ผู้มาเยือนจากเงามืด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบโพรงจมูก คือสิ่งแรกที่ยืนยันว่าสัญชาตญาณของร้อยตรีคีรินทร์ไม่ได้ทำงานผิดพลาด ความมืดทึบของผืนป่าดงดิบยามราตรีถูกขับเน้นด้วยแสงสีนวลจากตะเกียงเจ้าพายุ ทว่ามันกลับส่องให้เห็นภาพที่ชวนให้กระเพาะอาหารปั่นป่วนยิ่งกว่าความมืดมิด เบื้องหน้าของนายทหารพรานหนุ่มคือซากศพของกลุ่มพรานป่าท้องถิ่นสามนายที่นอนเกยทับกันอย่างไร้ระเบียบ ร่างกายของพวกเขามีร่องรอยการฉีกกระชากอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ทำให้คีรินทร์ต้องหรี่ตาลงด้วยความสงสัยเชิงวิชาการ คือรอยแผลที่เรียบเนียนผิดธรรมชาติ ราวกับถูกคมมีดที่บางเฉียบราวกับเส้นไหมตัดผ่านกระดูกและเนื้อเยื่อพร้อมกัน "ระวังกระสุนในรังเพลิงของคุณให้ดีครับหมวด... ความตายตรงหน้านี้ ไม่ได้เกิดจากกรงเล็บของสัตว์ป่าอย่างที่สายตาคุณกำลังพยายามหลอกตัวเองหรอก" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดหลังซากต้นไม้ใหญ่ อาจารย์จารึกก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนแววตาสีเข้มที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความสนใจใคร่รู้ราวกับเด็กกำลังจ้องมองของเล่นชิ้นใหม่ มือเรียวยาวของนักอาคมเร้นกายผู้นั้นกำลังใช้ปลายไม้เขี่ยเศษซากเครื่องรางกระดูกสัตว์ที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น คีรินทร์ไม่ตอบคำถามนั้นในทันที นิ้วชี้ของเขายังคงทาบอยู่บนโครงปืนพกประจำกาย สติสัมปชัญญะทุกตารางนิ้วถูกประคับประคองด้วยความเยือกเย็นตามตำราของทหารหาญผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน เขากวาดสายตามองสำรวจพื้นที่โดยรอบอย่างเป็นระบบ "รอยเท้ามีเพียงชุดเดียว และไม่มีร่องรอยการต่อสู้ขัดขืน" คีรินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับกำลังรายงานสถานการณ์รบ "คนกลุ่มนี้ถูกทำให้ไร้สติก่อนจะลงมือสังหารด้วยอาวุธสั้น... คุณรู้จักรอยแผลแบบนี้ใช่ไหมครับอาจารย์จารึก" อาจารย์จารึกชะงักฝีเท้าเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายจะทันสังเกตเห็น เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทดีบนพื้นดิน "คุณเป็นคนมีเหตุผล หมวดคีรินทร์... นั่นคือข้อดีและก็เป็นข้อจำกัดที่อันตรายที่สุดของคุณ" จารึกเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณมักจะมองหา 'หลักฐานทางกายภาพ' เพื่ออธิบายทุกสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่คุณหลงลืมไปว่า บางครั้ง... มนุษย์ก็ไม่ได้เป็นผู้ลงมือถืออาวุธนั้นด้วยซ้ำ" "ผมไม่เชื่อเรื่องภูตผีปีศาจครับ" คีรินทร์โต้กลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง "สิ่งที่ผมเชื่อคือรอยเท้า ทิศทางกระสุน และแรงจูงใจของมนุษย์... คนที่ฆ่าคนพวกนี้มีตัวตนอยู่จริง และเขากำลังทิ้งร่องรอยไว้ให้เราตามหา" "งั้นก็เชิญพิสูจน์ความเชื่อของคุณดูสิครับ" จารึกเบี่ยงตัวหลีกทางให้ คีรินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้กองซากศพเหล่านั้นมากขึ้น กลิ่นสาปสางตีเข้าจมูกจนต้องกลั้นหายใจชั่วขณะ แสงไฟสาดส่องกระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ร่างของหัวหน้าพรานป่า มันไม่ใช่เครื่องรางของขลัง ไม่ใช่มีดสั้น และไม่ใช่ร่องรอยการต่อสู้ แต่มันคือแผ่นศิลาโบราณขนาดเท่าฝ่ามือ สลักลวดลายประหลาดที่ดูคล้ายอักขระโบราณ แต่เมื่อเพ่งมองนานเข้า ลวดลายเหล่านั้นกลับดูคล้ายกับเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต คีรินทร์ย่อตัวลง ใช้ถุงมือยางหยิบแผ่นศิลานั้นขึ้นมาพิจารณา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วทะลุผ่านถุงมือเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง จนเขาต้องเผลอขมวดคิ้วมุ่น "นี่มัน... ไม่ใช่ศิลาธรรมชาติ" คีรินทร์พึมพำกับตัวเอง เนื้อหินมีความหนาแน่นผิดปกติ และมีร่องรอยการถูกความร้อนสูงแผดเผาจนผิวเรียบเนียน "ถูกต้องครับ" เสียงของจารึกดังขึ้นใกล้กว่าเดิม ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ต้นคอของนายทหารหนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้คีรินทร์ต้องหันกลับไปมองด้วยความระแวง ทว่าอีกฝ่ายกลับยืนมองจ้องแผ่นศิลาในมือเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ใช่แววตาอยากรู้อยากเห็นอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความหวาดหวั่นระคนตกใจ "มันคือ 'ดวงตราทัณฑ์พราย'..." จารึกเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ "และคนที่สลักมันขึ้นมา... ไม่ได้ต้องการฆ่าคนพวกนี้เพื่อชิงทรัพย์" คีรินทร์หรี่ตาลง จ้องมองใบหน้าของนักอาคมผู้ลึกลับ "แล้วเป้าหมายของมันคืออะไร?" อาจารย์จารึกเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาคมกริบเหลือบขึ้นมองเลยผ่านไหล่ของคีรินทร์ไปยังความมืดทึบเบื้องหลัง ท่ามกลางแมกไม้ที่นิ่งสงบไร้ลมพัดผ่าน "เป้าหมายของมัน..." จารึกเว้นจังหวะ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นลงอย่างฉับพลัน "คือการเปิดประตูต้อนรับ 'แขก' ที่หลับใหลอยู่ใต้ผืนป่าแห่งนี้... และดูเหมือนว่า ตอนนี้มันเปิดออกแล้วด้วยครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทุกทางรอบตัวพวกเขา—ไม่ใช่เสียงของมนุษย์เดินดิน ทว่ามันคือเสียงลากของวัตถุหนักๆ บนพื้นดิน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วราวกับเสียงสะท้อนจากขุมนรก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ *เพชรตาเสือโบราณ*