บทที่ 27

“ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือบั๊กที่ยังไม่ได้ถูกแก้ไข... คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือครับ เอส?” ชายในชุดคลุมสีขาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าก้องกังวานดุจระฆังแก้วที่ถูกดีดท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นที่เก้าสิบเก้า ผมกระชับดาบ ‘ดาร์คเอ็นเดอร์’ ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ไอเย็นจากคมดาบซึมผ่านถุงมือหนังเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่พุ่งพล่านในใจเมื่อสบตากับดวงตาสีทองคู่นั้น ลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายผมในรูปแบบร่างจำลองโฮโลแกรมสั่นสะท้าน มือเล็กๆ ของเธอคว้าชายเสื้อผมไว้แน่น ปฏิกิริยาของเธอไม่ใช่ความกลัวธรรมดา แต่คือการคำนวณที่ผิดพลาดจากระบบ “เอส... ค่าสถานะของเขา... มันไม่อยู่ในฐานข้อมูล” ลิลลี่กระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “ไม่มีชื่อ ไม่มีคลาส ไม่มีแม้แต่ระดับเลเวล... เขาเป็นเหมือนช่องโหว่ที่กำลังกลืนกินพื้นที่รอบข้าง” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก พยายามรักษาสมดุลของสติที่สั่นคลอน “ไม่มีใครไร้ตัวตนในเกมนี้หรอกลิลลี่ ถ้ามันมีอยู่จริง... ก็แค่ต้องทำให้มันดรอปไอเทมออกมาก็พอ” ผมพุ่งตัวออกไปทันที แรงระเบิดจากฝ่าเท้าทำให้พื้นหินแตกร้าว ผมไม่ได้ใช้ทักษะที่ฉูดฉาด แต่เลือกใช้ ‘วิถีดาบพื้นฐาน’ ที่แฝงไปด้วยความเร็วสูงสุดที่คำนวณมาแล้วว่าตัวละครระดับพระเจ้ายังต้องชะงัก ดาบสีนิลพุ่งเข้าหาลำคอของชายชุดขาวอย่างแม่นยำ *เคร้ง!* ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เสียงเหล็กปะทะกัน แต่มันคือเสียงกระจกแตก... มิติรอบตัวชายผู้นั้นบิดเบี้ยว ดาบของผมทะลุผ่านร่างของเขาไปเหมือนกับแทงลงในผืนน้ำ ลมหายใจผมติดขัดเมื่อเห็นเขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่สันดาบของผมเบาๆ “ความโกรธแค้นคือเชื้อเพลิงชั้นดี แต่ก็น่าเสียดาย... ที่มันทำให้คุณมองไม่เห็นสิ่งที่สำคัญกว่า” เขากล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย กองทัพเงาดวงตาสีทองที่อยู่ด้านหลังขยับกายพร้อมกัน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของพวกมันสอดประสานกันจนดูราวกับสิ่งมีชีวิตเดียวที่ไร้ซึ่งจุดบอด “แกเป็นใคร” ผมเค้นเสียงถาม “หนึ่งในโปรแกรมเมอร์ที่หนีหายไป หรือเป็นแค่ความผิดพลาดของโค้ดที่อยากจะทำตัวเป็นพระเจ้า?” เขาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูอบอุ่นแต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ผมคือ ‘กิลด์มาสเตอร์’ ของที่นี่... เอส ก่อนที่พวกคุณจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายด้วยการอัปเดตระบบที่น่ารังเกียจนั่นเสียอีก” วินาทีนั้นเอง พื้นที่โดยรอบก็เปลี่ยนไป ความมืดมิดของดันเจี้ยนถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขต ไอเทมระดับตำนานในกระเป๋ามิติของผมเริ่มสั่นสะเทือน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวจนอ่านไม่ทัน ความสามารถของผมถูกระงับทีละอย่าง ‘สกิลสายนักฆ่า’ ที่เคยภูมิใจถูกปิดตายราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง ลิลลี่ทรุดลงกับพื้น ร่างกายของเธอเริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ “เอส... ถอยไป... โค้ดของเขากำลังเขียนทับสถานะของคุณ... ถ้าขืนสู้ต่อ คุณจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร!” “ลบงั้นหรือ?” ผมหัวเราะลั่น ความแค้นที่สั่งสมมาจากการถูกหักหลังโดยกิลด์ ‘พันธมิตรไร้พ่าย’ พุ่งขึ้นมาจุกที่คอหอย “ฉันเสียทุกอย่างไปให้กับการทรยศของพวกมัน ถ้าที่นี่คือบั๊กที่แกสร้างขึ้น งั้นฉันก็จะใช้บั๊กนั่นแหละ ฝังแกไว้ใต้ดินนี่เสีย!” ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด ผมเลือกใช้งาน ‘คริสตัลแห่งการย้อนคืน’ ซึ่งเป็นไอเทมที่ได้จากการฆ่าบอสลับในตำนาน แต่แทนที่จะใช้มันย้อนเวลากลับไป ผมกลับยัดมันลงไปในดาบดาร์คเอ็นเดอร์ ดาบที่เต็มไปด้วยคำสาปและพลังงานแห่งความตายเริ่มปะทะกับพลังแห่งการสร้างของชายชุดขาว แสงสีดำและสีทองระเบิดกระจายไปทั่วห้วงมิติ ความเจ็บปวดแล่นผ่านแขนขวา ผมกัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมจากมุมปาก ความคุ้มค่าในตอนนี้ไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นการลากคู่ต่อสู้ลงไปในนรกด้วยกัน ชายชุดขาวเริ่มขมวดคิ้ว รอยยิ้มใจดีเมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ “แกคิดจะทำลายล้างแม้กระทั่งตัวเองอย่างนั้นหรือ? ถ้าแกตาย แกจะไม่มีวันได้แก้แค้นคนที่ฆ่าแกจริงๆ หรอกนะ” ประโยคนั้นทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ใช่นานพอที่จะหยุดดาบของผมได้ “คนที่ฆ่าฉันจริงๆ น่ะเหรอ...” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีทองนั่น “ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกคือใคร... ตั้งแต่วินาทีแรกที่แกก้าวออกมาจากเงามืด” เงาดำมหาศาลจากดาบของผมพุ่งเข้ากลืนกินร่างของชายผู้นั้น แต่ก่อนที่ความมืดจะมิดสิ้นทุกอย่าง ชายในชุดขาวกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงมหาศาลดึงรั้งผมจนต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้ เขาขยับปากพูดด้วยเสียงแผ่วเบาที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น “ถ้าฉันคือคนที่แกแค้น... แล้วทำไมแกถึงมีรอยสัก ‘กิลด์มาสเตอร์เอส’ อยู่ที่ข้อมือข้างที่แกถือดาบอยู่ล่ะ?” ผมก้มลงมองข้อมือตัวเองด้วยความตกตะลึง รอยสักสัญลักษณ์กิลด์ที่ผมจำได้ว่าลบไปตั้งแต่วันที่ถูกหักหลัง บัดนี้มันกลับส่องแสงสีทองออกมาจางๆ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่เขากำลังควบคุม ทุกอย่างรอบตัวผมแตกสลายลงเหมือนกระจกเงา พื้นที่ดันเจี้ยนชั้นที่เก้าสิบเก้าหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าสีขาว และเสียงของระบบที่ดังขึ้นมาในหัวผมเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยที่สุด... เสียงของตัวผมเองในอนาคต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของเรื่องนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าทุกท่านจะติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ!