คนแปลกหน้าที่เคยรัก

กลิ่นอายของชาอูหลงชั้นดีที่ลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะประชุมวีไอพี ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกแห่งนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหลังความนิ่งสงบ แว่นตากรอบทองบางเบาช่วยขับเน้นดวงตาคู่คมที่ผ่านการวินิจฉัยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน เธอมองเอกสารโครงการร่วมมือระหว่างโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกับมูลนิธิหัวใจสากลด้วยสายตาเรียաբเฉย ราวกับว่าบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นเพียงธาตุอากาศที่เธอหลงลืมความสำคัญไปนานแล้ว สามปี... สามปีเต็มๆ ที่กาลเวลาพยายามขัดเกลาเศษซากความพังพินาศในอดีตให้กลายเป็นเกราะเพชรหุ้มห่อหัวใจดวงนี้ “คุณหมอรินรดาดูจะเชี่ยวชาญทั้งเรื่องการผ่าตัดหัวใจ... และการทำตัวเป็นคนแปลกหน้าได้อย่างแนบเนียนดีนี่ครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะท้านดังลอดริมฝีปากหยักลึก ธีร์ธนัตถ์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีชาโคล ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อที่บ่งบอกถึงความเคร่งเครียด เขาไม่ได้มองเอกสารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบราวกับคมมีดผ่าตัดกำลังจดจ้องเรือนร่างระหงและใบหน้าที่นิ่งสนิทของอดีตภรรยาด้วยความกระหายใคร่รู้ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปลายเลนส์แว่นสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาม เธอยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอมักใช้เวลาบอกข่าวร้ายกับญาติผู้ป่วย “ถ้าดิฉันจำไม่ผิด โครงการนี้ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารแล้วนะคะท่านประธานธีร์ธนัตถ์ หรือว่าสมองส่วนความจำของคุณกำลังเสื่อมถอยลงไปตามอายุขัย ถึงได้แยกแยะไม่ออกว่านี่คือห้องประชุมงาน หรือห้องตรวจโรคทางจิตเวชกันแน่?” คำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ซึ่งความเคารพทำเอาสันกรามของธีร์ธนัตถ์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะกระจกใสอย่างคุกคาม กลิ่นกายบุรุษปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเธอ แต่รินรดากลับไม่ถอยร่นแม้แต่นصفก้าว เธอนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ปากคอเราะร้ายขึ้นเป็นกองเลยนะริน... ต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ สมัยก่อนเธอกลัวแม้แต่จะสบตาฉันด้วยซ้ำ” ธีร์ธนัตถ์โน้มตัวลงต่ำ มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะ ก้มหน้าลงกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ระอุ “หรือว่าการไปอยู่อเมริกา ทำให้เธอมี ‘ใครบางคน’ คอยให้ท้าย จนกล้าอวดดีใส่สามี... อ้อ ขอโทษที หย่ากันแล้วนี่นะ อดีตภรรยาที่ฉันเคย ‘เขี่ยทิ้ง’ อย่างไม่ใยดี” คำว่า *เขี่ยทิ้ง* ถูกเน้นเสียงด้วยความจงใจเพื่อกรีดแทงแผลเก่าให้ปริแตก แต่น่าเสียดาย... มันใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงไออุ่นและลมหายใจที่ร้อนผ่าว “คุณกำลังพยายามพิสูจน์อะไรอยู่คะธีร์? พยายามตอกย้ำว่าตัวเองเคยเหยียบย่ำฉันได้เจ็บปวดแค่ไหน? หรือว่า... กำลังดิ้นรนเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า ผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนเกือบตาย วันนี้ยืนอยู่เหนือคุณในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่คนสำคัญของบริษัทคุณเองกันแน่?” ดวงตาคมกริบของธีร์ธนัตถ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตื่นตะลึงฉายชัดในแววตาชั่วขณะหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธระลอกใหญ่ มือหนาเอื้อมพรวดมาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบรัดนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมานาน “ปล่อยค่ะ!” รินรดาตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาววับด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอสะบัดแขนออกอย่างแรงจนร่างสูงเซถอยไปเล็กน้อย “อย่ามาแตะต้องตัวดิฉัน! จำไม่ได้หรือไงคะว่าคุณเป็นคนประกาศเองว่ารังเกียจสัมผัสจากผู้หญิงอย่างฉันมากแค่ไหน!” “ริน!” ธีร์ธนัตถ์คำรามในคอ มือที่ว่างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาพยายามจะก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของอคินที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมแต่นัยน์ตาดุดัน “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ? หรือว่าท่านประธานธีร์ธนัตถ์กำลังใช้อำนาจคุกคามพาร์ทเนอร์ของเราอยู่?” อคินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างรู้จังหวะ มือหนาวางแตะลงบนบ่าของรินรดาอย่างทะนุถนอม พร้อมกับส่งยิ้มเยาะเย้ยไปให้ชายผู้สูญเสีย ภาพนั้น... ภาพที่มือของชายอื่นสัมผัสลงบนเรือนร่างของอดีตภรรยา ริมฝีปากที่เคยเป็นของเขา ดวงตาคู่นั้นที่เคยพินิศมองแต่เขา ธีร์ธนัตถ์รู้สึกราวกับมีไฟบรรลัยกัลป์แผดเผาอกซ้าย ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความหึงหวงบ้าคลั่งที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ เขาเกลียดไอ้หน้าอ่อนนี่... เกลียดรอยยิ้มที่มันมอบให้รินรดา เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของตนเอง “เสร็จธุระแล้วใช่ไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรจะคุยเรื่องงานอีก ดิฉันกับคุณอคินขอตัว” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ เธอไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอีกต่อไป ก่อนจะหมุนตัวเดินเคียงคู่ไปกับอคินมุ่งหน้าสู่ประตูห้อง “จำไว้... รินรดา!” ธีร์ธนัตถ์ตะโกนไล่หลังด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย “เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น! เธอกล้าดียังไงเอาตัวมันเข้ามาแทนที่ฉัน!” รินรดาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ปลายหางตาเหลียวกลับไปมองชายผู้จมอยู่กับกองเพลิงแห่งความเร่าร้อนที่เขาจุดขึ้นมาเอง เธอยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของเขาในใจ ก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่า... ค่ำคืนอันแสนวุ่นวายไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น เมื่อรินรดากลับมาถึงเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองเพื่อเตรียมตัวสำหรับเคสผ่าตัดใหญ่ในวันพรุ่งนี้ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นยามเที่ยงคืนตรง เธอนึกว่าเป็นอคินที่ลืมเอกสารสำคัญ จึงเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้ส่องตาแมว ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า กลับไม่ใช่ชายหนุ่มคู่คิด... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของธีร์ธนัตถ์ที่ยืนโซเซ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้ และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากผลักไสไล่ส่ง ร่างหนาก็พุ่งเข้าประชิดตัว ดันเธอกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างแรง พร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่ก้มลงมาประกบจูบปิดปากเธอบดขยี้อย่างเอาแต่ใจโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว! “อื้อ... ปล่อยนะ...!” เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อสัมผัสอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่ รินรดายื้อยุดขัดขืนในคราแรก แต่แรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำจากชายผู้เคยใจร้ายกลับปลุกเร้าเปลวไฟบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบไว้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจหอบกระชั้น รสจูบที่ทั้งดุดันและเจ็บปวดผสานกลิ่นอายความร้าวราน ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะพังทลายลงในอ้อมแขนของอดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนี้ และในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์เสน่หาอันเร่าร้อนที่ยากจะต้านทาน... เสียงเคาะประตูก็ดังแทรกขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาทางระเบียงเชื่อมห้องข้างเคียง *"หมอแม่ฮะ... คุณป๋าบอกว่านมอุ่นเสร็จแล่ว..."* ธีร์ธนัตถ์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อก้มลงมองเด็กชายหน้าตาถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันเป๊ะที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าห้องนอนของอดีตภรรยา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!