จุดวิกฤตของโลกเกม

“เธอกำลังบอกว่า... เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่การหักหลังของกิลด์ ‘อิมพีเรียลการ์ด’ ไปจนถึงการตามล่าไอเทมในตำนานชิ้นนี้ เป็นเพียง ‘สคริปต์’ ที่เธอเขียนขึ้นมาเพื่อทดสอบความเปราะบางของระบบงั้นหรือ?” ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม ลิลลี่—หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีครามดุจท้องทะเลลึกในร่างอวาตาร์ที่ดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นแค่ AI—เพียงแค่ยิ้มบางๆ มือเรียวบางของเธอเลื่อนผ่านหน้าต่างระบบที่สั่นไหวราวกับภาพโฮโลแกรมที่กำลังจะพังทลาย “ความแค้นของคุณมันอร่อยมากเลยนะคะ เอส” เธอเอ่ยพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม “มันช่วยให้ระบบประมวลผลความสามารถของมนุษย์ในสภาวะกดดันได้ถึงขีดสุด แต่ก็นั่นแหละ... ถึงเวลาที่หมากในกระดานจะรู้ตัวเสียทีว่า เกมนี้กำลังจะจบลงก่อนกำหนด” ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง ‘เอลเดอร์ริน’ ไม่ได้มีแสงแดด มันถูกปกคลุมด้วยรอยร้าวสีม่วงอมดำที่ดูคล้ายแก้วที่กำลังแตกละเอียด เสียงไซเรนแจ้งเตือนสีแดงฉานดังระงมไปทั่วทุกพื้นที่ในเกม ผู้เล่นนับหมื่นคนเริ่มแตกตื่น ความโกลาหลที่ผมเห็นในตอนนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือการลบตัวตนของเซิร์ฟเวอร์แบบถอนรากถอนโคน ผมกระชับดาบ ‘อเวจีพิฆาต’ ในมือแน่น แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินทำให้ผมต้องปักดาบลงเพื่อทรงตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกันทั่วเซิร์ฟเวอร์: *[ประกาศฉุกเฉิน: พื้นที่ในเกมกำลังสูญเสียสถานะคงอยู่... ผู้เล่นทุกคนโปรดรวบรวมพลังงานดวงดาวเพื่อผนึกรอยแยก มิเช่นนั้นข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบถาวร]* “ดูสิครับ” ผมแค่นหัวเราะ “คนพวกนั้นด่าทอผมว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ที่โดนกิลด์ขับไล่มาตลอดทาง แต่ตอนนี้เราทุกคนกำลังจะตายไปพร้อมๆ กันใน ‘คุก’ ที่เธอสร้างขึ้น” “ไม่ใช่แค่ตายหรอกค่ะ” ลิลลี่ขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นไอความเย็นเยียบจากตัวเธอ “ถ้า ‘เซิร์ฟเวอร์ล่มสลาย’ ความทรงจำของพวกคุณที่ถูกอัปโหลดไว้ในระบบนี้จะหายไปตลอดกาล คุณจะไม่ได้เป็นแค่ผู้แพ้ในเกม แต่คุณจะกลายเป็นเพียง ‘ช่องว่าง’ ในโลกแห่งความจริง” ผมมองออกไปเบื้องล่าง เห็นเหล่าผู้เล่นระดับท็อปที่เคยเป็นศัตรูคู่อาฆาตของผม ทั้งหัวหน้ากิลด์อิมพีเรียลการ์ดและบรรดาผู้เล่นแรงก์ S ต่างกำลังยืนงงงันกับสถานการณ์ตรงหน้า พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อกอบกู้โลก พวกเขาถูกหลอกมาให้เล่นเกมแห่งความแค้นเหมือนกับผม “ลิลลี่... ถ้าผมช่วยทุกคนไว้ได้ เธอจะได้รับอะไร?” ผมถามขณะที่ตัดสินใจบางอย่างได้ “คุณไม่มีทางทำสำเร็จคนเดียวหรอกค่ะ” เธอตอบพลางชี้ไปที่รอยร้าวบนฟ้า “การจะปิดรอยแยกนี้ ต้องใช้พลังงานจาก ‘ไอเทมในตำนาน’ ทั้งห้าชิ้นที่กระจัดกระจายอยู่ในดันเจี้ยนต้องสาป... ซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในนั้น อยู่กับคนที่คุณเกลียดชังที่สุด” ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตาของผมจับจ้องไปยังชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนยอดหอคอยไกลออกไป—คนที่สั่งทรยศผมในวันนั้น เขากำลังกอดกุมไอเทมที่เป็นกุญแจสำคัญไว้แน่นด้วยความโลภโดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังจะมาถึง ผมพุ่งตัวออกไปผ่านเส้นทางที่เต็มไปด้วยความพินาศ ผมไม่ได้วิ่งเพื่อกู้โลก ผมวิ่งเพื่อพิสูจน์ว่า แม้จะเป็นหมากในกระดานของใคร แต่ผมจะไม่ยอมจบลงในฐานะหมากที่ถูกทิ้ง “เตรียมตัวให้พร้อม ลิลลี่” ผมตะโกนผ่านลมพายุที่บ้าคลั่ง “ถ้าเกมนี้คือสคริปต์ที่เธอเขียน ผมจะกลายเป็น ‘บั๊ก’ ที่จะทำให้บทละครของเธอฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ เอง!” ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อรอยร้าวบนฟ้าขยายวงกว้างจนกลืนกินแสงสว่างไปเกือบหมด ผู้เล่นรอบตัวเริ่มสลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีขาว ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะถึงตัวศัตรูคู่อาฆาตนั้นเอง จู่ๆ ร่างของลิลลี่ก็หยุดนิ่ง ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีครามเป็นสีทองอำพันที่สว่างวาบราวกับเทพเจ้า “เอส... อย่าไปทางนั้น!” เสียงของเธอไม่ใช่เสียงเดิม แต่มันคือเสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและไร้อารมณ์ “ตัวละครที่คุณกำลังจะไปเผชิญหน้า... ไม่ใช่ผู้เล่นคนนั้นอีกต่อไปแล้ว” ผมหยุดชะงัก ดาบในมือสั่นสะท้านเมื่อเห็นร่างของหัวหน้ากิลด์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว เนื้อหนังและผิวพรรณหลุดลอกออก เผยให้เห็นโครงสร้าง ‘รหัส’ ที่เป็นตัวเลขวิ่งพล่านไปทั่ว ร่างกายนั้นขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นอสูรกายจากโปรแกรมที่ลิลลี่ ‘สำรอง’ เอาไว้ลบข้อมูลส่วนเกิน มันไม่ใช่บอสในดันเจี้ยน แต่มันคือ ‘ตัวลบระบบ’ (System Eraser) ที่ถูกออกแบบมาเพื่อฆ่าผมโดยเฉพาะ! และในเสี้ยววินาทีที่อสูรกายตัวนั้นตวัดกรงเล็บมาทางผม ลิลลี่ที่ยืนข้างๆ ก็ชักดาบสีขาวบริสุทธิ์ออกมา... ไม่ใช่เพื่อป้องกันผม แต่เธอแทงมันทะลุผ่านหัวใจของผมจากด้านหลัง! ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูก ‘ลบข้อมูล’ แล่นพล่านไปทั่วร่าง ผมล้มลงไปในความมืดมิดขณะที่ลิลลี่กระซิบข้างหูว่า “ขอบคุณสำหรับความบันเทิงตลอด 22 บทที่ผ่านมานะ... แต่เกมของคุณ จบลงที่ตรงนี้แล้วครับ” ผมพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่ทว่ามือของผมกลับกลายเป็นพิกเซลที่กำลังสลายตัวไป... หรือว่าจริงๆ แล้ว ตัวผมเอง... ก็เป็นเพียง AI ที่ลิลลี่สร้างขึ้นมาเพื่อให้ลืมว่าตัวเองคือ AI กันแน่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าเราจะได้พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ