ปริศนาอักษรขอม

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของรินรดาดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยไอเย็นเยียบ เธอพุ่งตัวเข้าขวางขุนพลที่กำลังก้าวเท้าเข้าหาแท่นหินใจกลางโถง ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกขณะจดจ้องไปที่ดวงตาของชายหนุ่ม... ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ขุนพลคนเดิมที่เธอรู้จัก มันขุ่นมัวราวกับมีหมอกควันสีดำสนิทไหลเวียนอยู่ภายใน ราวกับวิญญาณชั่วร้ายกำลังใช้ร่างของเขาเป็นเพียงภาชนะรองรับ “เธอกำลังเล่นกับไฟ รินรดา...” เสียงของขุนพลต่ำพร่า ฟังดูเหมือนเสียงบดเคี้ยวของกระดูก “เจ้าพวกลูกหลานมนุษย์ที่บังอาจขัดขวางมรดกเลือด... รู้อะไรไหม? ข้าเฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นสีหน้าสิ้นหวังของพวกเจ้ามานานนับศตวรรษแล้ว” รินรดาไม่ตอบโต้ด้วยกำลัง เธอรู้ดีว่าในสภาวะนี้ การใช้กำลังกับผู้ชายที่ถูกครอบงำด้วยอาคมนั้นรังแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง เธอเบนสายตาไปที่แผ่นหินยักษ์เบื้องหลังขุนพล บนนั้นสลักอักขระขอมโบราณที่บิดเบี้ยวคล้ายกับเถาวัลย์ที่มีชีวิต อักขระเหล่านั้นมิได้เพียงแค่บันทึกเรื่องราว แต่มันคือ ‘กลไก’ ที่กักขังวิญญาณดุร้ายและปกป้องทางเข้าสู่ชั้นในของวิหาร “ตาเฒ่าพาน! ล็อกตัวเขาไว้!” เธอสั่งเสียงเข้ม พรานเฒ่าพุ่งตัวออกมาจากมุมมืด ร่างที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงกลับเคลื่อนไหวปราดเปรียวราวกับเสือชีตาห์ เขากระโจนเข้าล็อกแขนขุนพลที่กำลังจะร่ายเวทบางอย่างขึ้นมา แม้ขุนพลจะมีพละกำลังมหาศาลจากไออาคม แต่ตาเฒ่าพานก็ใช้เคล็ดวิชาสะกัดจุดที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากบรรพบุรุษ กดลงที่หัวไหล่และต้นคอของชายหนุ่มจนขุนพลคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด “รีบทำเสียแม่หนู! ข้าตรึงมันไว้ได้ไม่นานหรอก แรงอาคมในตัวไอ้ลูกชายคนนี้มันแรงเกินกว่าที่ข้าจะต้านทานได้ตลอดรอดฝั่ง!” พรานเฒ่ากัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลพรากตามร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า รินรดาแทบไม่หายใจ เธอวางฝ่ามือลงบนผิวหินที่เย็นเฉียบ สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนที่เต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของเครื่องจักรโบราณ เธอต้องอ่านอักขระเหล่านี้ให้แตก... อักษรขอมชุดนี้ไม่ได้อ่านตามลำดับปกติ แต่มันคือการ ‘ถอดรหัส’ จากจุดศูนย์กลางไปสู่ขอบ นัยน์ตาของเธอเริ่มไล่เรียงอักษรทีละตัว... สติสัมปชัญญะของเธอดิ่งลึกลงไปในห้วงความรู้ที่เล่าเรียนมา *‘ผู้ใดกุมพยัคฆ์ ผู้นั้นคือทาสแห่งเงา... ผู้ใดคลายยันต์พยัคฆ์ ผู้นั้นคือเจ้าแห่งชีวิต’* “นี่มันไม่ใช่ทางเข้าวิหาร...” รินรดาพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ “แต่มันคือคำสาปขังวิญญาณ!” ขณะที่นิ้วของเธอไล่ไปตามรอยสลัก อักขระเหล่านั้นก็เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานออกมาเหมือนเลือดที่ถูกสูบฉีด รินรดารู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันทิ่มแทงเข้าสู่สมอง มันคือการต่อต้านจากพลังงานโบราณที่หวงแหนความลับของมัน ขุนพลที่ถูกล็อกอยู่เริ่มหัวเราะลั่น เสียงนั้นทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเยาะเย้ยในความพยายามของเธอ “เจ้ากำลังเปิดประตูแห่งนรก รินรดา... และเมื่อมันเปิดออก เจ้าจะเป็นคนแรกที่จะต้องถูกสังเวยแด่ความเงียบงัน!” “หุบปากซะ!” รินรดาตะคอก ความเจ็บปวดจากการร่ายเวทไม่ได้ทำให้เธอถอย แต่กลับกระตุ้นให้เธอยิ่งมุ่งมั่น เธอตัดสินใจกดนิ้วลงไปที่จุดเชื่อมโยงสุดท้ายของอักขระ—จุดที่เป็นรอยแยกรูปหัวใจพยัคฆ์ตรงกึ่งกลางแผ่นหิน *ครืนนนน...* เสียงกลไกหินหนักอึ้งบดขยี้กันดังสนั่นไปทั่วโถงถ้ำ ผนังหินที่เคยเป็นทางตันเริ่มเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งภายใน แต่มันไม่ใช่ทางเดินปกติ... กลิ่นอายของเลือดและความตายโชยออกมาพร้อมกับไอเย็นที่ทำให้กระดูกสั่นสะท้าน ทันใดนั้น แรงกระแทกมหาศาลก็ซัดเข้าที่กลางหลังของรินรดาจนเธอกระเด็นไปฟุบอยู่หน้าประตูหิน ขุนพลสะบัดร่างของตาเฒ่าพานกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำอย่างแรง ก่อนจะก้าวเท้าอย่างช้าๆ มุ่งตรงมาที่เธอ มือของเขายื่นออกมาหมายจะคว้าคอเธอให้ดับสูญ “ถึงเวลาแล้ว...” เสียงของเขากลับมาเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสังหารอีกครั้ง “ที่พ่อของเจ้า... จะได้พบกับศัตรูคนสุดท้ายก่อนที่ข้าจะครองโลกใบนี้” รินรดาพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าสายตาของเธอกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังบานประตูที่เปิดออก... ไม่ใช่สมบัติ ไม่ใช่ทางหนี แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากกระดูกมนุษย์ ใบหน้าของเขามีรอยสักยันต์พยัคฆ์แบบเดียวกับขุนพลเป๊ะ! ทว่านัยน์ตาคู่นั้นที่เคยปิดสนิทมานานนับร้อยปี กลับลืมขึ้นอย่างช้าๆ... และมันกำลังจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยความกระหายเลือดที่ยากจะพรรณนา ขุนพลหยุดชะงัก... เขาไม่ได้ทำร้ายเธอต่อ แต่กลับคุกเข่าลงเบื้องหน้าเงาร่างนั้นด้วยความเคารพอย่างสูงยิ่งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของรินรดาจนหมดสิ้น “ท่านพ่อ... ลูกนำร่างภาชนะใหม่มาให้ท่านตามสัญญาแล้วครับ” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลึกลับนี้ไปกับผม หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นระทึกยิ่งกว่าเดิมนะครับ เพชรตาเสือโบราณครับ