ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่

หยดเลือดสีแดงเข้มที่ค่อยๆ ซึมเปื้อนลงบนผืนผ้าก๊อซสีขาวบริสุทธิ์ ช่างสะท้อนภาพความจริงอันโหดร้ายในห้องผ่าตัดได้ดีเสียเหลือเกินค่ะ... รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองเครื่องมือแพทย์ในมือ นิ่งงันไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวเกิดอาการสั่นเทาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต มันเป็นอาการที่ศัลยแพทย์หัวใจระดับโลกอย่างเธอไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นเด็ดขาด แต่ทว่า ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่เธอต้องยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางความเย็นชาและวาจาเชือดเฉือนจากสามีที่เธอรักสุดหัวใจ—กลับย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจดวงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบหายใจไม่ออก "คุณรินครับ พักสักครู่ไหมครับ สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลย" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของอคินดังขึ้น พร้อมกับมืออุ่นที่เอื้อมมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ เพื่อประคองท่ามกลางความตึงเครียดของห้องพักแพทย์ อคินคือแสงสว่างเดียวที่ฉุดเธอขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความตายในวันที่เธอสูญเสียทุกสิ่ง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ แต่ในวินาทีนี้... วินาทีที่ความอ่อนล้าจากการทำงานหนักหลายสิบชั่วโมงผสมผสานเข้ากับบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เคยจางหาย กำแพงความเข้มแข็งที่รินรดาเพียรสร้างมาตลอดหลายปีกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้ไม่ให้ร่วงหล่น รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเปราะบางที่เธอซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็น บัดนี้กำลังปริร้าวต่อหน้าชายหนุ่มผู้พร้อมจะโอบกอดความเจ็บปวดของเธอไว้ทั้งหมด "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะอคิน" เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ อคินถอนหายใจยาวด้วยความเจ็บปวดที่เห็นหญิงสาวที่ตนรักต้องแบกรับโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมร่างบางที่กำลังสั่นเทา อคินยกมือขึ้นประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบหยาดน้ำตาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ "ร้องไห้ออกมาเถอะครับริน... คุณไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ อยู่ต่อหน้าผม คุณอนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอได้เสมอ" คำพูดนั้นราวกับคานไม้สุดท้ายที่รับน้ำหนักความรู้สึกทั้งหมดไม่ไหว รินรดาทิ้งตัวซบลงกับอกแกร่งของอคิน ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นมานานหลายปีไหลพรั่งพรูออกมาซึมผ่านเนื้อผ้าเสื้อกาวน์สีขาวของเขา เสียงสะื้นไห้ที่ถูกกด เก็บไว้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างน่าเวทนา อคินโอบกอดร่างบางไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับเส้นผมนุ่มสลวย พลพรมจูบซับความเจ็บปวดที่กลางกระหม่อมของเธออย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและการเยียวยาอย่างแท้จริง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่รินรดาปล่อยวางความระแวดระวังลงในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น ประตูห้องพักแพทย์กลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! ร่างสูงสง่าของธีร์ธนัตถ์ยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่ยามค่ำคืนคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ภาพอดีตภรรยาที่เขากลั่นแกล้งและเหยียบย่ำในอดีต กำลังซบอยู่บนอกของชายอื่น—ชายที่เขาเกลียดเข้าไส้—คือภาพบาดตาที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจนแหลกสละ ธีร์ธนัตถ์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าหนักหน่วง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที เขากระชากเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป "ปล่อยมือออกจากเมียผม... รินรดา!" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอผละออกจากอ้อมกอดของอคินราวกับถูกไฟลวก ดวงตาที่ยังคลอหยาดน้ำตาหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ความอ่อนแอเมื่อครู่หายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นชาและเกลียดชังที่คมกริบยิ่งกว่ามีดผ่าตัด "เมียคุณเหรอคะคุณธีร์ธนัตถ์? อย่าลืมสิคะว่าเราหย่ากันขาดแล้ว... และผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีวันกลับไปเป็นของเล่นไร้ค่าให้คุณเหยียบย่ำเล่นอีกเด็ดขาด!" ธีร์ธนัตถ์ชะงักงัน หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความเจ็บปวดเจียนตายกับคำพูดนั้น แต่ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดแก้ตัว สายตากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน—แฟ้มประวัติการรักษาและเอกสารลับที่เธอพยายามซ่อนมาตลอดหลายปีหลุดร่วงออกมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นภาพถ่ายอัลตราซาวด์เด็กน้อยและใบรับรองแพทย์ที่ระบุชื่อบิดaไว้อย่างชัดเจน... ชื่อของเขาเอง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเจ็บปวดและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับทั้งหมดจะระเบิดออกจนทุกคนต้องลุ้นจนแทบหยุดหายใจค่ะ!