เสียงเรียกจากความมืด

"อย่าหันหลังกลับไปมอง... ถ้ามึงไม่อยากเห็นว่าอะไรกำลังตามหลังมึงมา!" เสียงคำรามแหบพร่าของตาเฒ่าพานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของแคมป์พัก ขุนพลสะดุ้งเฮือกขึ้นจากห้วงนิทรา เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลังจนเสื้อผ้าชุ่มโชก รอยสักยันต์พยัคฆ์บนแผ่นหลังของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟ ขุนพลหอบหายใจถี่ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบพื้นที่พักแรมที่บัดนี้เหลือเพียงกองไฟที่มอดดับไปเกินครึ่ง ที่นี่คือป่าดงพญาเย็น... สถานที่ซึ่งความมืดไม่ได้หมายถึงการขาดแสง แต่หมายถึงการถูกบางสิ่งจับจ้องอยู่ตลอดเวลา "คุณขุนพลครับ เป็นอะไรไปครับ?" เสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกังวลของ ดร.รินรดา ดังมาจากเปลสนามข้างๆ เธอขยับตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งกุมไฟฉายไว้แน่น แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของขุนพล "ผม... ผมฝัน" ขุนพลตอบพลางยกมือขึ้นลูบหน้า ความรู้สึกเย็นเยือกจากความฝันเมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก "ฝันเห็นคนผู้หนึ่ง ร่างกายโปร่งแสงเหมือนควันไฟ ยืนอยู่หน้าถ้ำที่เต็มไปด้วยคราบเลือด เขาบอกผมว่า 'ลูกพยัคฆ์เอ๋ย... อย่าให้กงเล็บของเจ้ากลายเป็นเขี้ยวของพวกมัน'" ตาเฒ่าพานที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่มุมแคมป์เงยหน้าขึ้น ดวงตาฝ้าฟางวาวโรจน์ขึ้นในความมืด เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบก้อนใบไม้แห้งขึ้นมาบดในมือแล้วโปรยลงกองไฟที่มอดสนิท ทันใดนั้น เปลวไฟสีน้ำเงินแปลกประหลาดก็พุ่งโพล่งขึ้นมาแทนที่ "วิญญาณโบราณไม่ได้มาเตือนเปล่าๆ หรอกครับท่าน" ตาเฒ่าพานเอ่ยเสียงต่ำ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เสียงแมลงป่าที่เคยกรีดร้องประสานเสียงกลับเงียบกริบลงอย่างกะทันหันราวกับถูกคำสั่งจากอำนาจมืด "นั่นคือทหารรักษาการณ์แห่งพงไพรที่ตายด้วยอาคมของพวกมัน... พวกท่านกำลังถูกจ้องมองจากสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากกฎเกณฑ์ของมนุษย์แล้วล่ะ" รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามใช้ตรรกะเข้าสู้แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน "ตาพานคะ นี่อาจจะเป็นผลข้างเคียงจากสารพิษในพืชป่า หรืออาการหลอนจากการเดินป่าที่เหนื่อยล้า... วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องคลื่นสมองช่วง REM ได้นะคะ" "วิทยาศาสตร์รึ?" ตาเฒ่าพานหัวเราะหึๆ ในลำคอ "แม่สาวนักวิชาการ... ลองเอาตำราของเจ้าไปกางถามรอยเท้าที่กำลังเดินล้อมแคมป์เราอยู่ตอนนี้ดูไหมล่ะว่ามันตอบเจ้าว่าอย่างไร" ขุนพลชักปืนพกคู่ใจออกมาทันที ร่างกายของอดีตทหารพรานตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ เขาไม่ได้มองไปที่ดิน แต่เขามองไปที่ยอดไม้... เงามืดที่เคลื่อนไหวไปมาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์นั่นไม่ใช่คน และไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา "รินรดา ถอยไปอยู่หลังผม" ขุนพลออกคำสั่งเสียงเรียบแต่เด็ดขาด "ตาพาน... พวกมันมาเพื่ออะไร?" "พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่าชีวิตพวกเราตอนนี้หรอกครับท่าน" ตาเฒ่าพานลุกขึ้นยืนช้าๆ มือถือไม้เท้าหัวกะโหลกสัตว์ที่ดูเก่าแก่จนดำสนิท "พวกมันต้องการตัวท่าน... ต้องการสายเลือดของ 'ตระกูลพยัคฆ์' เพื่อใช้เป็นกุญแจไขประตูที่ปิดตายมานับพันปี" ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นรอบทิศทาง ไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงเหมือนมีคนนับร้อยกำลังท่องอักขระขอมโบราณด้วยภาษาที่ไม่คุ้นหู รินรดารีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดูอักขระที่เธอเคยถอดรหัสได้ แต่ทว่า... ตัวอักษรบนหน้ากระดาษกลับเริ่มเลือนหายและเปลี่ยนรูปร่างไปต่อหน้าต่อตา! "มัน... มันกำลังเปลี่ยนไป อักขระพวกนี้มันเหมือนมีชีวิต!" รินรดาอุทานด้วยความตื่นตะลึง "อย่ามองมันตรงๆ!" ขุนพลกระชากแขนเธอไว้ "นั่นคืออาคมผูกจิต ใครที่อ่านอักขระพวกนั้นนานๆ จะถูกมันดูดกลืนความจำไปทีละน้อย!" ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อกองไฟสีน้ำเงินดับวูบลงพร้อมกัน ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้แสงจันทร์ ขุนพลรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีใครบางคนหรือบางสิ่งกำลังยืนซ้อนหลังเขาอยู่ หายใจรดต้นคอด้วยไอเย็นยะเยือก เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ... ในความมืดนั้น เขาไม่ได้เห็นปีศาจที่น่ากลัว แต่เขากลับเห็นร่างของชายชราคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ชายผู้ซึ่งเป็นพ่อที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! พ่อของเขา... แต่ทว่าในดวงตาของชายผู้นั้นกลับไม่มีแววตาของมนุษย์ มันมีเพียงเปลวไฟสีดำที่ลุกโชนอยู่ภายใน พร้อมกับรอยยิ้มที่เหยียดหยามและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา "เจอตัวจนได้นะ... ลูกรัก" เสียงของชายคนนั้นไม่ใช่เสียงของพ่อเขา แต่มันเป็นเสียงของ 'จอมขมังเวทเงามืด' ที่เขาพยายามตามล่ามาตลอด ปืนในมือของขุนพลสั่นไหวเล็กน้อย เขาควรจะเหนี่ยวไกใส่ร่างตรงหน้า หรือนี่เป็นเพียงภาพลวงตาที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยเผชิญมากันแน่? ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดครั้งนี้นะครับ เพชรตาเสือโบราณ