ความลึกลับในรอยสัก

“อย่าเข้ามา!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของขุนพลสั่นสะท้านอยู่ในอก ราวกับเสือโคร่งที่กำลังถูกต้อนจนมุม มือหนากำด้ามมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดร.รินรดาเบี่ยงตัวหลบไปด้านหลังพุ่มไม้หนา สายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างในเงามืดที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ร่างนั้น... ร่างที่ควรจะเป็นเพียงเถ้ากระดูกในความทรงจำ บัดนี้กลับยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางความเงียบงันของป่าลึกที่แม้แต่เสียงจิ้งหรีดก็ยังขาดหาย “นั่น... พ่อคุณขุนพลจริงๆ หรือคะ?” รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ความเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น—สีที่เกิดจากการแช่อยู่ในของเหลวอาถรรพ์นานเกินไป ขุนพลไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองชายที่เคยเป็นพ่อด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นปราดขึ้นมาจากแผ่นหลัง ราวกับมีเข็มนาทีนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ผิวหนังพร้อมกัน เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ลมหายใจเริ่มติดขัด รอยสักยันต์พยัคฆ์มฤตยูบนหลังที่เคยนิ่งสนิท บัดนี้มันกำลัง ‘ขยับ’ ผิวหนังบริเวณรอยสักร้อนระอุจนเกิดควันจางๆ ลอยขึ้นมาในอากาศ กลิ่นกำยานเก่าแก่โชยออกมาจากร่างกายของเขา ขุนพลทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง มือข้างที่ว่างเอื้อมไปแตะแผ่นหลังด้วยสัญชาตญาณ—มันไม่ใช่แค่ความเจ็บ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างกำลังพยายาม ‘งอกเงย’ ออกมาจากร่องเนื้อ “ขุนพล! รอยสักนั่น...” รินรดาเบิกตากว้าง เธอรีบพุ่งเข้ามาดูใกล้ๆ แสงจากไฟฉายในมือเธอส่องไปที่แผ่นหลังของเขา และสิ่งที่เห็นทำให้เธอต้องหยุดชะงัก ลายเส้นยันต์พยัคฆ์ที่เคยมีขนาดเท่าฝ่ามือ บัดนี้มันขยายตัวลามขึ้นไปจนถึงต้นคอ และลงไปจนถึงกึ่งกลางหลัง สีดำสนิทของหมึกดูเหมือนจะมีชีวิต มันกระเพื่อมไหวเหมือนกล้ามเนื้อที่กำลังหายใจ “อย่ามอง...” ขุนพลเค้นเสียงลอดไรฟัน “ถอยไปริน... พ่อไม่ได้มาดี” ท่ามกลางความโกลาหลนั้น พ่อของขุนพลที่ยืนนิ่งมาตลอดเริ่มขยับ นิ้วมือเรียวยาวของเขากระตุกเกร็ง ก่อนจะชี้มาที่หน้าอกของขุนพลอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้เพียงแค่ชี้ แต่มันเป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกรบดังขึ้นจากร่างของพ่อเขา ร่างนั้นค่อยๆ ทรุดลงและบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับหุ่นเชิดที่สายชักกำลังขาดสะบั้น “มันกำลังตอบสนองต่อพื้นที่” ตาเฒ่าพานที่เงียบมานานโพล่งขึ้น น้ำเสียงของแกเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แกหยิบเอาเครื่องรางกระดูกสัตว์ขึ้นมาคล้องคอขุนพลอย่างรวดเร็ว “ขุนพล! ตั้งสติ! มึงไม่ใช่ร่างทรงของใคร มึงคือมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ! อย่าให้ไอ้เสือบนหลังมึงกลืนกินจิตวิญญาณไป!” ขุนพลหอบหายใจรุนแรง รอยสักบนหลังเริ่มแผ่รัศมีสีทองจางๆ ตัดกับสีหมึกที่เข้มข้น ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงราวกับถูกแผดเผา แต่เขาก็ใช้ความนิ่งสงบที่เป็นเอกลักษณ์ฝืนทนเอาไว้ เขารู้ดีว่าหากเขาเสียอาการให้กับสัญชาตญาณมืดที่ถูกปลุกเร้าโดยพื้นที่เมืองโบราณแห่งนี้ เขาจะกลายเป็นเพียงสัตว์ป่าในร่างมนุษย์ที่ไร้ซึ่งความทรงจำ “พ่อ...” ขุนพลเรียกชื่อนั้นเบาๆ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าคราม “ถ้าท่านยังมีจิตใจเหลืออยู่บ้าง บอกผม... ว่าสิ่งใดที่ท่านต้องการจากผมกันแน่?” ร่างนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปากของชายผู้เป็นพ่อจะค่อยๆ อ้าออก แต่แทนที่จะเป็นเสียงพูด กลับมีเพียงเสียงเหมือนทรายไหลผ่านช่องว่างของหิน เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์แต่กลับกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ที่นั่น ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือน ราวกับมีอะไรบางอย่างขนาดมหึมาเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผืนป่า รอยสักบนหลังขุนพลส่องแสงเจิดจ้าขึ้นจนรินรดาต้องยกมือขึ้นบังตา และในชั่วพริบตานั้นเอง ร่างของพ่อเขาก็สลายกลายเป็นฝุ่นผงสีดำหายไปกับลมที่พัดวูบผ่าน ทิ้งไว้เพียงกริชโบราณเล่มหนึ่งที่ปักอยู่ตรงจุดที่เขาเคยยืน ขุนพลลุกขึ้นยืนด้วยความโงนเงน เขามองไปที่กริชเล่มนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กริชเล่มนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามัน ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับด้ามกริช เสียงหัวเราะที่คุ้นเคย—เสียงหัวเราะของชายผู้ซึ่งเขาคิดว่าตายไปแล้ว แต่ไม่ใช่พ่อของเขา—กลับดังขึ้นมาจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ “ยินดีด้วยขุนพล... ในที่สุดกุญแจดอกสุดท้ายก็ตื่นขึ้นมาเสียที” ร่างชายในชุดคลุมสีเทาดำก้าวออกมาจากความมืด เขาคือคนที่ขุนพลตามล่ามาตลอดครึ่งค่อนชีวิต จอมขมังเวทเงามืดผู้นั้นแย้มยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ มันคือรอยยิ้มของสิ่งที่รอคอยการกลับมาของ ‘บางอย่าง’ มานานนับร้อยปี และในขณะที่ขุนพลกำลังจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรู สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น—กริชในมือของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นเส้นเลือดสีแดงสดที่พันธนาการแขนของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดในหัวว่า ‘ข้าหิว...’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมผจญภัยไปกับผม เพชรตาเสือโบราณครับ