บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกระดาษเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานในห้องพักแพทย์ศัลยกรรมทรวงอก ไม่ได้ช่วยให้ความหนقเหนอะหนะภายในอกของธีร์ธนัตถ์เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้กำลังจดจ้องอยู่กับแฟ้มประวัติการรักษาเก่าคร่ำคร่าในมือ—แฟ้มประวัติที่ถูกเก็บไว้ในซอกลึกสุดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ เป็นเอกสารชุดเดียวกับที่เขาเคยปัดตกและไม่เคยชายตาแลเมื่อหลายปีก่อน ด้วยข้ออ้างโง่เง่าที่ว่าเขามีงานสำคัญทางธุรกิจรออยู่ และภรรยาของเขา ‘สำออย’ มากเกินไป “คุณรินรดา... ในเวลานั้นเธอกำลังเผชิญกับอะไรอยู่กันแน่” เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะพลิกเปิดหน้ากระดาษที่บันทึกผลการวินิจฉัยโรค ภาวะแทรกซ้อนจากการตั้งครรภ์ในระยะเริ่มต้น ความเครียดสะสมระดับวิกฤต และร่องรอยการฟกช้ำดำเขียวตามร่างกายที่แพทย์เวรบันทึกไว้เป็นหลักฐาน—หลักฐานที่ฟ้องชัดเจนว่า ร่างกายอันบอบบางของรินรดาต้องทนรับความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจขนาดไหน ในคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำและเขาเลือกที่จะเดินออกจากบ้านไปหาผู้หญิงอีกคนอย่างไร้เยื่อใย ภาพความทรงจำสีเทาหม่นไหลย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจดั่งคมมีด ในคืนนั้น รินรดาคุกเข่าลงแทบเท้าของเขา หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนพร้อมกับเสียงสะอื้นที่แทบขาดใจ เธอขอร้องอ้อนวอนไม่ให้เขาเดินจากไปในคืนครบรอบวันแต่งงาน แต่วินาทีนั้น ธีร์ธนัตถ์กลับมองว่ามันคือ ‘มารยา’ ของผู้หญิงที่ต้องการเหนี่ยวรั้งอิสรภาพของเขาไว้ เขาปัดมือเรียวคู่นั้นออกอย่างไม่ใยดี ถ้อยคำเชือดเฉือนและเย็นชาพ่นออกจากริมฝีปากราวกับต้องการกรีดแทงให้เธอแหลکสลาย *“เลิกเล่นละครสักทีรินรดา! ผมเบื่อเต็มทีแล้วกับความน่าสมเพชแบบนี้ ถ้าอยากได้สามีนัองนกหน้าโง่คอยปรนเปรอ ก็เชิญหาคนอื่นเถอะ เพราะผมไม่มีวันให้เวลากับคนไร้ค่าอย่างคุณ!”* คำพูดใจร้ายเหล่านั้น... ในยามนี้มันย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ ธีร์ธนัตถ์หลับตาลงแน่น มือหนาขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจในอกข้างซ้ายบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามือมาควักมันออกไป ความจริงที่ว่าเขาคือ ‘ฆาตกร’ ทางความรู้สึก ผู้ผลักไสภรรยาผู้บริสุทธิ์ให้ตกนรกทั้งเป็น ค่อยๆ กัดกินวิญญาณของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี เธอสูญเสียลูกในท้อง... สูญเสียความเชื่อมั่นในความรัก... และเกือบสูญเสียชีวิตบนเตียงผ่าตัดในคืนนั้น หากไม่ใช่เพราะการตัดสินใจเด็ดเดี่ยวและการยื้อชีวิตอย่างสุดความสามารถของทีมแพทย์ รินรดาคงกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณไปนานแล้ว และคนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอก็ไม่ใช่ใครอื่น—แต่คือสามีผู้โง่เขลาและเย่อหยิ่งอย่างเขาเอง “ผมขอโทษ... ริน... ผมขอโทษ” เสียงครางต่ำเล็ดลอดไรฟัน ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้โถมซัดเข้าใส่จนชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลต้องซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างไหวสะท้านด้วยแรงสะอื้นที่อัดอั้นมานานนับปี ผู้ชายที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่สิ่งใด ยอมจำนนต่อทัณฑ์ทรมานแห่งอดีตที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเองแล้ว ในขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่ร่างสูงโปรดของอคินจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามจางๆ ชายหนุ่มในชุดกราฟฟิกสีขาวสะอาดตาปรายตามองอดีตสามีผู้กำลังจมอยู่ในกองความทุกข์ระทมด้วยแววตาสสมเพชแกระอา “คุณธีร์ครับ ทางโรงพยาบาลกำลังจะมีการประชุมใหญ่เรื่องการร่วมทุนโครงการแพทย์หัวใจนานาชาติ และในฐานะที่ผมเป็นคู่ชีวิต... เอ่อ เป็นเพื่อนร่วมงานและผู้ดูแลเคสใกล้ชิดของหมอรินรดา ผมคิดว่าคุณควรจะเคลียร์พื้นที่และสติให้พร้อม ก่อนที่จะต้องไปยืนต่อหน้าเธอในฐานะ ‘แขกผู้ไร้ความหมาย’ นะครับ” คำพูดของอคินเปรียบเสมือนน้ำร้อนสาดเข้าใส่หน้า ธีร์ธนัตถ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยพิษรักและพิษแค้นเขม้นมองคู่แข่งหัวใจอย่างไม่ปิดบัง ความโกรธเกรี้ยวพยายามตีตื้นขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้างดงามที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของรินรดาในยามที่พบกันล่าสุด อีโก้ทั้งหมดก็พังทลายลงไม่เป็นท่า “เธออยู่ที่ไหน” ธีร์ธนัตถ์ถามเสียงแหบพร่า พยายามพยุงร่างสูงใหญ่ของตนให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นเทา “คุณรินรดากำลังตรวจคนไข้เด็กอยู่ที่ห้องตรวจพิเศษครับ... และบอกไว้ก่อนเลยนะคุณธีร์ ว่าต่อให้คุณจะคุกเข่าสำนึกผิดจนเลือดตาไหลเป็นสายเลือด หมอรินรดาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่จะยอมให้คุณเหยียบย่ำหัวใจเล่นอีกต่อไปแล้ว” อคินยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม “เชิญครับ... ไปดูให้เต็มตา ว่าผู้หญิงที่คุณเคยทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า บัดนี้เธอกลายเป็นดวงใจที่ใครๆ ต่างก็ไขว่คว้าและไม่มีวันเอื้อมถึงได้อย่างไร” ธีร์ธนัตถ์ก้าวขาเดินตามหลังอคินไปอย่างคนไร้สติ ทุกย่างก้าวบนพื้นปูนขัดมันเย็นเยียบราวกับกำลังเดินอยู่บนลานประหาร หัวใจของเขากรีดร้องเรียกหาแต่ชื่อ ‘รินรดา’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าความจริงอันโหดร้ายกลับคอยเตือนสติว่า บาดแผลที่เขาฝากไว้ในอดีตนั้นลึกเกินกว่าที่คำว่า ‘ขอโทษ’ จะเยียวยาได้ และทัณฑ์เยือกแข็งที่เธอใช้ตอบแทนความไร้หัวใจของเขานั้น กำลังจะแช่แข็งวิญญาณของเขาให้ตายทั้งเป็นในไม่ช้า แต่ทว่า... เมื่อเขาเดินมาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้ากระจกใสบานใหญ่ของห้องตรวจพิเศษ สายตากลับต้องสะดุดเข้ากับภาพเหตุการณ์ภายในห้องที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน รินรดากำลังก้มลงโอบกอดเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบที่เพิ่งได้รับการผ่าตัดหัวใจสำเร็จ เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสุกใส และโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากใครบางคน... ใครบางคนที่เขารู้จักดีที่สุดยามส่องกระจกทุกๆ เช้า! หัวใจของธีร์ธนัตถ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพอดีต ทารกที่ควรจะตายไปพร้อมกับมรสุมในคืนนั้น... และสายตาของรินรดาที่ซ่อนความลับอันดำมืดไว้ตลอดห้าปี พุ่งชนประสาทสัมผัสของเขาราวกับสายฟ้าฟาดกลางพายุฝน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!