รอยร้าวในใจคนแกร่ง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อร่างระหงของศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอกชื่อดังอย่าง รินรดา ยืนจ้องมองเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน เสียงล็อกประตูดัง *คลิก* เบาๆ จากฝ่ามือของ ธีร์ธนัตถ์ ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้านของชีวิตคู่ แต่วันนี้... อีโก้สูงส่งที่เคยค้ำจุนตัวเขาไว้กลับพังทลายลงเหลือเพียงเศษซาก เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาเย็นชาและแข็งกร้าวของอดีตภรรยา "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่อาบยาพิษ เธอไม่ได้หันกลับมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวยังคงพลิกแฟ้มประวัติการรักษาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและหมางเมิน "ริน..." ธีร์ธนัตถ์ครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววเจ็บปวดและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันเลวร้ายแค่ไหน... แต่ได้โปรด ฟังผมอธิบายเรื่องในอดีตก่อนเถอะนะ" *เพลียะ!* เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันดังสนั่นก้องห้องทำงาน รินรดาหันกลับมาด้วยแรงเหวี่ยงที่สะสมความอัดอั้นตันใจมานานแรมปี ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่ไม่มีทางที่เธอจะยอมปล่อยให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "คำอธิบายเหรอคะธีร์ธนัตถ์?" รินรดากัดฟันกรวด น้ำเสียงสั่นระริกด้วยแรงโทสะ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาขอร้องให้ฉันฟัง? วันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน วันที่คุณผลักไสฉันออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องฉันมันเป็นเพียงภาระ... คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม!" ธีร์ธนัตถ์สะอึกไปกับคำพูดที่พรั่งพรูออกมาดุจสายน้ำเชี่ยว ใบหน้าด้านชาของเขาขึ้นรอยแดงเป็นปื้นจากแรงตบ แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่บีบขย้ำหัวใจเขาจนแหลกสละ ชายหนุ่มเอื้อมมือหมายจะแตะต้องเรียวแขนของเธอเพื่อเหนี่ยวรั้ง แต่กลับถูกรินรดาปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอแผดเสียงกร้าว ถอยหลังหนีก้าวหนึ่งด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "คุณมันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่พิ่งมารู้คุณค่าของสิ่งของก็ต่อเมื่อมันหลุดมือไปแล้ว แต่บอกไว้ก่อนนะคะ... ของที่ถูกคุณโยนลงถังขยะไปแล้ว รินรดาคนนี้ไม่มีวันเก็บมันกลับมาใช้ซ้ำเป็นครั้งที่สองแน่!" "ริน... ผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมกำลังไถ่บาป ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เราเริ่มต้นใหม่..." เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธอ "เริ่มต้นใหม่เหรอ? หึ..." รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "สายไปแล้วค่ะธีร์ธนัตถ์ น้ำตาหยดเดียวที่คุณทำให้ฉันต้องหลั่งในอดีต มันแลกมาด้วยความด้านชาในหัวใจฉันวันนี้ และต่อให้คุณเอาชีวิตเข้าแลก มันก็ไม่มีวันทดแทนสิ่งที่ฉันต้องสูญเสียไปได้หรอก!" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวของหญิงสาว และแววตาสำนึกผิดจนแทบคลั่งของชายหนุ่ม ธีร์ธนัตถ์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธออย่างไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีความเป็นนักธุรกิจหมื่นล้าน มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปกุมชายเสื้อกันาวสีขาวของเธอไว้ ราวกับคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้าย "ผมยอมแล้ว... ริน อยากให้ผมชดใช้ด้วยอะไร ทำลายผมให้สิ้นซากเลยก็ได้ แต่โปรดอย่าทำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุแบบนี้เลยนะ" รินรดาก้มมองอดีตสามีที่กำลังคุกเข่าแทบเท้า หัวใจของเธอกระตุกวูบด้วยความรู้สึกซับซ้อน แต่เธอก็ใช้ความแข็งแกร่งดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอสะบัดชายเสื้อออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเดินผ่านร่างสูงนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของรินรดา ทว่าในวินาทีที่เธอก้าวเดินออกมาที่โถงทางเดิน V.I.P. ของโรงพยาบาล ร่างของอคินที่ยืนรออยู่ด้วยความเป็นห่วงก็ก้าวเข้ามาประคองเธอไว้ พร้อมกับสายตาอ่อนโยนที่มอบให้ "ริน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? คนไข้คนนั้นทำอะไรคุณอีกหรือเปล่า" อคินเอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางใช้มืออุ่นเกลี่ยกลุ่มผมที่ปรกใบหน้าให้อย่างทะนุถนอม ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของธีร์ธนัตถ์ที่เปิดประตูตามออกมาพอดี ความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากคำใด ออกมาจากปากของอคิน ชายหนุ่มคู่แข่งหัวใจกลับหันมาสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันแบบเงียบๆ และในวินาทีนั้นเอง... ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กชายตัวน้อยวัยอนุบาลคนหนึ่ง ที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาเรียวของรินรดา พร้อมกับเงยหน้าส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากใบหน้าของธีร์ธนัตถ์ราวกับพิมพ์เดียวกัน... พร้อมเอ่ยเรียกสิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของอดีตสามีหยุดหมุนทันที "คุณแม่ครับ... น้องรันหิวน้ำจังเลยครับ" หัวใจของธีร์ธนัตถ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อมองใบหน้านั้นชัดเจน... เด็กชายคนนี้มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหายตัวไป และรอยยิ้มนั้น... มันคือเงาของเขาเอง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!