เครื่องรางชิ้นแรก

"อย่าเพิ่งแตะต้องมัน ขุนพล!" เสียงของดร.รินรดาตวาดลั่นแทรกความเงียบสงัดภายในอุโมงค์หินทรายที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก ขุนพลชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปคว้าวัตถุสีดำสนิทที่วางนิ่งอยู่บนแท่นหินกลางห้องโถง ปลายเล็บของเขาห่างจากใบกริชโบราณเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นสาบสางของแมลงสาบป่าลอยฟุ้งอยู่ในอากาศที่อับชื้น ขุนพลหันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือด สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความนิ่งขรึมตามนิสัย "ทำไมครับริน? กริชเล่มนี้มันส่งเสียงเรียกผม... เหมือนมันรอคอยมานานมากแล้ว" "เรียกคุณ?" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้พลางใช้ไฟฉายคาดหัวส่องกราดไปรอบๆ ผนังที่มีรอยสลักอักขระขอมโบราณที่ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวได้เมื่อถูกแสง "ดูรอยสลักบนด้ามจับนั่นสิ ขุนพล... นั่นไม่ใช่ลายพยัคฆ์ธรรมดา แต่มันคือชื่อ 'พ่อขุนพล' ที่ถูกจารึกไว้ในบันทึกที่สูญหายของอาณาจักรโบราณเล่มนั้น!" ตาเฒ่าพานที่ยืนพิงผนังอยู่ด้านหลังถ่มน้ำหมากสีแดงฉานลงบนพื้นดินพลางแค่นหัวเราะเสียงแหบพร่า "นึกว่าเรื่องเล่าปู่ย่าตายายจะเป็นแค่ตำนานเสียอีก ใครจะไปคิดว่าไอ้กริชกินเลือดเล่มนี้จะมาโผล่ที่นี่... กริชอาถรรพ์ที่สาปแช่งคนในตระกูลขุนพลให้ต้องวนเวียนอยู่กับความตายไม่รู้จบ" ขุนพลไม่สนใจคำเตือนของพรานเฒ่า เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่บนหลังมือ รอยสักยันต์พยัคฆ์ของเขาเริ่มร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันหลัง แต่มันกลับมาพร้อมกับความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเลือดในกายของเขากำลังเรียกหาอาวุธชิ้นนี้ "ถ้ามันคือของของตระกูลผม ผมก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงว่าพ่อผมทิ้งอะไรไว้ที่นี่" ขุนพลว่าพลางขยับมืออีกครั้ง "เดี๋ยวก่อน!" รินรดาคว้าแขนเขาไว้ มือของเธอสั่นเทา "คุณไม่เห็นรอยเลือดที่ซึมออกมาจากซอกหินรอบๆ แท่นนั่นหรือไง? กริชเล่มนี้ไม่ได้รอให้คุณมาถือ แต่มันรอให้คุณมา 'สังเวย' ต่างหาก" บรรยากาศในโถงหินเงียบลงทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินสม่ำเสมอราวกับจังหวะของนาฬิกานับถอยหลัง ขุนพลหรี่ตาลง มองด้ามกริชที่แกะสลักเป็นหัวพยัคฆ์อ้าปากกว้าง ดวงตาของรูปสลักพยัคฆ์นั้นประดับด้วยอัญมณีสีแดงสด—มันคือ 'เพชรตาเสือโบราณ' ที่เขากำลังตามหา "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมทายใจแล้วครับริน" ขุนพลพูดเสียงต่ำและหนักแน่น "ถ้าจอมขมังเวทเงามืดนั่นตามเรามาถึงที่นี่ เราจะไม่เหลือแม้แต่ซากให้ฝังดิน ผมขอเสี่ยง" เขาตัดสินใจรวดเร็วเกินกว่าที่รินรดาจะยื้อยุดได้ ขุนพลคว้าหมับเข้าที่ด้ามกริช! ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยียบของโลหะโบราณ เกิดเสียงอื้ออึงดังกึกก้องไปทั่วอุโมงค์ ราวกับมีเสียงวิญญาณนับพันกรีดร้องออกมาพร้อมกัน ไฟฉายบนหัวของทุกคนดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนที่ความเย็นยะเยือกจะโอบล้อมรอบตัวเธอ "ขุนพล! คุณอยู่ไหน!" รินรดาตะโกน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากชายหนุ่ม มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากทุกทิศทาง ขุนพลลืมตาขึ้นในความมืด แต่เขากลับมองเห็นทุกอย่างแจ่มชัดกว่าเดิม ในมือเขากริชเล่มนั้นส่องประกายสีเลือดจางๆ และในมโนภาพที่ฉายชัดอยู่ตรงหน้า เขาเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่เขาสวมกอดมาตั้งแต่เด็ก—พ่อของเขาที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน "เจ้ากลับมาแล้ว... ลูกข้า" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชาอย่างผิดปกติ "กริชเล่มนี้คือพันธสัญญา หากเจ้าต้องการพลังที่จะปกป้องใครสักคน เจ้าต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด" ขุนพลกำด้ามกริชแน่นจนเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนใบกริชโลหะโบราณ พลันเกิดปฏิกิริยารุนแรง พื้นดินใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนอย่างหนักราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง "พ่อครับ?" ขุนพลขานเรียก เสียงของเขาสั่นเครือ แต่ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าหาใช่พ่อของเขาไม่ เมื่อเปลวไฟมอดดับลง ร่างนั้นก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นชายชุดดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งเน่าเปื่อยจนเห็นกระดูก อีกครึ่งหนึ่งคือใบหน้าของคนที่ขุนพลคุ้นเคยที่สุดในฐานะศัตรูคู่อาฆาต จอมขมังเวทเงามืดก้าวออกมาจากเงามืดของอุโมงค์ มือขวาถือคัมภีร์หนังมนุษย์ ส่วนมือซ้ายยื่นออกมาตรงหน้าขุนพลพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "ขอบใจมากที่ช่วยปลดผนึกกริชเล่มนี้ให้ข้า... ขุนพล ต่อไปนี้ภารกิจตามหาเครื่องรางของเจ้า ก็คือภารกิจ 'ส่งมอบ' ให้ข้าแต่เพียงผู้เดียว!" ก่อนที่ขุนพลจะทันได้ตอบโต้ พื้นดินที่รินรดายืนอยู่ก็ทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน เธอกรีดร้องสุดเสียงขณะที่ร่างของเธอดิ่งลงสู่เหวลึกมืดมิดใต้แท่นหิน! ขุนพลจะเลือกอะไรระหว่างการกระโจนลงไปช่วยหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ กับการเผชิญหน้ากับศัตรูที่ถือไพ่เหนือกว่าในขณะที่พลังจากกริชกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาไปทุกขณะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมผจญภัยไปกับผม เพชรตาเสือโบราณ นะครับ