ซากเรือโบราณ

ความกดอากาศใต้น้ำระดับสามสิบลึกทำให้หูอื้ออึง แต่เสียงลมหายใจในหน้ากากออกซิเจนของรวินท์กลับดังชัดเจนยิ่งกว่าจังหวะชีพจรของตัวเอง ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์หน้ากากกำลังจดจ้องแผ่นไม้สักโบราณที่ถูกเคลือบด้วยตะกอนโคลนหนาทึบ มันคือซากโครงกระดูกของเรือสินค้าขนาดยักษ์ที่จมดิ่งอยู่ก้นทะเลสาบโบราณ พื้นที่ซึ่งตามแผนที่ประวัติศาสตร์ระบุว่าควรเป็นเพียงที่ราบลุ่มแห้งแล้งเมื่อหลายพันปีก่อน รวินท์ใช้เกรียงเหล็กขูดคราบสาหร่ายและหอยปะการังน้ำจืดออกอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวใต้ผิวน้ำต้องคำนวณอย่างแม่นยำเพื่อไม่ให้ตะกอนฟุ้งจนทัศนวิสัยพังทลาย ข้างกายเขาคือแสงไฟฉายใต้น้ำกำลังสูงที่ส่องกระทบโครงสร้างไม้โค้งเว้า รวินท์เหลือบมองไปด้านข้างผ่านม่านน้ำสีมรกต ดร.นลินกำลังลอยตัวนิ่งสนิทอยู่ในชุดดำน้ำเต็มรูปแบบ แสงไฟจากเธอส่องสว่างไปยังส่วนหัวเรือ ท่าทางของนักภาษาศาสตร์สาวดูเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพ แม้ในสถานการณ์ที่ออกซิเจนในถังเริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ รวินท์ส่งสัญญาณมือสากลถามถึงสถานะอากาศ นลินพยักตอบกลับช้าๆ ก่อนที่เธอจะใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะเบาๆ ลงบนร่องสลักรูปอักษรโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้ท้องเรือ สลักนั้น... ไม่ใช่วิธีต่อเรือของยุคสำริดทั่วไป รวินท์ว่ายเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความอับชื้นของกาลเวลาผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของน้ำลึกเสียดแทงเข้ามาถึงกระดูก เขายกไฟฉายขึ้นส่องใกล้ร่องอักษรเหล่านั้น นลินขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน สัญชาตญาณดิบของนักล่าสมบัติบอกรวินท์ว่า เรือลำนี้ไม่ใช่แค่พาหนะขน1สินค้า แต่มันคือ "หีบสมบัติ" ที่เก็บความลับอันดำมืดของอารยธรรมแรกที่โลกพยายามลืมเลือน ผ่านหน้าจอสื่อสารขนาดเล็กในหน้ากาก เสียงลมหายใจของนลินดังแทรกเข้ามาเบาๆ ก่อนเธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง "มันไม่ใช่ภาษากลุ่มเมโสโปเตเมียอย่างที่สันนิษฐานไว้แต่แรก... รวินท์" นลินเว้นจังหวะ ปลายเสียงสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง "โครงสร้างไวยากรณ์นี้ ตรงกับบันทึกในศิลาจารึกที่หายสาบสูญจากหุบเขาแห่งความเงียบ มันคือภาษาที่ใช้บันทึก 'ข้อตกลง' ระหว่างมนุษย์กลุ่มแรกกับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจ" รวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสะท้อนก้องในหน้ากาก "คุณกำลังบอกผมว่า เรากำลังดำน้ำอยู่เหนือหลุมศพของพวกนอกคอกที่บูชาบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายถึงชีวิตงั้นหรือ ดร.นลิน? น่าสนใจดีนี่... หวังว่าสิ่งที่คุณเจจะแลกมาด้วยมูลค่าที่คุ้มค่ากับความเสี่ยงที่เรากำลังแบกรับนะ" "คุณมองทุกอย่างเป็นตัวเลขและกำไรเสมอหรือไง รวินท์" นลินหันมามองเขาผ่านกระจกหน้ากาก แววตาของเธอสะท้อนแสงไฟสีขาวโพลน เจือด้วยความผิดหวังและท้าทายในเวลาเดียวกัน "ประวัติศาสตร์ไม่ได้มีไว้เพื่อตีราคาขายในตลาดมืด แต่มันมีไว้เพื่อเตือนใจว่ามนุษย์เราเคยโง่เขลาขนาดไหน" "ถ้าความรู้ของคุณมันปกป้องเราจากออกซิเจนที่กำลังจะหมดในอีกสิบนาทีข้างหน้าไม่ได้ ความโง่เขลาในอดีตก็ไม่มีค่าอะไรเลย นอกจากเศษไม้ผุๆ ใต้น้ำนี่แหละครับ" รวินท์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่เฉียบคมพอที่จะทำให้อีกฝ่ายชะงัก ก่อนที่บทสนทนาทางความคิดจะลึกลงไปมากกว่านั้น แสงไฟฉายของนลินก็กะพริบวูบวาบ เธอใช้มือข้างหนึ่งคว้าแขนของรวินท์ไว้แน่น แรงบีบผ่านชุดดำน้ำหนาหนักบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกที่เธอพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ "รวินท์... ดูตรงนั้นสิ" เธียรชี้แสงไฟไปที่รอยแยกขนาดใหญ่บริเวณกระดูกงูเรือ ซึ่งถูกปิดทับด้วยแผ่นโลหะผสมสีดำสนิทที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในยุคสมัยนั้น มันคือโลหะที่ไร้สนิม ปราศจากคราบตะกอน เกลี้ยงเกลา ราวกับเพิ่งถูกหล่อขึ้นเมื่อวานนี้ และที่น่ากลัวยิ่งกว่า... บนแผ่นโลหะแผ่นนั้น มีรอยประทับของ "รอยนิ้วมือ" ขนาดใหญ่เกินมนุษย์ทั่วไปถึงสองเท่า ลึกลงไปในเนื้อโลหะราวกับมันเคยเป็นดินเหนียวเหลวเมื่อครั้งที่ถูกกดทับ รวินท์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักรบและนักขุดค้นกรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว เรือลำนี้ไม่ได้จมลงเพราะอุบัติเหตุทางธรรมชาติ แต่มันถูก "ผนึก" ไว้ที่นี่... และบางอย่างที่อยู่ข้างใต้แผ่นโลหะแผ่นนั้น กำลังรอคอยเวลาที่จะหลุดพ้น ทันใดนั้นเอง... แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำก็แผ่พุ่งผ่านมวลน้ำรอบตัว ฝุ่นตะกอนก้นบึงพวยพุ่งขึ้นราวกับม่านหมอกสีดำทึบ แรงดันน้ำเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันจนร่างของทั้งคู่เซถลาเข้าหากัน เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นสนั่นใต้น้ำ ราวกับมีบางสิ่งกำลังขูดขีดจากด้านในของซากเรือโบราณ ดวงตาของรวินท์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอวัดแรงดันออกซิเจนของเขาและนลินพุ่งดิ่งลงสู่โซนอันตรายพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ และในความมืดมิดของก้นบึงที่กำลังถูกย้อมด้วยตะกอนคลุ้งคลั่ง... แสงไฟฉายของนลินก็สาดส่องไปกระทบกับเงาร่างมหึมาที่เคลื่อนไหวอยู่หลังซากไม้ผุ เงาร่างนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนปลา หรือสิ่งมีชีวิตใต้น้ำใดๆ ที่พวกเขารู้จัก แต่มันคือเงาของโครงสร้างกระดูกบิดเบี้ยวที่กำลังเอื้อมมือเข้าหาแผ่นโลหะผนึก... จากด้านใน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!