่เขาด้วยแววตาระคนขบขัน "ออกไปครับเรย์ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วย" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นไม่แม้แต่จะชายตามองคนกวนประสาท "โอ้โห ดุจังเลยนะครับ พ่อหนุ่มน้ำแข็งไส" เรย์หัวเราะในลำคอ ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน "นี่โดนใส่ร้ายจนสติหลุดไปแล้วหรือไง ถึงได้นั่งมองจอเฉยๆ แบบนี้ ปล่อยให้หมามันคาบเนื้อไปกินต่อหน้าต่อตาเนี่ยนะ ไม่ใช่สไตล์คุณคีย์คนเนี๊ยบเลยนี่ครับ" "คุณก็รู้ว่าอีเมลนั่นมันปลอม IP Address ต้นทางถูกซ่อนไว้ แถมรหัสผ่านระบบเซิร์ฟเวอร์มีแค่ผมกับ..." คีย์ชะงักคำพูดทันที สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง "กับใครล่ะครับ? พูดต่อสิ หรือจะบอกว่าผมเป็นคนทำ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนคีย์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ลำตัวของเรย์เบียดชิดเข้ามาอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบด หัวใจของโปรแกรมเมอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัวว่าจะตกเป็นผู้ต้องหา แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มต่างหาก "คุณมันน่ารำคาญที่สุดเรย์" คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูก เบือนหน้าหนีสายตาแพรวิบวับคู่นั้น "คนกำลังเครียด คุณยังจะมีอารมณ์มาแซวเล่นอีกเหรอ" "ก็เพราะเห็นเครียดจนหัวจะระเบิดต่างหาก ถึงต้องมาช่วยผ่อนคลาย" เรย์เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย แต่มุมปากยังคงยกยิ้มร้ายกาจ "เชื่อผมสิ... ไอ้กวินมันแค่อยากปั่นหัวเราให้ไขว้เขว ยิ่งคุณทำหน้าเหมือนคนอกหักแบบนี้ มันยิ่งได้ใจใหญ่" "แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ในเมื่อหลักฐานมันมัดตัวผมแน่นหนาขนาดนี้ บอร์ดบริหารกำลังจะเรียกสอบสวนผมบ่ายนี้แล้ว" คีย์หันกลับมาสบตา น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นเจือความสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เรย์มองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความอ่อนล้าเอาไว้ ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะมาจับไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามืออีกฝ่ายทำให้คีย์สะดุ้งสุดตัว พยายามจะดึงมือกลับแต่ถูกเรย์กุมไว้แน่นกว่าเดิม "ทำไม... ทำไมชอบทำหน้าแบบนี้อยู่เรื่อย" เรย์กระซิบเสียงแผ่ว เบนสายตาลงมองเรียวปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ถ้ากลัวนัก... ก็เกาะผมไว้สิครับ" "อะ... อะไรของคุณ ปล่อยมือผมนะเรย์" คีย์หน้าแดงซ่านโดยไม่รู้ตัว ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าคุณจะยอมเลิกทำหน้าเครียดแล้วฟังผม" เรย์ยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนนิ่งขรึมให้เสียอาการ "จำไว้... ต่อให้คนทั้งบริษัทจะบอกว่าคุณเป็นคนขายชาติ แต่หัวหน้าทีมโปรดักชั่นคนนี้ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด เพราะอะไรน่ะเหรอครับ?" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เผลอถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "เพราะ... เพราะอะไร?" "ก็เพราะ..." เรย์จงใจเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูจนคีย์ขนลุกซู่ "โปรแกรมเมอร์คนนี้... เป็นสมบัติหวงห้ามของผมคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง... แม้แต่ใส่ร้ายก็ไม่ได้" ประโยคหยอกเย้าที่แฝงความจริงจังทำเอาคีย์สมองตื้อตันไปชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งแข็งทื่ออยู่ในกำมือของอีกฝ่าย เคมีที่ปะทะกันระหว่างความนิ่งสนิทกับความกวนประสาทสร้างแรงดึงดูดประหลาดจนห้องทำงานทั้งห้องเหมือนแคบลงถนัดตา ทว่า... ก่อนที่คีย์จะได้หาเสียงตัวเองเจอและต่อปากต่อคำกลับไป แรงกระแทกจากประตูกระจกห้องทำงานก็เปิดผางขึ้นอย่างแรง พร้อมกับร่างของบอสใหญ่แห่งแผนกไอทีที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่กรอบประตู "คุณคีย์! ประธานบริษัทเรียกพบด่วนที่สุดตอนนี้... พร้อมกับหลักฐานชิ้นใหม่ที่เพิ่งส่งตรงมาจากสำนักงานทนายความ!" คีย์สะดุ้งเฮือก รีบดึงมือออกจากเรย์ทันที แต่จังหวะที่หันไปมองหน้าจอมือถือบนโต๊ะที่สว่างวาบขึ้นมาเพราะข้อความแจ้งเตือน เรย์กลับเป็นฝ่ายหน้าถอดสีลงเสียเอง เมื่อข้อความล่าสุดจากเบอร์แปลกส่งตรงเข้ามาหน้าจอของเขา *[ถึงเรย์: งานที่สั่ง... จัดการเรียบร้อยดีใช่ไหม?]*** ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันทีเมื่อความจริงบางอย่างกำลังพลิกตลบหลังอย่างไร้ทางตั้งตัว