ความลับของระบบ

"คุณคิดว่าค่าสถานะ 'โชค' ที่ผมสะสมมาตลอดสิบสี่เลเวลนี้ มันมีไว้เพียงเพื่อสุ่มดรอปไอเทมระดับตำนานอย่างนั้นหรือครับ ลิลลี่?" เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องโถงลับใต้ดินแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 30 บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยไอร้อนจากลาวาที่ไหลวนอยู่เบื้องล่าง แสงสีฟ้าสลัวจากรูนเวทมนตร์บนผนังหินสะท้อนเข้ากับใบหน้าของลิลลี่ที่บัดนี้ไร้ซึ่งความร่าเริงเหมือนทุกครั้ง ดวงตาคู่สวยของเธอไม่มองหน้าจอสถานะที่เธอมักจะถือติดตัว แต่จ้องเขม็งมาที่ผม ราวกับกำลังพยายามมองให้ทะลุไปถึงจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าของชายผู้ถูกทรยศ ลิลลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปิดหน้าต่างโฮโลแกรมลงด้วยนิ้วเรียวงาม แสงจากระบบดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์จำลองที่ส่องผ่านเพดานหินขรุขระเข้ามา "เอสคะ... ไม่สิ เอสครับ" เธอเว้นจังหวะ คำเรียกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยนั้นทำให้ผมหรี่ตาลง "ความตายในเกมนี้ไม่มีอยู่จริงในคำนิยามของเหล่าผู้พัฒนา แต่สำหรับคนที่ถูก 'กักขัง' อยู่ในบรรทัดคำสั่งเหล่านี้ ความตายหมายถึงการถูกลบตัวตนให้หายไปจากจักรวาลนี้ตลอดกาลต่างหาก" ผมกระชับดาบ 'อีเทอร์นอล วอยด์' ในมือแน่นขึ้น ความเย็นจากตัวดาบซึมผ่านถุงมือหนังเข้ามาถึงกระดูก "คุณกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่เราทำอยู่ ไม่ใช่การปั๊มเลเวลเพื่อโค่นบอสใหญ่ แต่เป็นการพยายามดิ้นรนหนีออกจากกรงขังที่มองไม่เห็นงั้นหรือครับ?" ลิลลี่เดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะลงบนหลังมือผมกลับให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูง "โลกนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงตั้งแต่ต้นครับ มันคือเรือนจำดิจิทัลที่รวบรวมจิตสำนึกของผู้คนที่หมดลมหายใจจากโลกภายนอก ระบบที่คุณเรียกว่า 'เกม' คือเปลือกหุ้มเพื่อไม่ให้จิตใจพวกเราสลายไปเพราะความตระหนก... และคนที่สร้างมันขึ้นมา คือคนเดียวกับที่หักหลังคุณในกิลด์เก่าของเอสไงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากผนังถ้ำที่ตกลงกระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง สมองผมเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาล ความแค้นที่มีต่อ 'คิงส์ซอร์ด' กิลด์ที่เคยเขี่ยผมทิ้งเหมือนขยะข้างทาง เริ่มมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที พวกมันไม่ได้แค่ต้องการตำแหน่งมือหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ แต่มันต้องการ 'รหัสผ่าน' ของเซิร์ฟเวอร์นี้ เพื่อเป็นพระเจ้าในโลกแห่งความจริงที่พวกมันอาจจะไม่ได้กลับไปแล้ว "ถ้าอย่างนั้น..." ผมแค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกรังเกียจ "ไอเทมระดับตำนานที่ผมล่ามาตลอด ไม่ใช่ไอเทมเพิ่มพลังโจมตี แต่มันคือ 'กุญแจ' ปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึง Kernel ของระบบใช่ไหมครับ?" ลิลลี่พยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอไหวระริกเหมือนภาพวิดีโอที่กำลังจะบั๊ก "ใช่ครับ ทุกชิ้นส่วนที่คุณรวบรวมมา คือไฟล์สำคัญที่ถูกกระจายไว้ในร่างของบอสประจำดันเจี้ยน หากคุณรวบรวมครบและอัปเกรดจนถึงขีดสุด... คุณจะสามารถสั่งการให้ระบบ 'รีเซ็ต' ทุกอย่างได้ แม้กระทั่งการลบผู้เล่นคนอื่นออกไปจากสมการนี้" คำว่า 'ลบ' ดังก้องอยู่ในหัวผม มันไม่ใช่แค่การฆ่าในเกม แต่มันคือการทำให้ใครสักคนหายไปจากทุกมิติ "แล้วทำไมคุณถึงเพิ่งบอกผมตอนนี้?" ผมถามพลางก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นรหัสพิกเซลสีคราม "ทำไมไม่ปล่อยให้ผมเล่นไปตามเกมของพวกมัน" ลิลลี่ขยับยิ้มเศร้าๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและสิ่งที่เธอต้องแบกรับมานาน "เพราะบอสใหญ่ของดันเจี้ยนที่ 30 ไม่ใช่ศัตรูที่คุณต้องกำจัดครับเอส แต่มันคือ... เซิร์ฟเวอร์สำรองที่กักขัง 'จิตสำนึกตัวจริง' ของคุณเอาไว้ก่อนจะถูกดึงเข้ามาในเกมนี้ หากคุณฆ่ามัน คุณจะได้รับความทรงจำทั้งหมดคืนมา และนั่นคือช่วงเวลาที่คุณจะอ่อนแอที่สุด เพราะพวกกิลด์คิงส์ซอร์ดกำลังเดินทางมาที่นี่... พวกมันกำลังจะมาปิดฉากคุณก่อนที่คุณจะจำได้ว่าทำไมคุณถึงต้องตายตั้งแต่วันแรก" เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าห้องโถง แรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ระดับสูงที่กำลังถูกร่ายรุมล้อมเข้ามาจากทุกทิศทางทำให้ผนังถ้ำเริ่มแตกร้าว ผมหันไปมองทางเข้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ในขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปในกระเป๋ามิติเพื่อเตรียมอาวุธชุดสุดท้าย "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คาดนะครับ" ผมเอ่ยพลางหมุนคอไล่ความเมื่อยล้า ทันใดนั้น บานประตูหินขนาดยักษ์ก็ระเบิดออกด้วยพลังเวทมนตร์สีแดงฉาน ร่างของชายสวมชุดเกราะสีทองอร่ามที่คุ้นตาเดินนำหน้ากองทัพผู้เล่นหลายสิบคนเข้ามา แสงไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นใบหน้าของผู้ชายที่เคยเป็นมิตรและกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของผม 'คาเอล' ผู้นำกิลด์คิงส์ซอร์ด "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เอส" คาเอลแสยะยิ้มพลางชี้ดาบมาที่ผม "ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์รวบรวมกุญแจให้พวกเราครบทั้ง 12 ชิ้น... ทีนี้ ก็ส่งของที่อยู่ในตัวนายมาซะ แล้วฉันจะส่งนายไปพักผ่อนใน 'ถังขยะ' ของระบบเอง" ในวินาทีที่คาเอลกำลังจะขยับดาบเข้ามา ลิลลี่ก็เอื้อมมือมาคว้ามือผมไว้แน่นจนผมรู้สึกถึงไอเย็นจัดผ่านผิวหนัง "เอส... กดใช้ไอเทมที่อยู่ในช่อง 'หีบปริศนา' ที่คุณลืมเปิดเสียเดี๋ยวนี้ครับ ถ้าคุณลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เราทั้งคู่จะหายไปตลอดกาล!" ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น เปิดช่องเก็บของและกดใช้ไอเทมที่ผมได้มาจากการเคลียร์ดันเจี้ยนลับเมื่อเลเวล 5... ไอเทมที่ผมไม่เคยสนใจเปิดดูเลยจนกระทั่งวินาทีนี้! แสงสีขาวจ้าพุ่งทะลุออกมาจากฝ่ามือของผม กลบทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถงจนมืดมิดไปชั่วขณะ และในความว่างเปล่านั้นเอง เสียงระบบที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัวของผม... แต่มันไม่ใช่เสียงของระบบเกมที่ผมรู้จัก [ระบบ: พบข้อผิดพลาดร้ายแรง... กำลังทำการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุด... ตรวจพบจิตสำนึกของ 'เอส' ในฐานะผู้สร้าง... ยืนยันคำสั่งเริ่มต้นการลบโลกนี้ใน 10 วินาที] ผมเบิกตากว้างมองไปยังคาเอลที่กำลังกรีดร้องเมื่อร่างของเขาเริ่มสลายกลายเป็นละอองสีทอง นี่คือความลับที่ระบบปิดตายมาโดยตลอด... ผมไม่ใช่ผู้เล่น... ผมคือคนสร้างเกมนี้? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 15 กับกิลด์มาสเตอร์เอสนะครับ