ภารกิจขัดขวาง

"เซ็นสัญญาฉบับนี้เสีย... แล้วฉันจะปล่อยให้โครงการโรงพยาบาลหัวใจของคุณผ่านสภาแบบไร้รอยขีดข่วน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจเบ็ดเสร็จดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ธีร์ธนัตถ์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท แววตาคมกริบราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อทอดมองร่างเพรียวบางในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างนั้นไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวดังเช่นในอดีตที่ผ่านมา รินรดากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมาจากหัวใจที่ด้านชาและถูกแช่แข็งจนไร้ซึ่งความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป ศัลยแพทย์สาวผู้ทรงเกียรติในระดับสากลสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอมองเอกสารข้อเสนอทางธุรกิจที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า กระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่สัญญาทางการค้าธรรมดา แต่เป็นกับดักที่ถูกถักทอขึ้นด้วยความตระหนี่ถี่เหนียวและอีโก้ที่พองโตของอดีตสามีผู้ไม่เคยเรียนรู้จากความผิดพลาด "คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้เดียงสาคนเดิม ที่จะยอมก้มหัวให้คุณขูดรีดศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างนั้นหรือคะ ธีร์ธนัตถ์" เสียงหวานกังสดาลทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดกรีดผ่านความเงียบ รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ขึ้นอีกนิด ปลายส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นสะท้อนก้อง เธอยื่นมือเรียวบางหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันจนสันหลังของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถึงกับกระตุกวาบ ธีร์ธนัตถ์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว บาดแผลในใจที่เกิดจากการกระทำโง่เขลาของตนเองในอดีตกำลังแผดเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เขาเห็นรินรดาเติบโต เข้มแข็ง และฉายประกายเจิดจรัสโดยไม่มีเงาของเขาอยู่เคียงข้าง ความหึงหวงบ้าคลั่งก็กัดกินขั้วหัวใจจนแทบคลั่ง เขาใช้กลไกทางธุรกิจทุกวิถีทาง บีบคั้น ตัดงบสนับสนุน และกดดันโครงการแพทย์อาสาที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทั้งหมดก็เพื่อให้เธอกลับมาหา... กลับมาอยู่ในอาณัติของเขา แม้จะต้องใช้วิธีสกปรกก็ตามที "โครงการนั้นมีความหมายกับคุณมากไม่ใช่เหรอ รินรดา? เด็กๆ ในมูลนิธิ หรือผู้ป่วยโรคหัวใจยากไร้เหล่านั้น... พวกเขาคงจะรอคอยปาฏิหาริย์จากคุณอยู่สินะ" ธีร์ธนัตถ์ใช้น้ำเสียงเยียบเย็นกดดัน เธอรู้ดีว่าจุดอ่อนของอดีภรรยาคือความเมตตาที่มีต่อผู้ป่วย เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อคนอื่นได้เสมอ ยกเว้น... ศักดิ์ศรีที่เธอมีให้เขา "คุณใช้วิธีต่ำทรามแบบนี้เพื่อบีบให้ฉันกลับไปเป็นทาสรับใช้ทางอารมณ์ของคุณอีกครั้งอย่างนั้นสินะคะ" รินรดากวาดสายตาคมกริบมองหน้าเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอยื่นมือออกไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะของเขา ถอดปลอกออกด้วยท่าทางใจเย็น แล้วจดจ้องดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองคู่นั้น "น่าสมเพชจริงๆ นะคะ ธีร์ธนัตถ์... สามีเก่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ ที่ต้องใช้อำนาจเงินซื้อแม้กระทั่งสิทธิ์ในการยืนเคียงข้างผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง" "รินรดา!" ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความโกรธเกรี้ยว แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับปีระเบิดออก เขาอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อแขนเรียวไว้มั่นด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เกิดรอยแดง แต่รินรดาไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตากลมโตคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และแข็งกระด้าง จนธีร์ธนัตถ์รู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งกัดกร่อนหัวใจ "ปล่อยค่ะ!" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นี้... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมอากาศเดียวกับฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะงานนี้ ฉันคงไม่แม้แต่จะชายตากลบฝุ่นมองหน้าคุณ" คำพูดเชือดเฉือนบาดลึกเข้าที่กลางใจของธีร์ธนัตถ์ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ทุกหยาดหญ้า เขาอยากจะเอื้อมมือไปดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก อยากจะพร่ำคำขอโทษนับล้านคำที่ติดค้างอยู่ในลำคอ แต่ทิฐิและอีโก้ที่สะสมมาทั้งชีวิตทำให้เขาทำได้เพียงแสดงความเกรี้ยวกราดออกมากลบเกลื่อนความอ่อนแอ "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะรินรดา! ต่อให้คุณจะเก่งมาจากไหน จะบินสูงแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีเงินทุนของผม โครงการทั้งหมดของคุณก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า! และจำไว้... ไม่มีผู้ชายหน้าไหนในโลกนี้ที่จะทนแบกรับความเย่อหยิ่งของคุณได้ นอกจากผม!" "รวมถึงคุณอคินด้วยไหมคะ?" ชื่อของชายหนุ่มอีกคนถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยราวกับลูกศรอาบยาพิษ รินรดาจงใจเอ่ยชื่อของ 'อคิน'—แพทย์หนุ่มผู้แสนอบอุ่นและเป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิท ผู้ชายที่เข้ามาเยียวยาดวงใจที่แตกสลายของเธอในวันที่เธอกำลังจะตายทั้งกลม ผู้ชายที่ธีร์ธนัตถ์เกลียดชังเข้าไส้และพยายามกำจัดให้ออกไปจากชีวิตเธอนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้น เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายในสมองของธีร์ธนัตถ์ก็ขาดผึ่ง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่ง เขาพุ่งเข้าประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่หญิงสาวจะทันตั้งตัว มือหนาควחוกอดเอวบางไว้แน่นตรึงร่างเธอเข้าหาแผ่นอกแกร่ง ส่วนมืออีกข้างรวบท้ายทอยของเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี "ห้ามพูดชื่อมันต่อหน้าฉัน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธกริ้ว ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน รินรดาดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง มือเรียวทุบลงบนอกแกร่งเพื่อผลักไส "ปล่อยนะคนบ้า! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" การขัดขืนยิ่งทำให้ความกระหายและอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน ธีร์ธนัตถ์ไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือการทุบตีนั้นอีกต่อไป ความโหยหาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานประกอบกับความหึงหวงจนหน้ามืดตามัว ทำให้เขาตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อว่าเขาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนีเพื่อปฏิเสธสัมผัสอันวาบหวามที่เธอรังเกียจ แต่ธีร์ธนัตถ์กลับใช้อุ้งมือหนากดท้ายทอยเธอให้รับสัมผัสยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากนุ่มเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รสจูบนั้นทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกับความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากต่ำลงมาที่สะโพกกลมกลึงเพื่อบีบเคล้นระบายอารมณ์ที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ ความวาบหวามและสัมผัสที่คุ้นเคยในอดีตทำให้ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้าน กลิ่นอายความเป็นชายที่เธอเคยหลงใหลกำลังทำลายเกราะป้องกันอันเปราะบางของเธอทีละน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางความขัดแย้งในจิตใจ—ด้านหนึ่งคือความเกลียดชังและการแก้แค้น แต่อีกด้านหนึ่งคือเพลิงสวาทที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดายด้วยมือของอดีตสามีผู้ใจร้ายคนนี้ แม้เธอจะพยายามกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ธีร์ธนัตถ์ถอดถอนจูบออก เขากลับยิ่งบดขยี้เรียวปากเธอลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและอันตราย แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับรสสัมผัสอันเร่าร้อนและเกือบจะปล่อยมือยอมจำนนต่ออารมณ์วาบหวามนั้น สติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ก็กรีดร้องเตือนสติเธอขึ้นมา *‘เธอจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายคนนี้อีกไม่ได้เด็ดขาด!’* รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกแกร่งออกสุดแรงเกิด พร้อมกับเงื้อมือตบลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างเต็มรัก! เพี๊ยะ! เสียงตบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหรา ธีร์ธนัตถ์หันหน้าไปตามแรงเหวี่ยง รอยมือแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้มสาก ใบหน้าคมคายชะงักค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจหอบกระชั้นหยุดชะงักลง ดวงตาดำสนิทหันกลับมามองเธอนิ่งสนิท เต็มไปด้วยความตกตะลึงและร้าวราน รินรดายกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองอย่างรังเกียจ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะที่หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์โกรธเกรี้ยว "คุณมันทุเรศที่สุด... ธีร์ธนัตถ์!" เธอกัดฟันกรวด เอ่ยคำพูดที่กรีดแทงหัวใจเขาอย่างเจ็บแสบ "จำไว้... ต่อให้คุณจะใช้เล่ห์เหลี่ยมบีบคั้นฉันแค่ไหน หรือจะใช้กำลังขืนใจฉันสักกี่ครั้ง ร่างกายฉันอาจจะพ่ายแพ้... แต่หัวใจของฉัน มันตายด้านสำหรับคุณไปนานแล้ว!" พูดจบ รินรดาก็คว้ากระเป๋าถือของตัวเอง แล้วหันหลังเดินสับขาออกจากห้องทำงานนั้นไปอย่างไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ธีร์ธนัตถ์ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มือหนายังคงแตะอยู่ที่ข้างแก้มข้างที่โดนตบ ความชาแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า แต่ความชาที่แก้มนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดแปลบปลาบที่กลางหน้าอก หัวใจของเขาราวกับถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ภาพแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใยตอกย้ำให้เขาเห็นชัดเจนว่า เขากำลังสูญเสียเธอไป... ตลอดกาล ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง ดวงตาคมเข้มทอดมองไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะที่ยังวางอยู่ พร้อมกับความคิดที่ตีรวนในหัว เขาต้องทำอย่างไร... ทำอย่างไรเธอถึงจะกลับมามองเขาด้วยสายตาแบบเดิม? ในขณะที่ความมืดมนและความสิ้นหวังกำลังกัดกินหัวใจของอดีตสามีผู้ไร้หัวใจ เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาเบาๆ ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะยื่นมาตรงหน้าเขา "ท่านประธานคะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงโต๊ะคุณค่ะ เป็นผลตรวจสุขภาพและการวินิจฉัยโรคหัวใจของเด็กชายคนหนึ่งจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง... และ... และที่สำคัญคือ มีคนตาดีเห็นเด็กคนนั้น หน้าตาละม้ายคล้ายกับคุณตอนเด็กไม่มีผิดค่ะ!" ธีร์ธนัตถ์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสน เขารับซองเอกสารนั้นมาเปิดดูอย่างช้าๆ และทันทีที่สายตาคู่คมกวาดมองข้อความบรรทัดแรกในกระดาษรายงานผลตรวจ... ลมหายใจของเขาก็แทบหยุดนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อชื่อของมารดาในเอกสารลับฉบับนั้น คือชื่อของ... 'รินรดา'! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!