สร้างกิลด์เงา

“ถ้าพวกคุณอยากเป็นแค่ขยะที่กิลด์ใหญ่เขี่ยทิ้ง ก็จงกลับไปลบตัวละครซะ แต่ถ้าอยากเป็นคมหอกที่ทิ่มแทงหัวใจพวกมัน... ก็ก้าวเท้าซ้ายออกมา” เสียงของผมดังกังวานในโถงถ้ำร้างชั้นใต้ดินของเมืองหลวงเก่า บรรยากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและไอเวทมนตร์ที่ตกค้างจากการต่อสู้ เบื้องหน้าผมมีผู้เล่นระดับล่างจำนวนห้าคน พวกเขาคือ 'เศษซาก' ที่ถูกกิลด์ระดับแนวหน้าขับไล่ออกมาเพราะค่าสเตตัสที่ไม่สมบูรณ์ หรือทักษะที่พวกกิลด์ใหญ่เรียกว่า ‘ไร้ประโยชน์’ แววตาของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดไหววูบ เขาคือนักรบอาชีพสายป้องกันที่ถูกตราหน้าว่า 'ถึกแต่ไร้ดาเมจ' เขากำกริชในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "พวกเราไม่มีทางสู้กับพวกมันได้หรอกครับเอส... อุปกรณ์สวมใส่พวกเราก็แทบจะเป็นขยะ" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ผมเดินเข้าไปใกล้ จนกระทั่งปลายรองเท้าแตะกัน ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ขาดความมั่นใจนั้น ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ลิลลี่ แสดงให้เขาดูหน่อย" ร่างโปร่งแสงของลิลลี่ปรากฏขึ้นข้างกายผม ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่หน้าต่างระบบสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันไม่ใช่หน้าต่างสถานะทั่วไป แต่มันคือผังโค้ดที่ไหลผ่านด้วยความเร็วสูง "การคำนวณที่ผิดพลาดของกิลด์ใหญ่ คือการมองหาแค่ค่าพลังโจมตีที่แสดงบนหน้าจอ" ลิลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลัง "พวกคุณไม่ได้อ่อนแอ แต่พวกคุณแค่อยู่ในตำแหน่งที่ไม่ถูกต้อง ดาเมจไม่ได้มาจากอาวุธ แต่มันมาจาก 'มุมปะทะ' และ 'จังหวะที่ระบบประมวลผลพลาด' ต่างหาก" ผมหยิบดาบสั้นขึ้นมาเล่มหนึ่ง มันเป็นไอเทมระดับทั่วไปที่หาได้จากร้านค้าขายขยะ แต่ผมตวัดมันเพียงครั้งเดียวใส่กำแพงหินที่แข็งแกร่งที่สุดในถ้ำ แรงลมจากการตวัดดาบทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ รอยแผลบนหินนั้นไม่ใช่รอยบากธรรมดา แต่มันเป็นรูโหว่ลึกที่เกิดจากการโจมตีในจุดบอดของระบบฟิสิกส์ "จำไว้" ผมหันไปมองทุกคน "ในเกมนี้ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าขยะ มีแค่ผู้เล่นที่ใช้สมองไม่ถึงกับไอเทมที่อยู่ในมือเท่านั้น กิลด์เงาของผมไม่ได้ต้องการผู้เล่นเลเวลสูง แต่ต้องการคนที่พร้อมจะแลกชีวิตเพื่อความแม่นยำ" ตลอดช่วงบ่ายจนถึงค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องเพดานถ้ำ ผมเคี่ยวกรำพวกเขาด้วยวิธีการที่ไร้ความปราณี ผมสั่งให้พวกเขาทำซ้ำในสิ่งที่ดูเหมือนไร้สาระ เช่น การฝึกจังหวะการกดสกิลให้ตรงกับ 'เฟรมเรต' ของเกมที่ลิลลี่ตรวจจับได้ การหลบหลีกโดยไม่พึ่งพาค่าความเร็ว แต่พึ่งพาการอ่านการเคลื่อนไหวของศัตรู ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้าของทุกคน แต่ที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือ 'ประกายแห่งความหวัง' ที่เริ่มลุกโชนขึ้น "นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?" ลิลลี่กระซิบถามผมตอนที่ทุกคนเริ่มแยกย้ายไปพักผ่อน "การปั้นผู้เล่นไร้ค่าพวกนี้ให้กลายเป็นอาวุธ... มันเสี่ยงเกินไปนะถ้าพวกเขาหักหลัง" "คนที่มีค่าที่สุด คือคนที่เคยถูกทิ้ง" ผมตอบพลางเช็ดคราบเลือดบนดาบ "เพราะพวกเขาคือคนที่เข้าใจรสชาติของความแค้นดีที่สุด และความแค้น... คือเชื้อเพลิงที่ดีที่สุดในการทำลายกิลด์ที่คอยกดขี่คนอื่น" ผมเดินไปยังโต๊ะวางแผนการรบที่สลักไว้บนหิน ลิลลี่กำลังจะหันหลังกลับ ทันใดนั้นสัญญาณเตือนระดับวิกฤตก็ดังขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมของเธอ สีหน้าของลิลลี่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอหันกลับมามองผมด้วยความตื่นตระหนก "เอส! ระบบตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในเขตนี้... มีใครบางคนกำลังแอบตามพวกเรามาตั้งแต่มื้อเที่ยงแล้ว" หัวใจผมกระตุกวูบ ผมหันไปมองที่ปากทางเข้าถ้ำทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมแทนที่เสียงบรรยากาศปกติ ก่อนที่เงาสีดำสายหนึ่งจะแยกตัวออกจากกำแพงหินและปรากฏกายขึ้นภายใต้แสงสลัว ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มไร้สังกัดกิลด์ เขาสวมหน้ากากที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด แต่เขากลับถือไอเทมชิ้นหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด... ดาบที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับตัวละครเก่าของผมเมื่อสองปีก่อน "ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอนายที่นี่... หัวหน้ากิลด์คนก่อน" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากออกมา พร้อมกับประกายสายฟ้าสีดำที่แล่นพล่านรอบตัวเขา "หรือควรจะเรียกว่า 'ไอ้ขี้แพ้' ดีล่ะ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 11 กับกิลด์มาสเตอร์เอสนะครับ!