ในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่ง

กลิ่นอายความปลอดเชื้อของโรงพยาบาลเอกชนระดับ VVIP อบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ เสียงฝีเท้าของคณะแพทย์และพยาบาลที่เดินตามหลังร่างระหงในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาไม่ได้ทำให้จังหวะก้าวของเธอสะดุดลงแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักแพทย์ ปลายเรียวนิ้วของเธอกำลังจัดกระดุมเสื้อกราวน์ตัวนั้นอย่างมั่น Mั่นคง ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น—ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักจากสามีผู้ไร้หัวใจเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว สามปี... ระยะเวลาที่ยาวนานพอจะแปรเปลี่ยนหยดน้ำตาให้กลายเป็นเพชรน้ำเอก "ศาสตราจารย์แพทย์หญิงรินรดาค่ะ อีกสิบนาทีทีมผ่าตัดหัวใจและทรวงอกจะรอที่ห้องเตรียมการนะคะ" เสียงของพยาบาลผู้ช่วยดังขึ้นด้วยความเคารพอย่างสูง รินรดาพยักหน้ารับน้อยๆ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มขณะนึกถึงเคสวิกฤตในวันนี้ ผู้ป่วยระดับประธานกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่บินลัดฟ้ามารักษาตัวด้วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบตันขั้นรุนแรง และบังเอิญเหลือเกิน... ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้คืออาณาจักรในเครือของตระกูลธนัตถ์ ประตูห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดร่างยักษ์ ธีร์ธนัตถ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้มีร่องรอยความโรยราตามกาลเวลา ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอนิ่งสนิทราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ ในอดีต... เขาสั่งให้เธอเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย ขว้างปาเอกสารใส่หน้าเธอราวกับเธอไม่มีหัวจิตหัวใจ และปล่อยให้เธอจมดิ่งสู่ก้นบึ้งของความหายนะขณะอุ้มท้องลูกน้อยที่เขาไม่เคยต้องการ แต่ตอนนี้... คนที่กำลังจะกำชะตาชีวิตของเขาไว้ในมือ คือผู้หญิงคนที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดิน "เชิญนั่งครับ คุณหมอ... ทางผู้บริหารแจ้งว่าคุณคือศัลยแพทย์มือหนึ่งที่บินตรงมาจากสวิสเพื่อเคสนี้โดยเฉพาะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ธีร์ธนัตถ์ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เสียเอกสารบนโต๊ะทำให้เขาต้องก้มหน้าเซ็นสัญญาบางอย่าง รินรดายืนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงคั่นกลางระหว่างพวกเขา เธอกวาดสายตามองชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกว่า 'สามี' ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว... มีเพียงความเยียบเย็นที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง "ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำตัวหรอกค่ะท่านประธานธีร์ธนัตถ์ ดิฉันทราบประวัติผู้ป่วยดีแล้ว" เสียงหวานนุ่มที่เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบทำเอาปลายปากกาในมือหนาชะงักกึก ธีร์ธนัตถ์เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ เค้าโครงหน้าที่เขาคุ้นเคยแต่กลับทรงพลังและงดงามสะกดใจจนแทบหยุดหายใจ รินรดาในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงเปราะบางที่นั่งรอเขาที่บ้านมืดๆ อีกต่อไป เธอยืนอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ และที่สำคัญ... เขากำลังจะต้องพึ่งพา "คมมีด" ของเธอเพื่อต่อลมหายใจ ธีร์ธนัตถ์ขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นกายคุ้นเคยที่เขาโหยหามาตลอดสามปีลอยแตะจมูก หัวใจที่ด้านชาเริ่มเต้นรัวระรัวอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เชื่อฟังคำสั่ง "ริน..." เขาหลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง รอยยิ้มเยาะหยันบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าขนลุก "กรุณาเรียกดิฉันว่า 'ศาสตราจารย์แพทย์หญิงรินรดา' หรือไม่ก็ 'คุณหมอรินรดา' ด้วยค่ะ ท่านประธาน... ในห้องผ่าตัด ดิฉันคือแพทย์ผู้รักษา ส่วนคุณคือ 'ผู้ป่วย' กรุณาอย่าลืมสถานะของเรานะคะ" คำพูดนั้นเชือดเฉือนหัวใจของคนฟังจนแหลละเอียด ธีร์ธนัตถ์รู้สึกราวกับมีใครเอามีดมากรีดซ้ำลงบนแผลเก่า เขากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปีโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง เขายอมรับว่าเขาสารเลว เขายอมรับว่าเขาทำลายผู้หญิงคนนี้ด้วยมือของตัวเอง แต่วินาทีนี้... สายตาที่เธอมองมากลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ซึ่งมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเสียอีก "พี่... ขอโทษ..." คำขอโทษที่เคยพูดไม่ออกตลอดชีวิตการแต่งงาน บัดนี้หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากของอดีตสามีผู้หยิ่งผยอง ธีร์ธนัตถ์เอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ แต่รินรดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่ใยดี ปลายเลิกรักแร้เสื้อกราวน์สะบัดผ่านตัวเขาไปอย่างเย็นชา "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่ฟื้นขึ้นมาจากเตียงผ่าตัดเถอะค่ะ... ถ้าคุณยังมีโอกาสได้พูดมันนะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หันไปพยักหน้าให้พยาบาลเตรียมตัว "เตรียมห้องผ่าตัด ฉันต้องการความพร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์ เคสนี้... เราจะช่วยชีวิตเขาอย่างสุดความสามารถ... ในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่ง" ร่างระหงหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ธีร์ธนัตถ์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดทรมานจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกสูญเสียและสำนึกผิดถาโถมเข้ามาจนเข่าแทบทรุด บรรยากาศในห้องผ่าตัดปิดตาย ไฟสว่างจ้าสาดส่องลงบนร่างของผู้ป่วยที่นอนหมดสติภายใต้ฤทธิ์ยาสลบ รินรดายืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด มือสวมถุงมือยางปลอดเชื้อเรียบร้อยแล้ว แววตาของเธอภายใต้หน้ากากอนามัยฉายแววแน่วแน่ เธอกำลังจะลงมือผ่าตัดหัวใจของชายผู้ที่เป็นต้นเหตุแห่งความพินาศในอดีต เสียงสัญญาณชีพดังติ๊ดๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินรดากำลังจะจรดปลายมีดลงบนหน้าอกของเขา ทว่า... ประตูห้องผ่าตัดด้านนอกกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจของอคิน—นายแพทย์หนุ่มมือหนึ่งเพื่อนร่วมทีมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ริน! หยุดก่อน... อย่าเพิ่งลงมีด!" อคินตะโกนเสียงหลงด้วยความตกใจ รินรดากระตุกมือกลับทันที ดวงตาคู่คมตวัดมองเพื่อนสนิทด้วยความไม่พอใจ "อคิน นายเสียมารยาทในห้องผ่าตัดนะ รู้ตัวไหม!" อคินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาสลับมองระหว่างร่างไร้สติของธีร์ธนัตถ์บนเตียง กับใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา เขาชูซองเอกสารในมือขึ้นสูงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำให้ห้องผ่าตัดทั้งห้องเงียบกริบชั่วพริบตา "ฉันได้รับผลตรวจประวัติการรักษาเก่าของเขา... และผลตรวจ DNA ด่วนที่สุดจากห้องปฏิบัติการลับที่เธอเคยสั่งไว้เมื่อสามปีก่อน..." อคินเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกก่อนจะปล่อยระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้อง "ริน... เด็กผู้ชายที่เธอฝากฉันให้ดูแลที่สวิตเซอร์แลนด์... และบอกว่าเขาไม่มีพ่อ... ความจริงแล้ว... เขาคือสายเลือดแท้ๆ ของผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงนี้!" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก มีดผ่าตัดในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นสเตนเลสเสียงดังเคร้ง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะพลิกผันจนทุกคนต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ!