เป้าหมายใหม่

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของเรย์ที่แ기ดแทรกเข้ามาในห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างไม่เป็นภาษา ทว่าท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังแผดเผาทุกอณูประสาท คีย์กลับยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเมียมสเปคแรงสูง แสงสีฟ้าสะท้อนกระทบกับแว่นตาไร้กรอบและใบหน้าที่เรียบเฉยราਤกับรูปสลักหิน นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินเปียโนกำลังเคาะรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ บรรทัดโค้ดภาษาซีพลัสพลัสและไพทอนไหลทะลักผ่านจอภาพสีดำมืดด้วยความเร็วสูงลิ่วราวกับสายน้ำตกที่กำลังดิ่งพสุธา "ไอ้คีย์! ไอ้เรย์! เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่เซิร์ฟเวอร์หลักแล้วเว้ย!" เสียงของเรย์ยังคงคำรามก้องอยู่ที่ด้านนอก มือหนาของคีย์หยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นแถบโหลดสถานะการถ่ายโอนข้อมูลพุ่งแตะระดับแปดสิบเปอร์เซ็นต์ มุมปากหยักลึกได้รูปกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความท้าทายในฐานะโปรแกรมเมอร์ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จบนโลกดิจิทัล เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น... และรู้ดียิ่งกว่าว่าใครเป็นคนบงการ "ช้าไปก้าวเดียว... เรย์" คีย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่งที่เขาซุ่มเขียนมาตลอดสามคืนเต็ม *คลิก!* หน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา เหลือเพียงข้อความสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ ว่า **[System Overridden: Access Denied]** ทันทีที่ประตูห้องถูกกระแทกจนเปิดผางด้วยแรงมหาศาลของเรย์ที่ตามมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เรย์พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของคีย์อย่างลืมตัว ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดวิตกปะปนกัน "มึงทำบ้าอะไรลงวะคีย์! โค้ดโปรเจกต์หลักของไตรมาสนี้ ไฟล์ลูกค้ามูลค่าหลายสิบล้านกำลังถูกลบหายไปจากระบบแบบเรียลไทม์! เซิร์ฟเวอร์กำลังรวนเพราะคำสั่งแบ็คดอร์จากภายนอก... ทำไมมึงยังยืนใจเย็นอยู่แบบนี้!" เรย์คำรามลั่น ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความเครียดจัด ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่ม คีย์ไม่แม้แต่จะปัดมือของเรย์ออก เขายังคงยืนนิ่งให้อีกฝ่ายกระชากคอเสื้อ ดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นมองทะลุผ่านกรอบแว่นตรงไปยังดวงตาที่กำลังลุกเป็นไฟของหัวหน้าทีมโปรดักชั่น "ใจเย็นก่อน... เรย์" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนที่กำลังสติแตกต้องชะงักกึก "ถ้ามึงยังแหกปากแล้วเขย่าตัวกูอยู่แบบนี้ ไฟล์ที่เหลืออีกสิบเปอร์เซ็นต์คงบินหายไปก่อนที่กูจะอธิบายจบแน่" เรย์กัดฟันกรอด หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขายอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะใช้มือเสยผมชื้นเหงื่อลวกๆ "อธิบายมา! ถ้ามึงไม่มีเหตุผลที่ดีพอ กูจะฟ้องบอร์ดบริหารให้ปลดมึงออกจากหัวหน้าทีมเทคเดี๋ยวนี้!" เรย์ขู่ด้วยน้ำเสียงคาดคั้น แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ผลงานหยาดเหงื่อแรงกายของทุกคนกำลังจะพังทลาย คีย์ถอนหายใจเบาๆ เขาหันกลับไปเคาะแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อเรียกหน้าต่างประวัติการเข้าใช้งานระบบขึ้นมาแสดงบนจอสำรอง "ดูนี่สิ..." คีย์เอ่ยพลันชี้ไปยังชุดตัวเลข IP Address ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "คนที่กำลังลบงานชิ้นสำคัญของเรา... ไม่ใช่ระบบรวน และไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์โนเนมที่ไหน" เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้จอภาพมากขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม สายตาสาดส่องมองชุดตัวเลขและร่องรอยการโจมตีที่ทิ้งร่องไว้ "นี่มัน... เส้นทางสัญญาณจากบริษัทเทคคู่แข่ง..." เรย์พึมพำเสียงเบา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อสมองเริ่มประมวลผลทัน "ไอ้กวิน!" "ถูกต้องครับ" คีย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "มันใช้ช่องโหว่จาก API ที่เราเคยเปิดทดสอบระบบเมื่อเดือนก่อน แอบฝังมัลแวร์สไตล์ Ransomware ไว้ในโครงสร้างหลัก และตอนนี้... มันกำลังพยายามโยนความผิดทั้งหมดมาให้ทางเรา ว่าเป็นฝ่ายสะเพร่าจนทำให้ข้อมูลลูกค้ารั่วไหลและสูญหาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงคำรามเบาๆ เรย์หันกลับมามองหน้าคีย์อีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและประหลาดใจ "ถ้ารู้ตัวตั้งแต่แรก... แล้วทำไมมึงถึงไม่บล็อกมันตั้งแต่ตอนที่มันเริ่มเจาะระบบเข้ามาวะ?" เรย์ถามเสียงลอดไรฟัน ความสงสัยฉายชัดเจนในแววตา "มึงปล่อยให้มันลบไฟล์ไปถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ? มึงบ้าไปแล้วหรือไงคีย์!" คีย์หันมาสบตาเรย์ ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะ เขาก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเย็นๆ ของคีย์ผสมผสานกับความตึงเครียดในอากาศ ยิ่งทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ้ากูบล็อกมันตั้งแต่ประตูหน้า... มันก็แค่ถอยทัพแล้วกลับมาใหม่ด้วยวิธีที่สกปรกกว่าเดิม" คีย์กระซิบเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังและชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่ถ้ากูเปิดประตูต้อนรับมันเข้ามา... แล้วแกล้งทำเป็นตั้งรับไม่ทัน จนมันตายใจว่าแผนการสำเร็จลุล่วง..." เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่ชาญฉลาดเริ่มตามทันความคิดของคนตรงหน้า "มึง... กำลังจะล่อให้มันติดกับ?" มุมปากของคีย์ยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่เรย์ยอมรับเลยว่า... มันทั้งอันตรายและเซ็กซี่เป็นบ้าในเวลาเดียวกัน "ใช่ครับ" คีย์ตอบรับสั้นๆ "ไฟล์สำคัญจริงๆ ที่กูสำรองไว้ในคลาวด์ลับแบบ Offline Encription ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนที่กูยอมให้มันลบไป... คือไฟล์ขยะที่ถูกดัดแปลงข้อมูลให้กลายเป็นกับดักระเบิดเวลา" เรย์จ้องมองใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่กำลังฉายแววความมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ความรู้สึกโกรธเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความทึ่งและหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอกซ้าย มือหนาเผลอยื่นไปคว้าแขนของคีย์ไว้โดยไม่รู้ตัว "มึงนี่มัน... ร้ายกาจชะมัดไอ้คีย์" เรย์พึมพำเสียงพร่า แววตาที่มองอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับอย่างปิดไม่มิด "เกือบทำให้หัวใจกูวายตายคาที่แล้วรู้ตัวไหม" คีย์ก้มลงมองมือของเรย์ที่เกาะอยู่บนแขนของตน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินความจำเป็นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดจากสงครามไซเบอร์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มบางอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ "เป็นห่วงกูเหรอครับ?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนเล็กน้อย แต่แววตากลับจริงจังจนเรย์ต้องเป็นฝ่ายหลบตา "ใครเป็นห่วงมึง... กูแค่เสียดายค่าจ้างถ้าบริษัทเจ๊งต่างหากเล่า" เรย์แก้ตัวเสียงแข็ง พยายามดึงมือกลับ แต่คีย์กลับไวรัสกว่า คว้าข้อมือของเขาไว้มั่น ไม่ยอมให้ออกห่าง บรรยากาศกำลังจะหวานล้ำและลึกซึ้งเกินกว่าเรื่องงาน ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดปรานของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เส้นผมเซ็ตมาอย่างเนี้ยบและชุดสูทราคาแพงระยับบ่งบอกถึงความมั่นใจขั้นสุด "โอ๊ะ... ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะยุ่งกันอยู่นะครับเนี่ย" เสียงทุ้มติดจะเย่อหยิ่งของ **กวิน** ดังขึ้น พร้อมกับสายตากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงขึ้นข้อความสีแดงด้วยความสะใจ เรย์สะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือออกจากพันธการของคีย์ทันที ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชังเมื่อเห็นหน้าศัตรูตัวฉกาจที่เพิ่งพูดถึงไปหยกๆ "แก..." เรย์เตรียมพุ่งเข้าไปซัดหน้ากวินสักหมัดข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สินบริษัท แต่คีย์กลับยกมือขึ้นขวางไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ราวกับกำลังรอคอยแขกคนนี้มานานแล้ว คีย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเผชิญหน้ากับกวินตรงๆ แววตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะถูกจุดขึ้นที่มุมปากของคีย์บ้าง "มาได้จังหวะพอดีเลยครับ... กวิน" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน "ผมกำลังรอให้คุณมาดูความฉิบหาย... ของตัวคุณเองพอดีเลยครับ" กวินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มกระตุกเมื่อเห็นแววตาที่ไร้ความหวาดกลัวของคีย์ --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ