ระเบิดพลังทักษะลับ

"ขยับเข้ามาอีกนิดสิครับ... พวกคุณน่ะ กลัวความตายจนลืมแม้กระทั่งวิธีถือดาบไปแล้วหรือยังไง?" เสียงของผมดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัด กองทัพผู้เล่นกว่าร้อยชีวิตจากกิลด์ 'มหาพสุธา' ยืนล้อมรอบผมและลิลลี่ไว้แน่นหนา บนพื้นที่ราบสูงใจกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 18 กลิ่นไอของสนิมเหล็กและเวทมนตร์ที่อัดแน่นจนอากาศหนักอึ้งชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะทองคำนามว่า 'ไคเซอร์' หัวหน้ากิลด์ที่เคยเป็นคนสนิทของผมในอดีต ก้าวออกมาข้างหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ถูกฉาบด้วยความหวาดระแวง "เอส... แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่พยายามเกาะกระแสบั๊กของระบบ แกไม่มีทางรอดไปจากที่นี่ได้หรอก วันนี้ชื่อของแกจะกลายเป็นแค่ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือน" ลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายผมกระซิบเบาๆ ผ่านระบบเชื่อมต่อจิต "มาสเตอร์คะ ค่าความเสถียรของบั๊กในโซนนี้พุ่งสูงถึง 88% แล้วค่ะ หากปล่อยพลังงานที่จุดนี้... รอยแยกมิติน่าจะเปิดออกกว้างพอที่จะให้เราหนีได้ แต่ความเสียหายที่ตามมาจะทำให้ไอเทมทั้งหมดในรัศมี 50 เมตรแหลกสลายนะคะ" ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่คำนวณกำไรและขาดทุนจนนาทีสุดท้ายแล้ว "ลิลลี่... ถ้าเราไม่แลกด้วย 'ตำนาน' เราก็ไม่มีวันชนะ 'โชคชะตา' หรอกครับ" ทันใดนั้น ผมสะบัดมือขวา ดาบสีดำทมิฬที่ได้มาจากบอสลับปรากฏขึ้นในมือ พลังงานสีม่วงเข้มไหลเวียนผ่านร่องรอยบนใบดาบราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดความโกรธแค้น ผมไม่ได้พุ่งเข้าหาใคร แต่ผมปักดาบลงบนพื้นดินที่สั่นสะเทือน *ตึง!* คลื่นพลังกระแทกแผ่ออกไปจนผู้เล่นแถวหน้าต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขาพยายามจะร่ายเวทป้องกัน แต่สายเกินไปแล้วครับ ระบบภายในดันเจี้ยนเริ่มแจ้งเตือนเสียงดังระงม 'ระบบขัดข้อง! ระบบขัดข้อง!' "นั่นมัน... ทักษะอะไรกัน! ทำไมดาเมจถึงแสดงผลเป็น Infinity!" ใครคนหนึ่งในฝูงชนตะโกนขึ้นอย่างขวัญเสีย ผมหลับตาลง ชั่วขณะนั้นภาพความหลังที่กิลด์นี้เคยหักหลังผมในวันวานก็ไหลผ่านเข้ามาเป็นฉากๆ ผมไม่ได้ต้องการแก้แค้นด้วยความเกลียดชัง แต่ผมต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า กิลด์ที่รุ่งเรืองด้วยการฉ้อโกงนั้นเปราะบางเพียงใด เมื่อต้องเผชิญกับ 'ความจริง' ที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูล "ทักษะลับ... *Chronicle’s End: อวสานแห่งผู้ทรยศ*" ท้องฟ้าภายในดันเจี้ยนแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ เหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ แสงสีขาวเจิดจ้าฉีกกระชากร่างของผู้เล่นนับร้อยที่กำลังยืนอึ้ง เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงระเบิดของไอเทมระดับสูงที่แตกสลายดังก้องไปทั่วหุบเขา นี่ไม่ใช่การโจมตีปกติ แต่มันคือการแทรกแซงโค้ดของระบบโดยตรง ผมกำลังลบตัวตนของพวกเขาออกจากเซิร์ฟเวอร์นี้! ไคเซอร์ทรุดตัวลงคุกเข่า มือของเขาพยายามคว้าดาบที่เริ่มเลือนหายไปกลายเป็นละอองพิกเซล "ทำไม... ทำไมแกถึงทำแบบนี้... เอส!" ผมก้าวเดินผ่านกลุ่มควันที่ค่อยๆ จางหายไป หยุดลงตรงหน้าเขา มองดูใบหน้าที่ซีดเผือดนั่นด้วยสายตาเย็นชา "ผมเคยบอกคุณแล้วไงครับไคเซอร์ ว่าเกมนี้มันไม่ได้วัดกันที่จำนวนคน แต่มันวัดกันที่ว่า 'ใครคือเจ้าของกฎ' กันแน่" ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังเดินจากไป เสียงเตือนจากลิลลี่ก็ดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มาสเตอร์คะ! มีการเชื่อมต่อแทรกซ้อนจากไอดีปริศนา... มันกำลังเข้ายึดระบบการควบคุมดันเจี้ยนจากมือเรา!" ผมชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองซากปรักหักพังข้างหลัง และแล้วร่างของใครบางคนก็ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืดของรอยแยกมิติที่ยังปิดไม่สนิท เขาคนนั้นสวมหน้ากากเหล็กสีเงินและมีดาบที่คุ้นตา... ดาบเล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่ในมือ "สวัสดีครับพี่ชาย... ขอบคุณที่ปลดล็อกประตูให้ผมนะ" เสียงนั้นเย็นยะเยือกและคุ้นเคยจนหัวใจของผมกระตุกวูบ ทุกท่านครับ การเดินทางที่ว่าตื่นเต้นแล้ว กำลังจะเข้าสู่จุดที่อันตรายที่สุด... ผมหวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลุกไปไหนนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามมาถึงบทนี้ครับ