วิชาอาคมโบราณ

“อย่ามองต่ำกว่าระดับสายตาข้า... ถ้าเจ้าไม่อยากให้วิญญาณเร่ร่อนพวกนั้นรู้ว่าเจ้ากำลังหวาดกลัว!” เสียงแหบพร่าของตาเฒ่าพานกระชากสติของขุนพลให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมพงไพรหนาทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง กลิ่นดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นสาบสางของแมลงกลางคืนรุนแรงจนชวนให้อาเจียน ขุนพลกระชับปืนลูกซองในมือแน่น รอยสักยันต์พยัคฆ์ที่แผ่นหลังเริ่มร้อนผ่าวเหมือนมีเปลวเพลิงแผดเผา เขาเหลือบมอง ดร.รินรดา ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง แสงไฟฉายของเธอสั่นไหวไปมาตามจังหวะลมหายใจที่หอบถี่ “เราไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มาเพื่อขอผ่าน... จงจำไว้ไอ้หนุ่ม” ตาเฒ่าพานทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนโคนต้นไทรใหญ่ที่มีรากงอกเงยออกมาคล้ายกรงเล็บปีศาจ มือเหี่ยวแห้งของเขาวางลงบนพื้นดินอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนป่า “ในป่านี้ไม่มีกฎหมายของมนุษย์ มีเพียงกฎของเจ้าที่เจ้าทาง หากเจ้าลบหลู่แม้แต่นิดเดียว... ไม่ใช่แค่ชีวิตเจ้าที่จะดับสูญ แต่หมายถึงวิญญาณของเจ้าจะถูกกักขังไว้ในรากไม้พวกนี้ไปชั่วนิรันดร์” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขุนพล สายตาของเธอที่เคยเชื่อมั่นในหลักการวิทยาศาสตร์บัดนี้เต็มไปด้วยความพรั่นพรึง “ตาเฒ่า... ที่ท่านกำลังจะทำ มันเป็นแค่อุบายขู่ขวัญ หรือเป็นหลักการทางไสยศาสตร์ที่พิสูจน์ได้จริงกันแน่คะ?” ขุนพลหันไปมองเธอ ก่อนจะกดเสียงต่ำ “ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก... เรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ มักจะน่าเชื่อถือกว่าเรื่องที่พิสูจน์ได้เสมอ ดร.” ตาเฒ่าพานแค่นหัวเราะในลำคอ เขาหยิบเอาห่อผ้าเก่าคร่ำคร่าออกมาจากย่าม ภายในนั้นคือเครื่องรางทองเหลืองรูปหน้ายักษ์ที่มีอักขระแปลกตาชวนขนลุก “ข้าจะเปิดทางให้พวกเจ้าเห็น แต่นี่ไม่ใช่การละเล่น จงตั้งสมาธิให้มั่น รอยสักพยัคฆ์บนหลังเจ้าขุนพล... มันจะทำหน้าที่เป็นกุญแจ หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้ มันก็จะกลายเป็นพันธนาการตัวเจ้าเอง” พรานเฒ่าเริ่มบริกรรมคาถา เสียงสวดนั้นก้องกังวาน ไม่ใช่ด้วยภาษามนุษย์ปกติ แต่เป็นเสียงดังกังวานที่เหมือนดึงเอาพลังงานจากอากาศรอบข้างให้บีบอัดตัวลง ขุนพลรู้สึกเหมือนถูกแรงกดดันมหาศาลทับลงบนบ่า รอยสักรูปพยัคฆ์บนแผ่นหลังของเขาเริ่มขยับไหว ราวกับเสือร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์ “จงเพ่งกระแสจิตไปที่รอยสัก” ตาเฒ่าสั่งเสียงเฉียบขาด “อย่าให้จิตหลุดลอยไปกับความกลัว!” รินรดายกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ เมื่อเธอเห็นเงาสีดำมืดปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวตาเฒ่าพาน มันไม่ใช่เงาของต้นไม้ แต่เป็นเงาของรูปร่างคนนับสิบที่ยืนเรียงรายอยู่รอบวงล้อม ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์เหมือนถ่านไฟแดงในความมืด “ข้าเป็นเพียงผู้นำทาง แต่ผู้เปิดทางคือเจ้า ขุนพล!” ตาเฒ่าตวาดลั่น ขุนพลกัดฟันแน่น เขารับรู้ได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลเวียนในกระแสเลือด พลังงานบางอย่างที่บิดาของเขาเคยทิ้งไว้ให้กำลังถูกกระตุ้นขึ้นมา เขาหลับตาลง ภาพในหัวที่เคยพร่าเลือนเริ่มชัดเจนขึ้นเป็นอักขระขอมโบราณที่ส่องแสงสีเลือดวาบขึ้นกลางป่าที่มืดมิด เสียงกรีดร้องของวิญญาณดังก้องสะท้อนไปมา แต่มันกลับค่อยๆ เงียบลงเมื่อรอยสักพยัคฆ์ที่แผ่นหลังของขุนพลส่องประกายสยบทุกสิ่ง รินรดาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอแทบไม่เชื่อสายตาว่าสัญลักษณ์ทางโบราณคดีที่เธอเคยศึกษามาตลอดชีวิต จะมีพลังอำนาจที่ทรงพลังขนาดนี้ในความเป็นจริง ทันใดนั้นเอง ตาเฒ่าพานก็หยุดสวด ป่าทั้งป่ากลับมาเงียบสนิทราวกับป่าช้า แต่ความรู้สึกกดดันนั้นหายไปสิ้นเหลือเพียงอากาศที่เย็นเยียบกว่าเดิม “เปิดทางแล้ว...” ตาเฒ่าพานกระซิบ แต่ใบหน้าของเขาซีดเผือด “แต่มันไม่ได้มีแค่เราที่รู้ว่าประตูถูกเปิดออก” ขุนพลลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีอำพันดุจพยัคฆ์ร้าย เขาหันขวับไปทางพุ่มไม้หนาด้านหลังที่เพิ่งมีเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น แม้มองไม่เห็นตัวคน แต่กลิ่นกำยานที่คุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนของ ‘จอมขมังเวทเงามืด’ ก็โชยปะทะจมูก “ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกมันรอคอย... คือจังหวะที่รอยสักนี้ตื่นขึ้นมา เพื่อที่พวกมันจะได้แย่งชิงมันไปจากแผ่นหลังของข้า” ขุนพลพูดพลางกระชากเหล็กแหลมที่ซ่อนอยู่ในฝักออกมาจากข้างเอว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเดินแหวกหญ้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดนั้น แสงสีฟ้าประหลาดที่ปลายไม้เท้าของใครบางคนสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกดังก้องผ่านลมมาว่า... “ยินดีด้วยขุนพล... บัดนี้ ‘บันทึก’ เล่มนั้นได้เริ่มต้นเปิดอ่านฉากสุดท้ายแล้ว” ขุนพลหยุดชะงัก ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดไม่ใช่แค่ศัตรูที่เขาเคยสู้... แต่เป็นชายที่เขาสาบานว่าจะตามหามาตลอดสิบปี ชายที่มีใบหน้าเดียวกับเขา... ชายที่เป็นพ่อของเขาเอง! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญของขุนพลในครั้งนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพในมิตรภาพแห่งนักอ่านครับ เพชรตาเสือโบราณ