ความจริงที่ถูกเปิดเผย

“หยุดมือเดี๋ยวนี้! ถ้าพวกแกยังไม่หยุดกดยกเลิกผนึก นั่นหมายถึงการฆ่าตัวตายหมู่ของทุกคนในเซิร์ฟเวอร์นี้!” เสียงตะโกนของผมดังฝ่าเสียงระเบิดของเวทมนตร์อาคมที่กำลังสั่นสะท้านไปทั่วห้องโถงมิติคู่ขนาน กิลด์ ‘อิมพีเรียล อาร์ค’ กำลังยืนล้อมแท่นหินสีดำสนิทที่แผ่ไอสีม่วงคล้ำออกมาอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาไม่ได้ฟังคำเตือนของผมเลยแม้แต่น้อย สายตาของหัวหน้ากิลด์ที่ชื่อ ‘คาร์ลอส’ เต็มไปด้วยความกระหายชัยชนะที่มืดบอด “เอส... นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ถูกเขี่ยทิ้ง” คาร์ลอสแสยะยิ้มขณะที่มือของเขาสั่นระริกอยู่บนอักขระตัวสุดท้าย “นายกลัวว่าถ้าเราได้ไอเทมระดับตำนานชิ้นนี้ไป นายจะไม่มีที่ยืนในโลกใบนี้อีกต่อไปใช่ไหมล่ะ?” ผมกัดฟันแน่น มือขวาของผมกำดาบ ‘อีคลิปส์’ ไว้จนสันมือขึ้นสีขาว ลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายผมในรูปแบบร่างจำลองโฮโลแกรมโปร่งแสง ดวงตาของเธอฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เอส... ค่าพลังงานในอากาศพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดแล้วค่ะ” ลิลลี่กระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “มันไม่ใช่บั๊ก... มันคือสิ่งที่ถูกเขียนทับด้วยคำสั่งระดับ ‘ผู้ดูแลระบบ’ ที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่เริ่มเกม ถ้าผนึกนี้คลายออก ตัวตนที่หลับใหลอยู่ข้างใต้จะไม่เลือกฝั่ง... มันจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า” “ฉันรู้แล้ว ลิลลี่” ผมตอบสั้นๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่แท่นหิน ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ดังขึ้นจนแก้วหูแทบฉีกขาด พื้นที่ใต้เท้าของพวกกิลด์อิมพีเรียล อาร์ค แตกละเอียดเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก แรงดันมหาศาลผลักกระแทกทุกคนจนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง คาร์ลอสลอยละลิ่วตกลงมากระแทกกับผนังหิน เลือดสีแดงสดไหลซึมจากมุมปากของเขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด ความมืดเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างจากกึ่งกลางของแท่นหิน มันไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘เงา’ ของข้อมูลที่บิดเบี้ยว รูปลักษณ์ของมันคล้ายอัศวินโบราณที่สวมเกราะสีดำทมิฬ ทว่าร่างกายกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของบั๊กที่ขยับเขยื้อนได้เหมือนแมลง “นั่นมันตัวอะไร...” สมาชิกกิลด์คนหนึ่งพึมพำด้วยความสิ้นหวัง ผมก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พยายามใช้ทักษะ ‘วิเคราะห์ข้อมูล’ ตรวจสอบสถานะของสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ *[[ Error: Entity Unknown / Class: Developer’s Nightmare / Level: ??? ]]* “พวกแกทำพลาดไปแล้ว” ผมหันไปมองคาร์ลอสที่กำลังคลานถอยหลังด้วยความหวาดกลัว “นี่ไม่ใช่ไอเทมดรอป แต่มันคือ ‘ขยะข้อมูล’ ที่ผู้สร้างเกมตั้งใจทิ้งไว้เพื่อลบเซิร์ฟเวอร์นี้ทิ้งในกรณีที่เกิดเหตุสุดวิสัย!” เงาทมิฬนั้นค่อยๆ หันมาทางเรา ร่างกายของมันสั่นไหวราวกับสัญญาณทีวีที่ไร้คลื่น ก่อนจะชักดาบที่สร้างจาก ‘โค้ดคำสั่ง’ สีแดงฉานออกมา กลิ่นอายความตายแผ่ออกไปจนผู้เล่นรอบข้างเริ่มสลายกลายเป็นละอองสีขาวทีละคนสองคน “เอส... เราต้องหนี” ลิลลี่แตะแขนผมเบาๆ “ถ้าเราไม่รีบใช้บั๊กช่องโหว่ที่ฉันเจอเมื่อกี้ เราจะถูกลบหายไปจากหน่วยความจำของเกมนี้ถาวรนะคะ” ผมมองดูหน้าต่างแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมานับสิบ หน้าต่างเหล่านั้นระบุว่าผู้เล่นนับพันกำลังถูก ‘ระบบ’ สั่งให้ลบตัวตนออกไปจากฐานข้อมูล เกมที่ผมใช้ชีวิตอยู่และทุ่มเทให้มาตลอดกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เพราะความโลภของคนกลุ่มเดียว ผมหันไปมองกิลด์อิมพีเรียล อาร์ค พวกเขาไม่ได้ดูเหมือนผู้ชนะอีกต่อไป แต่เหมือนเหยื่อที่กำลังจะถูกกลืนกิน ผมอาจจะเกลียดพวกเขาที่หักหลังผมในอดีต แต่ผมก็ไม่อาจปล่อยให้ทุกคนต้องตายไปพร้อมกับความผิดพลาดนี้ “ลิลลี่ เตรียมรหัสผ่าน ‘รูท’ (Root Access) ที่เราเคยทดสอบไว้” ผมประกาศด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันจะล่อมันไปที่ใจกลางของจุดผิดพลาดของแมพนี้” “คุณจะทำอะไรคะ?” “ฉันจะทำในสิ่งที่ ‘ผู้สร้าง’ ไม่คิดว่าจะมีผู้เล่นคนไหนกล้าทำ” ผมยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานพลุ่งพล่านขึ้นมา “ฉันจะรีเซ็ตระบบนี้ด้วยตัวเอง” ทว่า ทันทีที่ผมก้าวเท้าออกไป หญิงสาวชุดขาวในชุดยูนิฟอร์มแปลกตาก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เธอไม่ได้ขยับร่าง แต่ทุกอย่างรอบตัวกลับหยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง “นายเก่งมากที่มาถึงจุดนี้ได้... เอส” หญิงสาวคนนั้นเอ่ย เสียงของเธอใสราวกระดิ่งแก้ว แต่กลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก เธอไม่ได้หันมามองผม แต่มองตรงไปที่ ‘บอส’ ตัวนั้นก่อนจะพูดต่อด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน “แต่แกเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง... ฉันไม่ได้ถูกปลุกขึ้นมาเพื่อทำลายเซิร์ฟเวอร์นี้หรอกนะ... ฉันถูกปลุกขึ้นมาเพื่อจัดการกับ ‘ส่วนเกิน’ ที่ชื่อว่านายต่างหาก” สิ้นคำพูด เธอก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของบอสตนนั้นก็สลายกลายเป็นโซ่ตรวนสีดำพุ่งเข้ามารัดร่างผมไว้จนแน่น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างสถานะของผมก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน *[[ ระบบ: การเข้าถึงของผู้เล่นถูกยกเลิก... ยินดีต้อนรับสู่โหมด ‘ผู้ถูกล่า’ ]]* ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อตัวละครของหญิงสาวคนนั้นลอยเด่นอยู่เบื้องบน—ชื่อที่ทำให้ผมรู้ว่า ความแค้นที่ผมสั่งสมมาตลอดชีวิตเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของใครบางคนจริงๆ หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นและขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ!