อุปสรรคที่มองไม่เห็น

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงแหบพร่าของตาเฒ่าพานตวาดลั่นแทรกความเงียบงันของพงไพร พร้อมกับด้ามปืนยาวที่ฟาดเข้ากลางหน้าอกขุนพลจนร่างกำยำต้องชะงักกึก ปลายเท้าของอดีตทหารพรานห่างจากแนวเถาวัลย์สีคล้ำที่ทอดตัวพาดผ่านทางเดินเพียงคืบเดียว ขุนพลขมวดคิ้วแน่น มือขวาแตะลงบนด้ามมีดอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หงุดหงิดที่ถูกขวาง แต่เขารู้สึกถึงบางอย่าง—บางอย่างที่ทำให้เส้นขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน “มีอะไรหรือครับตาพาน?” ดร.รินรดาที่เดินตามหลังมาถามขึ้น เสียงของเธอยังคงความนิ่งสงบตามวิสัยนักวิชาการ แม้ดวงตาจะกวาดมองไปรอบด้านด้วยความระแวดระวัง “อย่าเพิ่งถาม ดูที่พื้นนั่นเสียก่อน” ตาเฒ่าพานชี้ไปที่แนวเถาวัลย์ประหลาด กลิ่นสาบสางคล้ายเนื้อเน่าโชยมาแตะจมูก ทั้งที่รอบข้างเป็นเพียงป่าดิบชื้นที่ควรจะมีแต่กลิ่นดินกลิ่นใบไม้ ขุนพลก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เขาหยิบเศษกิ่งไม้แห้งขึ้นมาแล้วโยนข้ามแนวเถาวัลย์นั้นไป ทันทีที่กิ่งไม้ลอยผ่านอากาศ พลันเกิดเสียง ‘เปรี้ยะ’ คล้ายกระแสไฟฟ้าช็อต ก่อนที่กิ่งไม้แห้งสนิทจะมอดไหม้กลายเป็นผงธุลีในเสี้ยววินาที “อาคมอาถรรพ์...” ขุนพลพึมพำ ดวงตาคมกริบของเขาหรี่ลง รอยสักพยัคฆ์บนแผ่นหลังดูเหมือนจะร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด ราวกับมันกำลังเตือนภัยถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญ “นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดา มันคือเขตอาคมปิดตาย ใครที่คิดจะล้ำเส้นเข้ามา คงไม่มีโอกาสได้กลับไปเห็นแสงตะวันอีก” รินรดาขยับแว่นสายตา มือเรียวหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เธอจดจารึกอักขระขอมโบราณจากศิลาจารึกก่อนหน้าออกมาเปิดดู นิ้วเรียวไล้ไปตามเส้นสายอักษรที่ดูสับสนอลหม่าน “ถ้ามันคืออาคมปิดกั้น แปลว่าที่นี่ต้องเป็นทางผ่านไปสู่เขตหวงห้ามสำคัญ... แต่ตามตำราโบราณ การวางอาคมแบบ ‘ข่ายพยัคฆ์มฤตยู’ ไม่ควรจะปรากฏในป่าชั้นนอกเช่นนี้” “มันเปลี่ยนไปแล้ว ดร.” ตาเฒ่าพานแค่นยิ้มขมขื่น นัยน์ตาฝ้าฟางฉายแววหวาดหวั่นอย่างที่ขุนพลไม่เคยเห็นมาก่อน “ตั้งแต่มันตื่นขึ้น... จอมขมังเวทคนนั้นคงกำลังใช้เลือดของวิญญาณป่าร่ายเวทตอกย้ำเขตแดนนี้ไว้ เพื่อไม่ให้ใครขัดขวางมันได้” ขุนพลเงียบงัน เขาค่อยๆ นั่งยองลงกับพื้น มือแตะที่ผิวดิน สัมผัสถึงไอเย็นเยียบที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากใต้ธรณี ความสุขุมเยือกเย็นที่เขาฝึกฝนมาตลอดชีวิตการเป็นทหารพรานกำลังถูกทดสอบ เขาจำได้ดีว่าพ่อของเขาเคยเล่าเรื่อง ‘ประตูไร้ลักษณ์’ ซึ่งเป็นอาคมที่ไม่ได้มองเห็นด้วยตาเปล่า แต่มองเห็นด้วยจิตที่กล้าแข็ง “รินรดา... ช่วยขยับมาข้างหลังผมหน่อย” ขุนพลสั่งเรียบๆ เขาถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นรอยสักยันต์พยัคฆ์โบราณที่ดูเหมือนจะขยับเคลื่อนไหวได้เมื่อต้องแสงสลัวใต้ร่มไม้ “ตาพาน เตรียมเครื่องสังเวยที่เตรียมมาให้พร้อม ผมจะลองใช้เลือดของตัวเองเปิดทางดูสักครั้ง” “คุณขุนพล! นั่นมันอันตรายเกินไป!” รินรดาร้องเตือน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความมั่นใจเชิงวิทยาศาสตร์ของเธอเริ่มพังทลายลงเมื่อเห็นขุนพลพนมมือขึ้นเหนืออก ท่องบทคาถาที่ไม่มีใครในที่นี้ฟังออก แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาท ท่ามกลางความตึงเครียด อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักมหาศาลกดทับ เสียงกรีดร้องโหยหวนแว่วมาจากมิติที่มองไม่เห็น ต้นไม้รอบข้างสั่นไหวโดยปราศจากลมพัด ขุนพลกัดฟันแน่น หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนผืนดินตามจังหวะที่เขาลงอักขระด้วยปลายนิ้ว ทันใดนั้น สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น จากกลุ่มหมอกหนาที่เคยว่างเปล่า เบื้องหน้าของพวกเขากลับปรากฏ ‘ร่าง’ ของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่หลังม่านอาคม ร่างนั้นสวมชุดพรานเก่าคร่ำคร่า สภาพผิวกายซีดเผือดราวกับศพที่จมน้ำมานานนับปี แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจมืด ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ขุนพลถึงกับหัวใจหยุดเต้น รอยแผลเป็นรูปกากบาทที่กลางหน้าผาก... รอยแผลเดียวกับที่เขามีตั้งแต่วัยเด็ก รอยแผลที่เขาสืบทอดมาจากชายที่หายสาบสูญไปในป่าลึกผู้นั้น! “พ่อ...” ขุนพลกระซิบ เสียงนั้นสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างนั้นไม่ได้ขยับกาย แต่เสียงแหบแห้งเย็นเยียบราวกับกระดูกกระทบกันกลับดังชัดขึ้นในหัวของทุกคน “อย่าได้ก้าวล้ำเข้ามา... ขุนพล... ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนเป็น” ก่อนที่ขุนพลจะได้โต้ตอบ ร่างปริศนาก็สลายกลายเป็นฝูงแมลงปีกแข็งสีดำสนิทที่บินว่อนเข้าใส่พวกเขาพร้อมเสียงหึ่งที่บาดแก้วหู และแนวเถาวัลย์อาคมเบื้องหน้าก็เริ่มขยับไหวราวกับมีชีวิต พุ่งเข้าพันธนาการทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง! ขุนพลชักมีดอาคมออกมาในทันที แต่เขารู้ดีว่าคราวนี้ มันไม่ใช่การต่อสู้กับคน... แต่มันคือการเผชิญหน้ากับบาปกรรมที่เขายังไม่เคยสะสาง หวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับขุนพลในวิกฤตครั้งนี้ด้วยกันนะครับ ด้วยความเคารพในมิตรภาพแห่งนักอ่านครับ เพชรตาเสือโบราณ