การทรยศซ้ำซ้อน

“ดาบในมือของคุณมันสั่นอยู่นะครับ ‘คาร์ล’ หรือว่าน้ำหนักของเงินที่กิลด์คริมสันเพิร์ลเสนอให้ มันหนักจนทำให้ทักษะการใช้ดาบระดับเอสคลาสของคุณเสื่อมถอยลงไปแล้ว?” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในโถงหินลึกของดันเจี้ยน ‘เขี้ยวอสูรทมิฬ’ ผมยืนพิงผนังถ้ำ มือข้างหนึ่งหมุนเหรียญทองเล่นอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มในชุดเกราะหนักสีเงินที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า คาร์ลคือมือขวาที่ผมไว้ใจที่สุดนับตั้งแต่เริ่มสร้างกิลด์เงา เขาเป็นคนที่ผมถ่ายทอดวิชาการอ่านจังหวะบอสให้ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ ปลายดาบของเขาไม่ได้ชี้ไปที่ฝูงมอนสเตอร์ แต่มันกำลังสั่นระริกเล็งมาที่หัวใจของผม “เอส... นายก็รู้ว่าฉันไม่มีทางเลือก” คาร์ลกัดฟันแน่น “แม่ของฉัน... พวกเขามีข้อมูลของแม่ฉันอยู่ในมือ ถ้าฉันไม่ส่งพิกัดห้องลับของบอสระดับตำนานให้พวกเขา นายก็ต้องตายอยู่ดี” “คนเรามักจะมีเหตุผลที่ฟังดูดีเสมอเมื่อตัดสินใจเลือกเส้นทางที่เลวร้ายนะครับ” ผมขยับยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่ลิลลี่ซึ่งยืนอยู่ข้างกายผมในร่างโฮโลแกรมสีครามโปร่งแสงเริ่มขยับนิ้วรัวรหัสผ่านอากาศ “คุณคิดว่าการทรยศครั้งนี้จะเป็นการช่วยชีวิตใครหรือครับ? หึ... สำหรับผม มันเป็นแค่การที่ผมมองคนพลาดไปคนหนึ่งเท่านั้นเอง” บรรยากาศในโถงดันเจี้ยนเปลี่ยนไปทันที ลิลลี่หันมาหาผม แววตาของเธอส่องประกายสีฟ้าเข้ม “เอสคะ... ไม่สิ เอสครับ ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากไอดีภายนอก คาร์ลไม่ได้มาคนเดียว พวกเขากำลังปิดล้อมดันเจี้ยนนี้ด้วยม่านพลังกักขัง หากเราไม่ออกไปตอนนี้ เราจะกลายเป็นเป้านิ่งในกับดักที่พวกเขาวางไว้ครับ” “ทราบแล้วครับ ลิลลี่” ผมตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะขยับตัวก้าวออกไปหนึ่งก้าว “คาร์ล คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเลือกให้คุณมาเป็นหัวหน้าหน่วยบุกเบิก?” คาร์ลชะงักไปครู่หนึ่ง “เพราะฉันเก่ง...” “เปล่าเลยครับ” ผมขัดจังหวะพลางเดินเข้าไปใกล้จนปลายดาบของเขาจ่อเข้าที่อกเสื้อผม “เพราะคุณคือตัวละครเดียวในกิลด์ที่ผมใส่ ‘ระบบติดตามพฤติกรรม’ เอาไว้ตั้งแต่เริ่ม คุณไม่ได้แค่ขายข้อมูลให้พวกมัน แต่คุณพยายามจะลบไฟล์ต้นฉบับ ‘อาวุธสังหารเทพ’ ที่ผมเพิ่งได้รับจากบอสชั้นที่ 14 ไปด้วย” ใบหน้าของคาร์ลซีดเผือด เขารู้ดีว่าถ้าผมรู้เรื่องนี้ ชีวิตในเกมของเขาจบสิ้นลงแล้ว “ผมให้โอกาสคุณได้สารภาพนะ” ผมพูดพลางลดปืนพกอาคมที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อลง “บอกชื่อคนบงการในกิลด์คริมสันเพิร์ลมา แล้วผมจะปล่อยให้คุณลบตัวละครทิ้งไปอย่างสงบโดยไม่ต้องโดนระบบแบนถาวรจนเสียประวัติชื่อในเซิร์ฟเวอร์” “แก... แกมันปีศาจชัดๆ!” คาร์ลคำรามพร้อมพุ่งดาบเข้ามาด้วยความเร็วระดับสูงที่ฝึกมา แต่ในสายตาของผม ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือภาพสโลว์โมชั่น ผมเอียงตัวหลบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของเขาอย่างแม่นยำ ร่างของคาร์ลทรุดฮวบลงกับพื้น ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังระงมไปทั่วดันเจี้ยน พื้นที่รอบตัวเริ่มสั่นสะเทือน ลิลลี่ฉายภาพโฮโลแกรมของกองทัพผู้เล่นหลายร้อยคนกำลังจ่ออาวุธปิดล้อมปากถ้ำ “เอสครับ ข้อมูลที่ได้จากความทรงจำของคาร์ลเพิ่งอัปโหลดเสร็จ” ลิลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “คนบงการไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ ‘เคน’ อดีตเพื่อนสนิทที่คุณคิดว่าหายสาบสูญไปตั้งแต่สงครามกิลด์ครั้งก่อนครับ” ชื่อนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่ ความแค้นที่เคยถูกฝังไว้ลึกสุดใจปะทุขึ้นมาเหมือนลาวา “เคนเหรอ...” ผมกำหมัดแน่นจนถุงมือหนังส่งเสียงลั่น “เขาขายวิญญาณให้กิลด์คริมสันเพิร์ลเพื่อแลกกับอำนาจในเซิร์ฟเวอร์งั้นรึ” “ไม่ใช่แค่นั้นครับ” ลิลลี่เปลี่ยนโหมดการแสดงผลเป็นภาพหน้าจอระบบที่ซับซ้อน “เขากำลังใช้ไอเทมต้องสาปที่คุณเคยครอบครอง เปิดประตูมิติเพื่อดึงบอสระดับหายนะจากชั้นที่ 25 ลงมาที่นี่... เขากำลังจะทำลายดันเจี้ยนนี้ทิ้ง เพื่อกำจัดคุณไม่ให้ไปถึงชั้นสุดท้ายครับ” ทว่าก่อนที่ผมจะได้สั่งการอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้ามาจากเงามืดด้านหลังคาร์ลที่สลบอยู่ ร่างชายผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ผมไม่มีวันลืม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เพื่อนรัก...” เคนกล่าวพลางปาดนิ้วไปบนอากาศ สร้างม่านบาเรียสีดำสนิทปิดทางออกทั้งหมด “นายคงคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดที่จับหนอนบ่อนไส้ได้ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... ฉันคือคนที่สอนให้นายเขียนโค้ดโกงพวกนี้มากับมือ” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างกายของผมก็เกิดอาการบั๊กอย่างรุนแรง หน้าจอระบบแสดงผลค่าสถานะติดสถานะ ‘ERROR’ รัวจนมองไม่เห็นตัวเลข “เอส! ระบบโดนล็อก ร่างกายของคุณกำลังจะถูกลบออกจากฐานข้อมูล!” ลิลลี่ร้องเตือนด้วยความตระหนก เคนก้าวเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ในมือถือดาบสีเลือดที่ดูดกลืนแสงรอบข้างจนมืดมิด “จบกันแค่นี้นะเอส... ไอเทมในตำนานทั้งหมดที่นายครอบครอง จะตกเป็นของฉัน และชื่อของนายจะหายไปจากประวัติศาสตร์ของเกมนี้ตลอดกาล” ผมมองไปที่หน้าต่างระบบที่พังทลาย ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่ผมกำลังจะกดใช้การ์ดใบสุดท้ายที่เก็บงำไว้... “คุณเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่งนะเคน...” ผมเค้นเสียงออกมาในขณะที่ร่างกายเริ่มเลือนราง “คนที่สอนให้ฉันเขียนโค้ดน่ะ ไม่ใช่คุณ... แต่เป็น ‘ระบบ’ ที่ลิลลี่เป็นคนควบคุมอยู่ต่างหาก!” ผมกดปุ่มสีทองบนแหวนที่นิ้วนางทันที ทันใดนั้นพื้นที่ทั้งดันเจี้ยนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะการโจมตีของเคน แต่เพราะระบบทั้งหมดกำลัง ‘รีเซ็ตตัวเอง’ สู่โหมดจุดเริ่มต้น! แสงสีขาวจ้าสว่างวาบไปทั่วโถง แต่สิ่งที่เคนเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง คือรอยยิ้มที่สะท้อนความตายของตัวเขาเองที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับกิลด์มาสเตอร์เอสจนถึงช่วงเวลาที่ตื่นเต้นที่สุดนี้นะครับ