แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ใต้ผืนผ้าใบเต็นท์สนาม คือสัญญาณเตือนภัยเดียวที่รวินท์ต้องการ นิ้วเรียวหนาของชายหนุ่มหยุดชะงักจากการตรวจสอบรอยจารึกบนแผ่นศิลาโบราณทันที ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองไปรอบเต็นท์อย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ สัญชาตญาณของนักแกะรอยและอดีตทหารรับจ้างในพื้นที่หลุมขุดค้นทำงานอย่างเงียบเชียบและเฉียบคม รวินท์เอื้อมมือไปคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างนุ่มนวลที่สุด ขณะเดียวกันก็เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานสนาม ดร.นลิน ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้องหรือแสดงอาการตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ชะงักปลายปากกาที่กำลังบันทึกอักษรโบราณลงบนสมุดโน้ต ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววระแวดระวัง เธอมองหน้าเขาด้วยความเข้าใจอันเงียบเชียบ—ในโลกแห่งโบราณคดีนอกกฎหมาย ไม่มีใครมาเยี่ยมเยือนกลางดึกในป่าลึกเพื่อจิบชาสนทนาวิชาการ "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" รวินท์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาแทบไม่ส่งเสียง "ดูเหมือนพวกมันจะไม่สนใจเรื่องมารยาทในการเข้าพบสักเท่าไหร่" "หรือบางที พวกมันอาจจะสนใจแค่สิ่งที่เรากำลังแปลความหมายอยู่บนโต๊ะนี้ต่างหากล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดแทนคุณ" นลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบไม่แพ้กัน เธยขยับตัวเข้ามาชิดมุมอับของเต็นท์ตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดโดยไม่ต้องรอให้เขาสั่ง รวินท์พยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความตึงเครียดในอากาศไม่ได้ทำให้เขากลัว ตรงกันข้าม มันกลับปลุกเร้าความอะดรีนาลีนในตัวให้ตื่นตัวสูงสุด สำหรับเขาแล้ว ความตายไม่ใช่เรื่องแปลกปลอมในหลุมขุดค้น มันคือเพื่อนเก่าที่มักจะมาทวงถามบัญชีเก่าอยู่เสมอ *พรึ่บ!* แสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องทะลุกำแพงผ้าใบเต็นท์จนเกิดเงาทึบเคลื่อนไหววุ่นวายอยู่ด้านนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ที่ล้อมรอบเต็นท์ไว้ทุกด้าน กลุ่มคนชุดดำสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าและถืออาวุธครบมือ ไม่มีความจำเป็นต้องเจรจา เพราะกระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุผ้าใบเต็นท์เข้ามาฝังลงบนกระดานไม้ห่างจากหัวของนลินไม่ถึงคืบ! "หมอบลง!" รวินท์ไม่ลังเล เขาพุ่งตัวเข้าใส่ร่างเพรียวบางของนักภาษาศาสตร์สาวทันที แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปหลบหลังตู้เก็บเครื่องมือสนามเหล็กหนาที่พอจะกันกระสุนวิถีตรงได้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิและฝุ่นควันโบราณสถานลอยแตะจมูกของนลินชั่วขณะ ทว่านี่ไม่ใช่เวลามาใส่ใจเรื่องระยะห่างทางกายภาพ หัวใจของนลินเต้นรัวระส่ำ แต่สมองของเธอยังคงทำงานอย่างเป็นระบบ เธอรู้ดีว่าหากพวกมันบุกเข้ามาในเต็นท์ พื้นที่ตรงนี้คือ "กับดักมรณะ" ที่รวินท์เคยเตือนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน "รวินท์..." นลินกระซิบชิดใบหูของเขาโดยไม่สนใจว่าระยะห่างจะใกล้ชิดเกินความจำเป็น "ใต้พื้นไม้ตรงมุมเสาเต็นท์... คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณเพิ่งรื้อคานรับน้ำหนักออกเพื่อตรวจดูโครงสร้างฐานรากยุคโบราณ" รวินท์หันมาสบตากับเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเขาสามารถมองเห็นประกายความฉลาดและสติที่มั่นคงในดวงตาคู่นั้น แม้ในยามวิกฤต รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มชั่วครู่ "คุณจำแม่นเกินไปแล้ว ดร.นลิน" รวินท์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เจือแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "นั่นคือกับดักหลุมพรางอายุพันปีที่ผมยังไม่ได้กู้ระบบกลไกคืนสภาพเต็มรูปแบบ... แต่เชื่อผมเถอะ แรงกดทับจากน้ำหนักของคนสี่คนพร้อมอาวุธหนัก น่าจะเพียงพอที่จะทำให้มันทำงานได้ดีเยี่ยมทีเดียว" ด้านนอกเต็นท์ เสียงรองเท้าคอมแบตเหยียบย่ำเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เสียงซิปรูดเปิดเต็นท์ดังขึ้นพร้อมกับเงาดำทะมึนที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลไรเฟิลในมือ รวินท์ไม่รอให้พวกมันตั้งตัว เขาหยิบกระป๋องสารเคมีสำหรับทำความสะอาดวัตถุโบราณที่วางอยู่ใกล้ที่สุด ปัดมันกระเด็นไปยังมุมมืดทางด้านซ้ายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทันทีที่ทหารรับจ้างชุดดำคนแรกหันกระบอกปืนไปตามเสียง รวินท์ก็เหนี่ยวไกสวนกลับไปหนึ่งนัด เสียงปืนเก็บเสียงดัง *ทุ้ม-แน่น* ร่างของชายชุดดำคนนั้นทรุดฮวบทันที ความโกลาหลบังเกิดชั่วพริบตา เพื่อนร่วมทีมของมันอีกสามคนกรูเข้ามาในเต็นท์พร้อมสาดกระสุนกราดยิงอย่างไร้ทิศทางเพื่อกดดัน "ตอนนี้แหละ!" รวินท์ตะโกนลั่น เขากระชากแขนของนลินให้วิ่งถอยหลังไปยังจุดมุมอับที่ปลอดภัย ขณะเดียวกันเท้าของเขาก็เตะเข้าที่สลักไม้ลับบนพื้นดินอย่างแรง กลไกโบราณที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดินส่งเสียง *คลิก* ดังลั่นสนั่นราวกับฟันเฟืองยักษ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล พื้นไม้สนเทียมที่กลุ่มคนชุดดำกำลังยืนอยู่ยุบตัวลงทันทีด้วยแรงโน้มถ่วงและน้ำหนักตัว เสียงร้องด้วยความตกใจระคนเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่ร่วงหล่นหายลงไปในหลุมมืดเบื้องล่าง ตามด้วยเสียงกระแทกของหินและเหล็กแหลมโบราณที่ถูกออกแบบมาเพื่อลงทัณฑ์ผู้บุกรุกเมื่อหลายร้อยปีก่อน ความเงียบงันกลับมาเยือนเต็นท์สนามอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนพิงโครงเหล็กอยู่มุมห้อง รวินท์ค่อย ๆ ลดปืนในมือลง สายตาดุจเหยี่ยวสำรวจความเรียบร้อยรอบกาย ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย เสื้อผ้าของนลินมีรอยเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย แต่แววตาของเธอยังคงนิ่งสงบและเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยนแปลง "คุณนี่... อันตรายพอกับกับดักพวกนั้นเลยนะ รวินท์" นลินเอ่ยขึ้นเบา ๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ "ชมเกินไปแล้วครับ ดร.นลิน" รวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน "แต่ถ้าไม่มีคุณช่วยเตือนเรื่องโครงสร้างฐานราก ผมคงไม่ได้โชว์ฝีมือให้คุณเห็นหรอก" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปจากความตึงเครียดกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ ความฉลาดทันกันและความแตกต่างทางอุดมการณ์หลอมรวมพวกให้อยู่ในเรือลำเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดออกมาทำลายความเงียบ เสียงวิทยุสื่อสารที่ตกอยู่กับร่างไร้ลมหายใจของหนึ่งในผู้บุกรุกที่ตกลงไปในหลุม ก็มีสัญญาณคลื่นแทรกดัง *ซ่า...* ขึ้นมา รวินท์ส่งสัญญาณมือให้นลินเงียบเสียงลง เขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวังเข้าไปใกล้หลุมพรางเบื้องล่าง ก้มตัวลงหยิบวิทยุสื่อสารรุ่นทหารขึ้นมาเปิดโหมดลำโพง เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังลอดออกมาจากเครื่องมือสื่อสาร ท่ามกลางความเงียบสงบของป่ารัตติกาล *"หน่วยอัลฟา... รายงานสถานการณ์ ดร.นลินยังอยู่ครบสมบูรณ์ใช่ไหม? ถ้าจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้ว จงรีบเอา 'สมุดบันทึกหน้าสุดท้าย' กลับมาให้ท่านผู้นำทันที... และจำไว้ อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว"* รวินท์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับมามองหน้านลินทันที นลินเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เมื่อตระหนักได้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของกลุ่มคนชุดดำไม่ใช่แค่การปล้นสมบัติโบราณ แต่พวกมันต้องการ "บันทึก" ที่เธอถืออยู่ และที่สำคัญที่สุด... น้ำเสียงสั่งการในวิทยุเมื่อครู่ มันช่างคุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเป็นเสียงของบุคคลที่พวกเขาทั้งคู่รู้จักเป็นอย่างดีในแวดวงวิชาการ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของประวัติศาสตร์ด้วยกันนะครับ