สัตว์ป่าตื่นตะลึง

"อย่าเพิ่งถามว่าเลือดนั่นของใคร รินรดา! วิ่ง!" เสียงคำรามของขุนพลไม่ได้ดังมาจากลำคอ แต่มันพุ่งออกมาจากสัญชาตญาณดิบที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ตาเฒ่าพานที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงตัวกระชากแขนหญิงสาวให้ถลาไปข้างหน้า แรงฉุดนั้นรุนแรงจนรองเท้าบูทของเธอไถไปกับพื้นดินที่เปียกชื้นด้วยหยดเลือดปริศนาที่ยังอุ่นระอุ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเป็นจังหวะหนักแน่นเหมือนค้อนยักษ์ทุบลงบนแผ่นโลก ไม่ใช่แผ่นดินไหว... แต่เป็นเสียงย่ำเท้าของพละกำลังมหาศาลที่กำลังพุ่งตรงมาทางนี้ "หยุดเดี๋ยวนี้!" ขุนพลหันขวับกลับไป มือหนาคว้าปืนไรเฟิลคู่ใจขึ้นประทับบ่า รอยสักยันต์พยัคฆ์บนแผ่นหลังของเขาเริ่มร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลายผ่านผิวหนังออกมา เขาไม่ได้มองเห็นแค่ต้นไม้ที่ล้มระเนระนาด แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'จิตสังหาร' ที่แผ่ออกมาจากมวลสารขนาดมหึมาท่ามกลางความมืดมิดของดงพญาเย็น โขลงช้างอาถรรพ์ปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอกสีเทาจางๆ ร่างของพวกมันใหญ่โตผิดธรรมชาติ ดวงตาทุกคู่ที่จ้องมองมาเป็นสีแดงฉานดั่งกองเพลิงในขุมนรก ผิวหนังหนาเตอะของพวกมันไม่ได้มีสีเทาธรรมดา แต่กลับมีลวดลายอักขระโบราณเลือนรางปรากฏอยู่ ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบย่ำ ต้นไม้ใหญ่ถูกหักโค่นราวกับกิ่งไม้แห้ง "มันไม่ใช่ช้างธรรมดา" ตาเฒ่าพานพึมพำ ใบหน้าเหี่ยวย่นอาบด้วยเหงื่อ "พวกมันถูกคำสาป... บูชาเลือด! ดูนั่นสิ ขุนพล! ที่งาของจ่าฝูง!" ขุนพลหรี่ตามองผ่านศูนย์เล็ง ที่งาคู่ยาวของช้างจ่าฝูงมี 'ตะกรุดทองคำ' ผูกติดอยู่ด้วยสายสิญจน์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง มันคือเครื่องรางควบคุมสัตว์เดรัจฉานที่สาบสูญไปนานนับร้อยปี "เราต้องล่อพวกมันไปทางทิศตะวันออก!" ขุนพลสั่งการ เสียงของเขาเรียบนิ่งทว่ากดดัน "รินรดา คุณจำเส้นทางที่ดร.สมชายเคยบันทึกไว้ได้ใช่ไหม? จุดที่หินผาแยกตัวออกเป็นช่องแคบ เราต้องไปที่นั่น" ดร.รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่หยดเลือดบนพื้นดินที่เปื้อนรองเท้าเธออยู่ มันไม่ใช่เลือดสัตว์ แต่มันคือเลือดของมนุษย์... เลือดที่มีกลิ่นหอมประหลาดเหมือนดอกไม้ราตรีที่บานในป่าช้า เธอเงยหน้าขึ้นมองขุนพลด้วยแววตาสั่นระริก "เลือดนั่น... ขุนพลคะ นั่นไม่ใช่เลือดศัตรู แต่มันคือเลือดของ 'พ่อ' คุณไม่ใช่เหรอ?" ขุนพลชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ความเย็นเยือกวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง แต่วินาทีนั้นเอง ช้างจ่าฝูงก็พุ่งเข้าใส่โดยไม่ให้เวลาเขาได้ตกตะลึง "หลบไป!" เสียงปืนไรเฟิลลั่นสนั่นหวั่นไหว กระสุนอาคมที่ขุนพลฝังรอยจารึกไว้พุ่งทะลุอากาศไปกระทบเข้าที่กลางหน้าผากของพญาช้างอาถรรพ์ แต่มันกลับกระเด็นออกราวกับกระทบแผ่นเหล็กกล้า มันเพียงแค่หยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะแผดเสียงร้องโหยหวนที่บาดลึกถึงกระดูกสันหลัง "วิ่ง! วิ่งให้เร็วที่สุดอย่าหันหลังกลับ!" ขุนพลตะโกนพลางดึงรินรดาให้วิ่งฝ่าดงพงไพรที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาม พวกเขาวิ่งไปตามทางลาดชันที่ตาเฒ่าพานชี้นำ เสียงโครมครามของสัตว์ร้ายไล่กวดมาติดๆ กิ่งไม้ฟาดหน้าจนเลือดซิบ แต่ไม่มีใครกล้าผ่อนฝีเท้า "ขุนพล! ดูข้างหน้า!" ตาเฒ่าพานร้องเตือน เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผาสูงชัน และด้านล่างคือหุบเหวที่มืดสนิท ทว่าจุดที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือเงาร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินข้างหน้า บุคคลผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยักษ์ครึ่งซีก มือข้างหนึ่งถือกระดิ่งโบราณที่สั่นไหวอย่างเป็นจังหวะ... จังหวะเดียวกับที่โขลงช้างกำลังไล่ล่าพวกเขา "จอมขมังเวท!" รินรดาร้องอุทาน ชายปริศนาหยุดสั่นกระดิ่ง เขาค่อยๆ หันมามองขุนพล ดวงตาภายใต้หน้ากากนั้นเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ก้องกังวานไปทั่วป่า "เลือดหยดนั้นไม่ใช่ของคนอื่น แต่มันคือการเรียก 'พยัคฆ์มฤตยู' ให้กลับมาอยู่ในร่างที่คู่ควร... ขุนพล เจ้าพร้อมจะรับมรดกที่พ่อเจ้าทิ้งไว้หรือยัง?" ขุนพลกระชากมีดสั้นอาคมออกจากฝัก แววตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธแค้นและสงสัย "แกเป็นใคร! และพ่อฉันอยู่ที่ไหน!" จอมขมังเวทหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ไปยังโขลงช้างที่หยุดนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น "พ่อของเจ้าไม่ได้หายไปไหน เขาแค่เปลี่ยนร่าง... เปลี่ยนมาอยู่ในสิ่งที่เจ้ากำลังจะฆ่าทิ้งในวินาทีนี้นี่เอง" ร่างของช้างจ่าฝูงค่อยๆ ทรุดตัวลง เสียงร้องของมันเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่เหมือนมนุษย์พยายามจะพูดบางอย่าง ขุนพลนิ่งค้างไป มือที่ถือมีดสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเขาเห็นเงาของใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของผิวหนังหนาของช้างตัวนั้น... เป็นใบหน้าของชายที่เขาตามหามาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันมืดมิดนี้ไปกับผมนะครับ และขอให้ทุกท่านเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะตอนหน้า... ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยสักพยัคฆ์กำลังจะเปิดเผยครับ! เพชรตาเสือโบราณ