แววตาที่ไม่มีฉันอยู่แล้ว

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องรับรอง VIP ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ทว่ามันไม่สามารถกลบเกลื่อนบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของธีร์ธนัตถ์ได้เลย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ร่างของอดีตภรรยาซึ่งกำลังยืนพลิกแฟ้มประวัติคนไข้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ตัวตน และไร้ความหมายใดๆ ในสายตาของเธอ รินรดาในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาดูสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจในแบบที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน สมัยที่เธอยังเป็นภรรยาที่อยู่ในโอวาท เธอมักจะสวมชุดเรียบง่าย นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารในยามดึกดื่นด้วยแววตาเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นว่างเปล่า มันราบเรียบยิ่งกว่าผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ และไร้ซึ่งเงาของเขา Sสะท้อนอยู่อีกต่อไป "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด ธีร์ธนัตถ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย "ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่เราควรคุยกันดีๆ เรื่องที่เราหย่ากัน... ผมยอมรับว่าผมตัดสินใจเร็วเกินไป" รินรดายังคงก้มหน้าอ่านตัวเลขในชาร์ตการแพทย์ ปากกาหมึกซึมในมือขยับจดบันทึกด้วยลายมือเป็นระเบียบ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ ราวกับเสียงของเขาเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญ "ถ้าเรื่องที่คุณมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องงานเกี่ยวกับคนไข้ผ่าตัดหัวใจรอบบ่าย กรุณาเชิญออกไปค่ะ ห้องนี้มีไว้สำหรับแพทย์ผู้ปฏิบัติงาน ไม่ใช่สถานที่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนน่ากลัว มันคือความสุภาพที่สร้างกำแพงสูงลิบลิ่วขึ้นมากั้นกลาง ธีร์ธนัตถ์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความอีโก้สูงส่งที่ติดตัวมาตลอดชีวิตกำลังถูกความเฉยชาของเธอบดขยี้จนแหลละเอียด แต่กระนั้น ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาหลายเดือนก็ทำให้เขายังคงต้องอดทน "ผมไม่ได้มาในฐานะแขก... ผมมาในฐานะสามี... อดีตสามีที่อยากเริ่มต้นใหม่" เขาพูดพลางย่างสามขุมเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับแผ่นอกกว้าง กลิ่นกายหรูหราคุ้นเคยที่เธอเคยซบแนบกายในยามค่ำคืนลอยเข้าแตะจมูก ทว่าครั้งนี้ รินรดากลับไม่รู้สึกหวั่นไหว หัวใจของเธอไม่ได้เต้นรัวด้วยความเสน่หาอีกต่อไป แต่มันสงบนิ่งราวกับหินผา รินรดาวางแฟ้มในมือลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณธีร์กำลังพูดเรื่องอะไรคะ? สามี? เราหย่ากันตามกฎหมายเซ็นชื่อกันเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันนั้น วันที่คุณเลือกผู้หญิงอีกคน วันที่คุณบอกว่าการแต่งงานของเรามันคือความผิดพลาด... ลืมไปแล้วหรือคะว่าคุณเป็นคนพูดอะไรไว้บ้าง?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่พุ่งตรงเข้าปักอกเขา ธีร์ธนัตถ์ชะงักไป ดวงตาคมไหววับด้วยความเจ็บปวด เขายื่นมือหนาหมายจะแตะลงบนไหล่บอบบางเพื่ออ้อนวอน แต่รินรดากลับถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะ" เธอกล่าวเสียงเรียบแต่เฉียบขาด "มันน่าสมเพชนะคะที่คุณทำท่าทางแบบนี้ในตอนนี้ ในวันที่สายไปแล้ว ในวันที่ฉันเดินออกมาจากนรกขุมนั้นได้ด้วยตัวเองแล้ว คุณคิดว่าผู้หญิงคนเดิมที่ยอมโง่งอมงายให้คุณเหยียบย่ำหัวใจ จะยังยืนรออยู่ที่เดิมเพื่อรอเศษความเมตตาจากคุณอย่างนั้นหรือคะ?" "ริน... ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ความอดทนที่ใกล้จะหมดลงปะปนกับความโหยหาที่แผดเผา "ผมรู้ว่าผมเลว ผมใจร้ายกับคุณแค่ไหน แต่ตลอดเวลาที่ไม่มีคุณ บ้านหลังนั้นมันเหมือนนรก... ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมเห็นแต่หน้าคุณ... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ไถ่บาปเเถอะนะ" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งของออคินก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ แต่เมื่อเห็นท่าทางคุกคามของธีร์ธนัตถ์ รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นมิตรก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยแววตาแข็งกร้าว อคินรีบเดินเข้าไปยืนแทรกกลางระหว่างรินรดากับอดีตสามีของผู้หญิงที่เขารัก พร้อมกับใช้มือโอบไหล่บางของรินรดาไว้หลวมๆ อย่างปกป้อง "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณริน? ให้ผมช่วยเชิญแขกท่านนี้ออกไปไหมครับ" อคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่มองธีร์ธนัตถ์กลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ภาพนั้น... ภาพที่มือของไอ้สารเลวคนอื่นแตะต้องผู้หญิงที่เป็นของเขา (ในอดีต) ภาพที่รินรดาไม่ปฏิเสธสัมผัสจากชายอื่น ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ธีร์ธนัตถ์พุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของอคินทันด้วยความบันดาลโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยว "มึงถือสิทธิ์อะไรมาแตะต้องเมียกู!" ธีร์ธนัตถ์คำรามเสียงต่ำอย่างเหลืออด "อดีตภรรยาครับคุณธีร์ธนัตถ์ กรุณาจำให้ขึ้นใจด้วย" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เธอผลักอกแกร่งของธีร์ธนัตถ์ให้ออกห่างจากอคินอย่างแรง "และคนที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ในห้องนี้ก็คือคุณ! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" ธีร์ธนัตถ์หอบหายใจหนักหน่วง เขามองหน้าอดีตภรรยาที่ตอนนี้แข็งกร้าวและปกป้องชายอื่นอย่างออกนอกหน้า หัวใจของเขาเจ็บแปลบราถูกกรีดด้วยมีด รินรดาเปลี่ยนไปแล้ว... เธอกลายเป็นพยัคฆ์สาวที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ทว่า ในวินาทีที่ธีร์ธนัตถ์กำลังจะเอ่ยคำพูดตัดพ้อ ประตูห้องทำงานอีกบานที่เชื่อมต่อไปยังห้องพักแพทย์ด้านในก็เปิดอ้าออก พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบที่วิ่งถือตุ๊กตาหมีวิ่งเข้ามาหาศัลยแพทย์สาว "คุณแม่ครับ! น้องธันวาหิวข้าวแล้ว คุณแม่สัญญาว่าจะพาไปทานไอศกรีมไม่ใช่เหรอครับ?" เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นสันคมถอดแบบมาจากใครบางคนราวกับพิมพ์เดียวกัน... และใบหน้านั้น... ทำให้ธีร์ธนัตถ์ถึงกับยืนแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเขาจำได้ทันทีว่าโครงหน้าของเด็กชายคนนี้... เหมือนกับรูปถ่ายวัยเด็กของตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!