รอยสักแผ่อาคม

คราบน้ำมันสีดำคล้ายยางไม้ไหลซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ขวาของขุนพล มันไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันขับออกมาจากใต้ผิวหนัง—จากรอยสักรูปพยัคฆ์โผนทะยานที่ควรจะเป็นเพียงหมึกสักโบราณ "ถอยไป ริน... อย่าเข้ามาใกล้ผม" เสียงของขุนพลแหบพร่าและสั่นเทา ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบดั่งห้วงน้ำลึก บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งกำลังดิ้นรนจะแหวกผิวหนังออกมา สัญชาตญาณดิบของอดีตทหารพรานกำลังต่อสู้กับพลังงานแปลกปลอมที่แผ่พุ่งมาจาก ‘เพชรตาเสือ’ ชิ้นที่เพิ่งกู้คืนมาจากซากโบราณสถานเมื่อคืนวาน ดร.รินรดาชะงักเท้าที่ก้าวเข้ามา เธอถือคัมภีร์ใบลานโบราณไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว แม้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์ที่เธอร่ำเรียนมาจะพยายามหาเหตุผลอธิบายอาการของชายหนุ่มตรงหน้า แต่กลิ่นไอความชื้นและกลิ่นสาบเสือจางๆ ที่โชยออกมาจากตัวเขากลับปฏิเสธตรรกะทุกอย่างโดยสิ้นเชิง "คุณขุนพล... ตั้งสติหน่อยครับ อาคมในรอยสักกำลังตีกลับเพราะจิตใต้สำนึกของคุณปฏิเสธที่จะยอมรับมัน" ตาเฒ่าพานที่นั่งยองๆ อยู่มุมห้องพักแรมในป่าลึก เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่เฉียบขาด มือเหี่ยวย่นของพรานเฒ่ากำตะกรุดใบลานเก่าๆ แน่น "ถ้าท่านคุมสติไม่อยู่ คราวนี้ไม่ใช่แค่เนื้อหนังจะไหม้ แต่วิญญาณท่านจะถูกมันกลืนกินไปตลอดกาล!" เปรี๊ยะ! เสียงคล้ายไม้แห้งหักดังสนั่นมาจากแผ่นหลังเปลือยเปล่าของขุนพล กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง รอยสักเสือโผนขยายขนาดและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับอาบด้วยเลือดสดๆ พลังงานความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ขุนพลคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายเจ้าป่าที่ถูกขังมาเนิ่นนาน เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ และในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะขาดผึ่ง ร่างหนาก็สะบัดตัวหันไปทางผนังไม้ไผ่ของกระท่อมร้างกลางป่าลึก มือขวาที่อัดแน่นด้วยพลังงานไสยเวทซัดเข้าใส่เสาหลักรับน้ำหนักอย่างเต็มแรง โครม! เสาไม้เนื้อแข็งขนาดเท่าลำตัวคนโอบหักสะบั้นลงในพริบตา แรงระเบิดจากอาคมที่ควบคุมไม่ได้กวาดเอาโต๊ะไม้ เครื่องสนาม และสัมภาระกระเด็นกระดอนแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี่ยง เศษไม้แหลมคมพุ่งแหวกอากาศราวกับหามلا ผนังกระท่อมด้านหนึ่งพังทลายลง เปิดเผยให้เห็นความมืดมิดของผืนป่าดิบชื้นยามวิกาลที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า รินรดากรีดร้องเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงหลบเศษซากปรักหักพัง ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ขุนพลหอบหายใจหนักหน่วง ยืนค้ำยันร่างที่สั่นเทาไว้กับซากเสาที่เหลืออยู่ หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกายผสมกับคราบน้ำมันสีดำที่ยังคงหยดติ๋งลงสู่พื้นดิน พื้นดินบริเวณที่หยดน้ำมันสัมผัสเกิดควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับกรดเข้มข้นกำลังกัดกินผืนป่า "ผม... ควบคุมมันไม่ได้..." ขุนพลกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำตวัดกลับมามองเพื่อนร่วมทางทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัวในพลังของตนเอง "รีบหนีไปซะ... ก่อนที่ผมจะฆ่าพวกคุณ" ตาเฒ่าพานลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบผ่านประสบการณ์ในป่าลึกมองตรงไปยังร่างของอดีตทหารพราน พรานเฒ่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสตั้งจิต ก่อนจะก้าวเข้าไปหาช้าๆ อย่างไม่เกรงกลัวความตาย "คนเราจะควบคุมเสือได้ ไม่ใช่ด้วยการใช้กำลังกดขี่มัน... แต่ต้องยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณเราเอง" ตาเฒ่าพานกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาฝ้าฟางฉายแววเด็ดเดี่ยว "จำคำพ่อของเอ็งให้ดี... ขุนพล" สิ้นคำว่า 'พ่อ' ร่างของขุนพลก็สะท้านเฮือก ดวงตาที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งเบิกwideขึ้น ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เลือนราง—เงาของชายผู้เป็นพ่อเดินหายเข้าไปในหมอกทึบของป่าหวงห้ามพร้อมรอยสักเดียวกันนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ความเงียบสงบของผืนป่าด้านนอกก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ และไม่ใช่เสียงของมนุษย์ธรรมดา—มันคือเสียงคำรามรับกันเป็นทอดๆ ของเสือโคร่งหลายตัวที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายอาคมอันรุนแรง รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อมองออกไปนอกช่องผนังที่พังทลาย ความมืดเบื้องหน้าไม่ได้ว่างเปล่า ดวงตาสีอำพันนับคู่ไม่ถ้วนกำลังจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิด พร้อมกับเงาร่างของชายสวมหน้ากากไม้แกะสลักโบราณที่ก้าวออกมาจากหลังคาพรางของแมกไม้ พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากนั้น ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงอาคมมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ