เหรียญตรามรณะ

“อย่าแตะต้องมัน ขุนพล!” เสียงแหบพร่าของตาเฒ่าพานแผดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับศาลเจ้าไม้ผุพังกลางป่าลึก กลิ่นธูปเก่าเก็บที่อับชื้นผสมกับกลิ่นสาบสางของแมลงสาบและไม้เน่าโชยเข้าจมูกจนขุนพลต้องกลั้นหายใจ ปลายนิ้วหยาบกร้านของอดีตทหารพรานสั่นไหวเล็กน้อยขณะจ่ออยู่ห่างจากวัตถุโลหะชิ้นเล็กที่วางนิ่งอยู่บนแท่นบูชาหิน ดร.รินรดาขยับแว่นสายตา มือของเธอสั่นเทาขณะส่องไฟฉายผ่านแว่นขยายไปยังเหรียญตรานั้น อักขระขอมโบราณที่สลักลึกลงบนเนื้อทองแดงออกไซด์เขียวครึ้มดูเหมือนจะขยับเคลื่อนไหวได้ภายใต้แสงไฟที่วูบวาบ “มันไม่ใช่แค่เครื่องรางธรรมดา ขุนพล... ดูรอยบากนั่นสิ มันคือตราประจำหน่วยข่าวกรองลับสมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่สาบสูญไปพร้อมกับกองร้อยของพ่อคุณ” ขุนพลไม่ตอบ สายตาของเขามุ่งมั่นอยู่กับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ภาพใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่เลือนรางในความทรงจำหวนกลับมาประหนึ่งฉายหนังซ้ำ เขาจำได้แม่น... ตราประทับรูปพยัคฆ์คาบดาบที่พ่อเคยโชว์ให้ดูเมื่อยี่สิบปีก่อน ก่อนที่พ่อจะหายเข้าไปในป่าที่ไม่มีวันกลับมาอีกเลย “นี่คือเหรียญที่พ่อผมพกติดตัว” ขุนพลเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ “มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในศาลเจ้าที่ไม่มีใครรู้จักบนแผนที่?” “นั่นแหละคือปัญหาครับคุณขุนพล” ตาเฒ่าพานขยับเข้ามาใกล้ มือที่ถือไม้เท้าสั่นระริก “ที่นี่ไม่ใช่ศาลเจ้าของผีสางธรรมดา แต่มันคือ ‘จุดพัก’ ของคนพวกนั้น... พวกจอมขมังเวทที่ล่าชีวิตเพื่อทำเครื่องราง รอยเลือดที่แห้งกรังอยู่ใต้แท่นบูชานั่นไม่ใช่เลือดสัตว์แน่นอนครับ” ขุนพลกวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังศาลเจ้าทำจากไม้ตะเคียนทองที่ถูกแกะสลักเป็นรูปอสูรกายกำลังฉีกกระชากมนุษย์ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนมีใครบางคนจับจ้องมาจากเงามืด ดร.รินรดาหันรีหันขวาง พลางใช้เครื่องมือวัดค่าสนามแม่เหล็กในมือ มันส่งเสียงร้องแหลมสูงจนเธอต้องเอามืออุดหู “สัญญาณมันเพี้ยนไปหมดเลยค่ะขุนพล เหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลมาจากเหรียญนั่น... เหมือนมันกำลัง ‘เต้น’ อยู่” ขุนพลตัดสินใจทำในสิ่งที่ตาเฒ่าพานร้องห้าม เขาคว้าเหรียญตรานั้นขึ้นมา ความเย็นยะเยียบแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจทันที ทันใดนั้น รอยสักรูปยันต์พยัคฆ์บนแผ่นหลังของเขารู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกไฟจี้ ขุนพลคำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีทองวาวโรจน์ในความมืด “ขุนพล! คุณเป็นอะไรไป!” รินรดาถลาเข้ามาคว้าแขนเขา แต่กลับถูกแรงผลักมหาศาลจากร่างกายเขากระแทกกระเด็นไปพิงเสาศาลเจ้า ในห้วงภวังค์ ขุนพลไม่ได้ยืนอยู่ในศาลเจ้าอีกต่อไป เขาเห็นภาพกองทหารพรานของพ่อนอนตายเกลื่อนป่า ท่ามกลางหมอกสีเลือดที่ปกคลุมไปทั่ว และร่างของชายในชุดดำสนิทผู้ยืนอยู่เหนือซากศพเหล่านั้น กำลังถือเหรียญตราแบบเดียวกับที่เขาถืออยู่ในมือ แต่ชายคนนั้นไม่ได้มีใบหน้า มันเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ดูดกลืนแสงสว่าง “เอาคืนมา...” เสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทางสั่นประสาทจนขุนพลแทบจะสิ้นสติ ขุนพลสะบัดหัวอย่างแรง ขับไล่นิมิตนั้นออกไป เขาหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อม เหรียญในมือเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเหล็กเผาไฟ “มันไม่ใช่แค่เครื่องราง แต่มันคือ... กุญแจ” “กุญแจสู่อะไรครับ?” ตาเฒ่าพานถามเสียงสั่นพลางจ้องเขม็งไปที่เงามืดหลังศาลเจ้า “กุญแจสู่ประตูนรก” ขุนพลตอบพลางกำเหรียญแน่นจนเลือดซึมออกมาจากง่ามนิ้ว “และดูเหมือนว่า... เจ้าของมันกำลังจะกลับมาเอาของของเขาคืน” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นรอบศาลเจ้า ตามด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยซึ่งดังสะท้อนมาจากยอดไม้ ขุนพลหันไปมองรินรดาที่กำลังพยายามยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะพบว่าที่หน้าประตูศาลเจ้า มีเงาสีดำรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมมิดชิดกำลังยืนขวางทางออกอยู่ ชายชุดดำค่อยๆ เปิดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับศพที่ถูกดองไว้หลายสิบปี แต่ดวงตานั้นกลับสดใสและเต็มไปด้วยอำนาจมืด เขาแย้มยิ้มที่ทำให้ขุนพลรู้สึกเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง เพราะใบหน้านั้น... คือใบหน้าเดียวกับ ‘พ่อ’ ของเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน “พ่อ...?” ขุนพลอุทานออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาที่สุด “พ่อนายตายไปนานแล้วไอ้ลูกชาย” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัดแปลงจนฟังดูน่าเกลียด “แต่ข้าคือสิ่งที่เหลืออยู่จากความปรารถนาสุดท้ายของเขา... เอาเหรียญนั่นมาให้ข้า แล้วข้าจะคืนชีวิตที่เหลืออยู่ให้เจ้า” ขุนพลก้าวถอยหลังจนชิดแท่นบูชา มือที่กำเหรียญตราเริ่มสั่น แต่ทว่าไม่ใช่ด้วยความกลัว หากแต่เป็นแรงกระตุ้นบางอย่างจากรอยสักบนหลังที่กำลังเต้นเร่าเป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของเหรียญในมือ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของพงไพรด้วยกันนะครับ เพชรตาเสือโบราณ