คืนดีด้วยแอคชั่น

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องวับวามไปทั่วห้องรับแขกของเพนต์เฮาส์หรู ราวกับสถานีอวกาศกำลังเผชิญภาวะวิกฤต ม่านอัจฉริยะปิดทึบอัตโนมัติ ระบบระบายอากาศปรับความเย็นลงจนผิวหนังรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นในเสี้ยววินาที กวินชะงักค้าง รอยยิ้มเยาะที่เคยประดับอยู่บนมุมปากแข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามมองแท็บเล็ตในมือของคีย์ "นายทำบ้าอะไรลงไป..." กวินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อระบบรักษาความปลอดภัยเริ่มล็อกประตูทุกบาน คีย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมปลาบจับจ้องเป้าหมายด้วยความเย็นชาขั้นสุด นิ้วเรียวยาวเคาะหน้าจอแท็บเล็ตเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่เสียงระบบสังเคราะห์จะประกาศก้อง *“ระบบล็อคอัตโนมัติทำงาน ไม่อนุญาตให้ออกจากพื้นที่จนกว่าจะยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น”* "ผมไม่ได้ทำอะไรบ้า..." คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกวินต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ "...ผมแค่ทวงคืนความยุติธรรมในแบบฉบับของโปรแกรมเมอร์ก็เท่านั้น คุณกวิน" ทว่า ก่อนที่สถานการณ์ในห้องจะลุกลามไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานด้านในก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เรย์ที่เพิ่งสลัดเสื้อแจ็กเก็ตหนังออกเพราะความหัวเสียก้าวฉับๆ ออกมาด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ดวงตากลมโตคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน "นี่พวกนายจะกดปุ่มอะไรกันนักหนากลางดึกวะ! คนจะหลับจะนอน..." เรย์โวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับสะบัดหน้ามามองผู้บุกรุก ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าแขกยามวิกาลคือใคร "อ้าว... คุณกวิน? นี่คุณบุกรุกเข้ามาในเซฟโซนของพวกเราเหรอเนี่ย หน้าด้านเกินเบอร์ไปหน่อยไหม" กวินหันขวับไปมองเรย์ แววตาที่เคยฉายความมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนชั่วขณะ "เรย์... นายฟังฉันก่อน เรื่องโปรเจกต์นั้น..." "ไม่ต้องฟังอะไรทั้งนั้นแหละ!" เรย์สวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า เดินดุ่มๆ เข้ามาแทาưกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคน ร่างโปร่งในเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงนอนขายาวไม่ได้ดูน่าเกรงขามในสายตากวินเลยสักนิด แต่กลับทำให้หัวใจของคนที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ อย่างคีย์กระตุกวูบ เรย์หันไปถลึงใส่คีย์ต่อ "ส่วนนาย... ไอ้น้ำแข็งไส เดินเครื่องระบบความปลอดภัยบ้าอะไรเสียงดังหนวกหู หูฉันจะแตกอยู่แล้วนะเว้ย!" "ถ้าผมไม่ทำ กวินคงเอาข้อมูลชุดนั้นออกไปจากเซิร์ฟเวอร์ของเราเรียบร้อยแล้ว" คีย์อธิบายเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด เรย์ชะงัก หันขวับกลับไปมองกวินด้วยสายตาจับผิด "จริงเหรอวะ?" กวินเม้มปากแน่น ไม่ยอมตอบคำถามแต่แววตากลับไหววับ "นายเลือกที่จะเชื่อมันเหรอ เรย์... คนที่เคยหักหลังนายในโปรเจกต์เก่าเนี่ยนะ?" ประโยคเดียวเหมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวน บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที คีย์นิ่งเงียบ กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเย็นชาเช่นเดิม เรย์หันกลับมามองคีย์ ชั่ววินาทีนั้นความขี้เล่นในแววตาของหัวหน้าทีมโปรดักชั่นมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความจริงจังที่เฉียบคม เรย์รู้ดีว่าปมเรื่องความไว้ใจคือแผลเป็นที่ลึกที่สุดของคีย์ และกวินกำลังจงใจกรีดซ้ำลงบนแผลนั้นอย่างเลือดเย็น "พอเลยกวิน" เรย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลง ทว่าดุดันและทรงพลังจนน่าตกใจ "เรื่องเก่ามันจบไปแล้ว และต่อให้ฉันกับไอ้คีย์จะทะเลาะกันบ้านแตกสลายแค่ไหน มันก็เรื่องของเราสองคน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่คนนอกอย่างนายจะเอามาเป็นเครื่องมือปั่นหัว!" กวินแค่นยิ้มหยัน "นายกำลังปกป้องมัน?" "เปล่า ฉันไม่ได้ปกป้องมัน" เรย์หันไปสบตากับคีย์เต็มๆ ตา ก่อนจะหันกลับมาเชิดใส่กวิน "ฉันแค่เกลียดพวกเล่นตอดเล็กตอดน้อยลับหลังมากกว่า ถ้าเก่งจริงก็สقิลสู้กันต่อหน้าในตลาดหุ้นโน่น ไม่ใช่ทำตัวเป็นโจรย่องเบาเข้ามาขโมยโค้ดตอนตีสองแบบนี้ ออกไปซะ!" เรย์ชี้ไปที่ประตูทางออกที่ระบบปลดล็อกให้บางส่วนแล้วตามคำสั่งของคีย์ กวินขบกรามแน่น รู้ตัวดีว่าเกมนี้ตนเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มปรายตามองคีย์ด้วยสายตาอาฆาตมาယ်ชั่วครู่ ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งให้ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่กว้างขวางอีกครั้ง ปึง! เสียงประตูห้องปิดสนิทลงพร้อมกับสัญญาณเตือนภัยที่ดับลง เหลือไว้เพียงแสงไฟสีสลัวจากหลอดไฟอัจฉริยะในห้องนั่งเล่น เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ก่อนจะหันมามองคนตัวสูงที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน "มองอะไรหน้าเป็นตูดอยู่ได้ เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกได้แล้วมั้ง" เรย์บ่นอุบออเซาะ เดินเข้าไปใกล้คีย์อีกนิดเพื่อเช็กความเรียบร้อย "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า มันทำอะไรนายไหม" คีย์ยังคงนิ่งงง ดูก็รู้ว่ากำลังประมวลผลคำพูดและท่าทีของเรย์เมื่อครู่ไม่ทัน คนปากจัดที่ชอบเถียงเขาคอเป็นเอ็นเมื่อกู้วิกฤตเสร็จกลับเลือกที่จะยืนปกป้องเขาต่อหน้าศัตรูคนสำคัญเนี่ยนะ? "นาย..." คีย์ขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแหบพร่า "ทำไมถึง..." "ทำไมถึงช่วยนายเหรอ?" เรย์ตัดบท ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาตรงๆ "ก็บอกแล้วไงว่าต่อให้ฉันจะรำคาญขี้หน้านายแค่ไหน หรือเราจะทะเลาะกันเรื่องงานคอขาดบาดตายแค่ไหน แต่นายก็คือพาร์ทเนอร์ของฉัน... และที่สำคัญที่สุด นายคือคนที่ฉันเลือกให้เข้ามาในเซฟโซนนี้แล้วเว้ย" คำว่า *เซฟโซน* กระแทkเข้ากลางใจของคีย์อย่างจัง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจากช่องอก ลามเลียไปทั่วร่างกายจนหัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายมานานนับปีเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของโปรแกรมเมอร์หนุ่มอีกต่อไป คีย์ก้าวประชิดตัวคนตรงอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เรย์จะทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางของคนตัวเล็กเข้ามารั้งแนบชิดติดอกแกร่งในเสี้ยววินาที "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย..." เรย์อุทานลั่นด้วยความตกใจ สองมือดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแรงปะทะกลับน้อยนิดเมื่อเทียบกับแรงดึงดูดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของคีย์ในตอนนี้ ดวงตาคมกริบของคีย์ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานาน มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความอัดอั้น ความซาบซึ้ง และความคลั่งรักที่ระเบิดออกมารวดเดียวจนน่ากลัว "นายทำให้ฉันคลั่งนะ เรย์..." คีย์กระซิบชิดริมหิมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นระริก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเรย์รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ไอ้... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคีย์ก้มลงประกบจูบปิดปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การหยอกล้อหรือประชดประชันเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากหนารุกไล่ขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหายจนเรย์แทบยืนไม่อยู่ เรียวขาอ่อนแรงลงจนต้องจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของคีย์เพื่อพยุงตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเผาผลาญสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้มอดไหม้ คีย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้คนในอ้อมแขนได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสจากอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เรย์หอบหายใจสะท้าน มองค่อนค้อนคนฉวยโอกาสด้วยสายตาที่ทั้งเขินอายและหมั่นไส้ในคราเดียวกัน "นาย... มัดมือชกเก่งนักนะไอ้บ้า..." "ผมไม่ได้มัดมือชก" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเรย์เท่านั้นที่ได้รับมัน แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนคนมองต้องหลบตา "ผมแค่... คืนดีในแบบของผม" มือหนายังคงโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปไหน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันและอารมณ์ฟินกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงกริ่งหน้าประตูเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง... ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกผ่านอินเตอร์คอมเข้ามาในห้องนั่งเล่น "ไอ้คีย์!ไอ้เรย์! เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่เซิร์ฟเวอร์หลักแล้วเว้ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ