การปรากฏตัวของอคิน

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายเย็นเยียบของห้องทำงานกระจกใส ทว่าสิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่าสิ่งใดในวินาทีนี้ กลับเป็นอุณหภูมิในสายตาของธีร์ธนัตถ์ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งจ้องเขม็งไปยังร่างของหญิงสาวที่เขาสลักไว้ในห้วงคำนึง รินรดาในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอกำลังยืนเคียงข้างชายหนุ่มอีกคนด้วยท่าทีสนิทสนม รอยยิ้มบางเบาที่เธอมอบให้มันช่างบาดลึกหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจนแทบกระอักเลือด เพราะผู้ชายคนนั้น... คืออคิน แพทย์หนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นทั้งมือขวาคนสำคัญในโรงพยาบาลและเงาตามตัวที่คอยโอบอุ้มหัวใจบอบช้ำของเธอในวันที่เขาผลักไสไล่ส่งเธอลงจากคานทองแห่งความสุขด้วยมือของตนเอง "แฟ้มเคสผ่าตัดของคนไข้ห้องหก ผมจัด การเซ็นอนุมัติให้เรียบร้อยแล้วนะครับริน... เหนื่อยหน่อยนะช่วงนี้ ถ้าไม่ไหวบอกผม ผมสับเปลี่ยนเวรให้ได้เสมอ" เสียงทุ้มนุ่มนวลของอคินดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปแตะลงบนไหล่บอบบางของรินรดาอย่างทะนุถนอม เป็นสัมผัสที่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยอันบริสุทธิ์ แต่กลับกลายเป็นน้ำมันราดลงบนกองเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาอกเสื้อของชายอีกคนที่ยืนซุ่มมองอยู่มุมมืดของระเบียงทางเดิน รินรดายิ้มรับสัมผัสนั้นด้วยความคุ้นเคย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสุขที่เธอไม่เคยมีให้ธีร์ธนัตถ์เลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันภายใต้กรงขังแห่งความเย็นชา "ขอบคุณนะคะพี่อคิน ถ้าไม่ได้พี่ช่วยสกรีนเคสยากๆ ให้ รินคงแย่เหมือนกันค่ะ" น้ำเสียงหวานใสที่เอื้อIนเอ่ยออกมานั้นช่างบาดแทงหัวใจของคนที่ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ธีร์ธนัตถ์ก้าวเท้าพรวดพราดเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของทั้งคู่ แรงปะทะจากร่างหนาทำให้บรรยากาศรอบข้างดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิติดลบ "ดูเหมือนว่าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ จะจ้างคุณมาเป็นแพทย์ผ่าตัด หรือจ้างมาหาเศษหาเลยในเวลางานกันแน่ ถึงได้ยืนเกาะแกะกันไม่อายฟ้าดินแบบนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยความหึงหวงและอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ำดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะดึงใบหน้าเรียบเฉยกลับมาเป็นกำแพงน้ำแข็ง เธอหันไปสบตากับอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใย "กรุณาให้เกียรติสถานที่และเพื่อนร่วมงานของฉันด้วยค่ะ คุณธีร์ธนัตถ์" รินรดาเอמהเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังเจ็บแปลบ "ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาแสดงอาการไร้เหตุผลได้ตามอำเภอใจ" "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ!" ธีร์ธนัตถ์แค่นหัวเราะในลำคอ กรามหนาขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวอดีตภรรยาหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กมาครอบครองตามสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของ ทว่ากลับถูกมือของอคินปัดป้องออกอย่างไม่เกรงกลัว "ถอยไปซะ คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องรินแบบนั้น" อคินก้าวขึ้นมาบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมก้าวร้าวไม่แพ้กันจ้องประสานกับซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "ในฐานะเพื่อนร่วมงานและผู้บริหารฝ่ายแพทย์ ผมเตือนคุณด้วยความหวังดีว่า อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ไม่งั้นผมคงต้องเชิญเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไป" คำพูดของอคินเปรียบเสมือนการตบหน้าธีร์ธนัตถ์ฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านถึงขีดสุดจนสติสัมปชัญญะเกือบขาดผึ่ง ผู้ชายไร้ค่าคนนี้กล้าดียังไงมาขวางทางเขากับเมียของเขา? แม้ทะเบียนสมบูรณ์จะถูกฉีกทิ้งและหย่าร้างกันไปแล้ว แต่ในหัวใจที่บิดเบี้ยวของธีร์ธนัตถ์... รินรดายังคงเป็นของเขา เป็นผู้หญิงที่ต้องยอมจำนนแทบเท้าเขาคนเดียวเท่านั้น! "แกเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" ธีร์ธนัตถ์คำรามต่ำในลำคอ พุ่งสายตาดุจคมมีดใส่หน้าอคิน "สามีเก่าของเธอ... ฉันยังมีสิทธิ์มากกว่าไอ้เศษสวะอย่างแกหลายร้อยเท่า!" "พอได้แล้วค่ะคุณธีร์!" รินรดาตวาดกร้าว เธอสะบัดหน้าก้าวออกมาจากด้านหลังของอคิน ดวงตากลมโตฉายแววรังเกียจอย่างปิดไม่มิด "เลิกทำตัวน่าสมเพชแบบนี้เสียที! เราหย่ากันขาดแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาออกคำสั่งกับฉันด้วยซ้ำ อย่าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในสิ่งที่ตัวเองเคยเหยียบย่ำจนแหลقสลายคามือเลยค่ะ มันน่าสมเพช!" คำว่า "น่าสมเพช" พุ่งทะลุเกราะป้องกันอันเปราะบางของธีร์ธนัตถ์จนร้าวราน ร่างสูงชะงักง้ำ ความชาหนบลามเลียจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อเห็นสายตาที่รินรดามองอคินด้วยความอ่อนโยน สลับกับสายตาที่มองเขาด้วยความหยามเหยียด มันคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับซาตานร้ายที่เพิ่งตื่นรู้ว่าตนได้สูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปชั่วนิรันดร์ อคินมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเข้าใจ เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่รินรดาเบาๆ อีกครั้งเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "ไปเถอะริน เคสผ่าตัดรอบบ่ายกำลังจะเริ่มแล้ว อย่าเอาเวลาไปเสียกับคนไม่มีค่าพวกนี้เลย" "ค่ะพี่อคิน" รินรดาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหมุนตัวเดินเคียงคู่ไปกับแพทย์หนุ่มรุ่นพี่โดยไม่ชายตามองอดีตสามีที่ยืนแข็งเป็นหินอยู่ตรงนั้นอีกเลยแม้แต่น้อย ภาพของคนทั้งสองที่เดินเคียงคู่กันลับหายไปจากมุมตึก ทิ้งให้ธีร์ธนัตถ์ยืนจมอยู่กับกองเพลิงแห่งความริษยาและความเจ็บปวดที่กัดกินวิญญาณ ความคลั่งแค้นแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาแทบคลั่ง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือฝังลึกจนเลือดซึมออกมา *ฉันไม่มีวันยอมแพ้... รินรดาต้องเป็นของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แย่งเธอไปทั้งนั้น!* ความคิดชั่วร้ายแล่นพล่านในสมองพร้อมกับแผนการบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืดมิดของจิตใจ ธีร์ธนัตถ์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายตรงหาเลขาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเหี้ยมเกราะ "สืบประวัติไอ้หมออคินนั่นให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม... เอาข้อมูลลับทั้งหมดของมันมาวางไว้บนโต๊ะฉันก่อนพระอาทิตย์ตกดิน!" ทว่า ในขณะที่เกมการแก้แค้นและความหึงหวงกำลังจะปะทุขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันนิรนามก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของธีร์ธนัตถ์ พร้อมกับไฟล์ภาพถ่ายเอกสารชิ้นหนึ่งที่แนบมาด้วย มันคือสำเนาสูติบัตรของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง... และช่องชื่อบิดาที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น กำลังทำเอาลมหายใจของมหาเศรษฐีหนุ่มสะดุดกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!