ความล้มเหลวของนักล่า

"ข้อเสนอห้าร้อยล้าน... แลกกับการเอาศักดิ์ศรีของฉันไปวางไว้ใต้ฝ่าเท้าคุณ คุณคิดว่าฉันยังเป็นรินรดาคนเดิมที่ยอมแม้กระทั่งกลืนเลือดตัวเองเพื่อคุณอย่างนั้นหรือคะ ธีร์ธนัตถ์" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่กรีดลึกลงบนเนื้อเยื่อหัวใจของชายหนุ่ม รินรดาในยามนี้ไม่ได้มีคราบน้ำตาหรือความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เธอยืนสง่างามอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานหรูหราในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีครีมขับเน้นความน่าเกรงขามและทรงคุณค่าในฐานะศัลยแพทย์หัวใจระดับแถวหน้า แววตาที่มองตรงมายังอดีตสามีเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ซึ่งมันคมกริบเสียยิ่งกว่ามีดผ่าตัดในมือของเธอเสียอีก ธีร์ธนัตถ์กลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เอกสารสัญญาว่าจ้างโครงการศูนย์หัวใจระดับภูมิภาคที่เขาทุ่มเงินมหาศาลเพื่อดึงตัวเธอกลับมาทำงานร่วมกัน บัดนี้ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยปลายนิ้วเรียวสวยของหญิงสาวที่เขาเคยละเลยอย่างไร้ค่า "ริน... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ที่เคยค้ำฟ้าและเย่อหยิ่งในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นสายตาที่ไร้เยื่อใยจากอดีตภรรยา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกมั่นคงขึ้นเลยสักนิด เมื่อเทียบกับกำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาขวางกั้น "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นค่ะ มันน่าสมเพชเกินไปสำหรับผู้ชายอย่างคุณ" รินรดาก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างทันที ราวกับรังเกียจที่จะให้อากาศรอบตัวหมุนวนร่วมกับเขา "คุณคิดตื้นเขินเกินไปจริงๆ ธีร์ธนัตถ์ คุณคิดว่าเอาเงินฟาดหัวฉัน แล้วฉันจะวิ่งกลับไปซุกอยู่ในกรงทองหลังเดิม ปล่อยให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนหุ่นเชิดอย่างนั้นหรือคะ? น่าเสียดาย... ที่แผนการซื้อตัวอดีตภรรยาของคุณมันล้มเหลวไม่เป็นท่า ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่แล้ว" "ผมสำนึกผิดแล้ว..." ธีร์ธนัตถ์พยายามเอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือเรียว แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย แรงกระแทกนั้นเบาหวิวแต่กลับสร้างความเจ็บปวดลึกซึ้งถึงกระดูกดำ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ผมไม่นثرถึงคุณ บ้านหลังนั้น... มันว่างเปล่า ริน รินก็รู้ว่าผมขาดคุณไม่ได้" "แต่ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย พร้อมกับเอกสารหย่าที่คุณเป็นคนยัดเยียดให้ คุณไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะขาดใจตายหรือเปล่า" รินรดาย้อนถาม ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใสด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด แต่เธอไม่อนุญาตให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ "คุณบอกว่าฉันไม่มีค่า คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ภรรยาที่เกาะคุณกิน... วันนี้ฉันยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง ฉันมีชื่อเสียง มีเกียรติ และมีความสุขบนกองซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนทำลาย แล้วทำไม... ทำไมฉันจะต้องกลับไปหาผู้ชายใจร้ายไร้หัวใจอย่างคุณด้วยล่ะคะ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมหอกที่ปักอกของธีร์ธนัตถ์จนพรุน เขาพ1ยายามจะอธิบาย จะพยายามใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้ แต่ความจริงอันโหดร้ายกำลังตบหน้าเขาฉาดใหญ่ว่า เงิน อำนาจ และอิทธิพลที่เขามี ไม่สามารถซื้อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาทำลายไปกลับคืนมาได้เลย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด อคิน ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบและมั่นคง สายตาคมกวาดมองทั้งสองคนก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของธีร์ธนัตถ์ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ปิดไม่มิด "ขอโทษด้วยนะครับท่านประธานธีร์ธนัตถ์ เวลาเข้าเยี่ยมของแขกที่ 'ไม่ได้รับเชิญ' หมดลงแล้วครับ พอดีผมมีนัดประชุมเคสผ่าตัดด่วนกับคุณหมอรินรดาต่อ เกรงว่าคงไม่มีเวลามานั่งฟังคนหมดสภาพพยายามง้องอนอดีตภรรยาหรอกนะครับ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนในที ธีร์ธนัตถ์หันขวับไปมองคู่ปรับหัวใจ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารู้ดีว่าอคินคือคนที่คอยประคับประคองรินรดาในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด และนั่นคือสิ่งที่เขารังเกียจและอิจฉามากที่สุดในชีวิต "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ อคิน!" ธีร์ธนัตถ์คำรามต่ำในลำคอ "แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับภาระงานและสภาพจิตใจของเพื่อนร่วมงานผมครับ" อคินก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคนอย่างปกป้อง "เชิญครับคุณธีร์ธนัตถ์ ประตูทางออกอยู่ตรงนั้น หวังว่าทางโรงพยาบาลของเราจะไม่ต้องต้อนรับนักธุรกิจผู้ทรงเกียรติที่ใช้ 'วิธีสกปรก' ในการบีบบังคับบุคลากรของเราอีกนะ6ะ" ธีร์ธนัตถ์กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาอยากจะซัดหน้าผู้ชายคนนี้ให้จมเขม่า แต่มืออีกข้างดันเหลือบไปเห็นรินรดาที่กำลังยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเยพันชาและสมเพช เขาจึงต้องจำใจกลืนความแค้นลงคอ หันหลังเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องทำงานนั้นด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ ทว่า... เมื่อธีร์ธนัตถ์เดินพ้นประตูโรงพยาบาลออกมาด้วยความหงุดหงิดและหัวเสีย โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ของเลขาส่วนตัวที่น้ำเสียงปลายสายสั่นเครือจนผิดปกติ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ดิฉันให้คนไปตรวจสอบประวัติย้อนหลังของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่คุณหมอรินรดาอุปการะไว้ที่สถานสงเคราะห์... และ... และผลตรวจ DNA ด่วนที่สุดที่เพิ่งส่งมาจากห้องปฏิบัติการ... มัน..." "มันทำไม! พูดมาให้จบสิ!" ธีร์ธนัตถ์ตวาดลั่นฟุตบาท "เด็กคนนั้น... เป็นสายเลือดแท้ๆ ของท่านประธานค่ะ! เขาคือลูกชายของคุณกับคุณรินรดาเมื่อห้าปีที่แล้ว... เด็กที่ถูกบอกว่าเสียชีวิตไปแล้วในห้องคลอดค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!