ลอบเข้าไปในฐาน

นิ้วมือหยาบกร้านของขุนพลกดลงบนพื้นดินชื้นแฉะอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายของความตายและควันธูปเจือจางลอยมาตามกระแสลมยามวิกาล ป่าดิบชื้นเบื้องหน้ามิได้เป็นเพียงแค่ผืนป่าธรรมชาติ หากแต่เป็นรังใหญ่ของเดรัจฉานวิชาที่ถูกเนรมิตขึ้นมาเป็น "ฐานปฏิบัติการลับ" ของพวกมัน แสงไฟสีแดงสลัวจากตะเกียงน้ำมันพรายวับแวมอยู่หลังแนวไผ่หนาทึบ เสียงสวดมนต์ภาษามารที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นจนขนหัวลุก "ไหวไหมครับคุณริน" ขุนพลกระซิบแผ่วเบาแทบไม่หลุดลอดจากลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางผ่านความมืดมิด มือข้างหนึ่งกระชับด้ามปืนยาวคู่ใจไว้แน่น รอยสักยันต์พยัคฆ์โบราณบนแผ่นหลังของเขาเต้นตุบๆ ราวกับรับรู้ถึงกระแสพลังงานอาถรรพ์ที่แผ่ออกมาจากค่ายกลของข้าศึก ดร.รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ แม้ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แต่แววตาหลังกรอบแว่นกลับฉายความเด็ดเดี่ยว เธอนั่งคุกเข่าอยู่หลังโคนต้นไม้ยักษ์ นิ้วเรียวยาวกำลังจดบันทึกลงในสมุดปกหนังด้วยแสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่หรี่จนแทบมืดสนิท "พวกมันใช้ค่ายกล 'เก้าอัคคีทมิฬ' วางแนวป้องกันรอบฐานครับขุนพล... ถ้าเราเดินตัดผ่านเส้นอักขระขอมตัวที่สามทางซ้ายมือ มนต์สะกดจะส่งสัญญาณเตือนพวกมันทันที" ตาเฒ่าพานที่หมอบอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้น ดวงตาฝ้าฟางแต่คมกلاปราวเหยี่ยวป่ากวาดมองค่ายกลเบื้องหน้าอย่างพิจารณา "ไม่ใช่แค่เรื่องอาคมพ่อหนุ่ม... ยามลาดตระเวนของมันถือปืนลูกซองยาวทุกนาย เดินสลับฟันปลาทุกๆ สามนาที หากเราจะเข้าไปในตัวอาคารไม้สักทองหลังใหญ่กลางค่ายเพื่อหาพิกัด 'กริชเพชรพราย' ชิ้นสุดท้าย เรามีเวลาแค่สิบห้าวินาทีเท่านั้นตอนที่พวกมันเปลี่ยนเวร" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงหัวใจที่เต้นโครمครามอยู่ในอก ขุนพลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ สายตาคมกวาดมองโครงสร้างของฐานทัพกลางป่าลึกแห่งนี้ มันถูกสร้างขึ้นจากไม้ตะเคียนและซากกระดูกสัตว์ป่า ดาราดาษด้วยกลิ่นอายความชั่วร้ายที่สั่งสมมานานนับปี พ่อของเขาอาจจะเคยถูกคุมขังอยู่ที่ไหนสักแห่งในอาณาเขตอัปมงคลนี้... ความแค้นและความโหยหาผสานกันอยู่ในใจจนกลายเป็นความนิ่งสงบอย่างถึงที่สุด "เอาล่ะครับ" ขุนพลเอ่ยเสียงเรียบ "ผมจะล่อความสนใจไปทางทิศตะวันออกด้วยการจุดระเบิดควันพรางตา เมื่อพวกมันแตกตื่นและวิ่งไปรวมกันทางนั้น ตาเฒ่าพานนำทางคุณรินเข้าไปในห้องเก็บเอกสารลับใต้ถุนเรือนใหญ่ ผมให้เวลาสี่นาที หาแผนที่พิกัดเครื่องรางให้เจอ แล้วออกมาเจอกันที่ต้นไทรคู่... ห้ามพลาดเด็ดขาด" "แล้วคุณล่ะครับขุนพล?" รินรดาคว้าชายเสื้อทหารพรานของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าคุณทำแบบนั้น พวกมันจะรุมเล่นงานคุณคนเดียว..." ขุนพลหันมาสบตา เธอเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของชายหนุ่มผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "ผมมีครูบาอาจารย์คุ้มครองครับคุณริน... และผมยังมีสัญญาที่ต้องสะสางกับไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้" ไม่รอให้มีการโต้แย้งใดๆ ขุนพลพุ่งตัวออกไปจากเงาไม้ดั่งพยัคฆ์โผนทะยาน เสียงระเบิดควันดัง "ตูม!" สนั่นหวั่นไหวที่ทิศตะวันออก พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของพวกสมุนโจรขมังเวท แสงไฟฉายสาดส่องวุ่นวาย ตาเฒ่าพานไม่รอช้า คว้าแขนดร.รินรดาแล้วพุ่งตัวลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้หนาทึบ มุ่งตรงสู่เรือนไม้สักทองใจกลางฐานทันที ขุนพลวิ่งล่อเป้าท่ามกลางหามฝนกระสุนปืนที่ระดมยิงไล่หลังมาอย่างบ้าคลั่ง เขาพลิกตัวหลบหลังซุงไม้อย่างคล่องแคล่ว เล็งปืนสวนกลับไปหนึ่งนัดจนร่างของสมุนโจรคนหนึ่งหงายหลังตึง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเปลี่ยนทิศทางการหลบหนี ความผิดปกติบางอย่างก็ทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกึก อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงฉับพลัน กลิ่นศพเน่าและกลิ่นดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอมหวลชวนคลื่นไส้ เสียงสวดมนต์ที่เคยดังจากตัวเรือนกลับเงียบสนิทลงอย่างไร้สาเหตุ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดของซุ้มประตูไม้แกะสลัก ร่างนั้นสูงใหญ่ สวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากกระดูกเสือโบราณ ดวงตาคู่ที่มองลอดออกมาจากช่องหน้ากากเปล่งประกายสีแดงฉานดั่งเพลิงกัลป์ และที่สำคัญที่สุด... ในมือของมันกำลังถือ "สมุดบันทึกหนังมนุษย์" เล่มเดียวกับที่พ่อของเขาเคยถือหายตัวไปในป่าลึกเมื่อหลายสิบปีก่อน "เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา..." เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของขุนพล "ข้ารอเจ้ามานานนม... ขุนพล" ขุนพลชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า แผนการลอบเร้นทั้งหมดของพวกเขา... ถูกล่วงรู้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้แล้ว และพวกมันไม่ได้กำลังตกหลุมพรางของเขา... แต่เป็นเขาต่างหากที่เดินเข้ามาสู่กรงเล็บของมันด้วยความเต็มใจ "เพชรตาเสือโบราณ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผจญภัยไปในดงดิบอันลี้ลับนี้ด้วยกันนะครับ