การต่อสู้ในฝันร้าย

"เจ้าจงดูให้ชัด... นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าเฝ้าถวิลหามาตลอดชีวิต?" เสียงแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นจากความมืด ขุนพลไม่ตอบโต้ ดวงตาของเขาเบิกโพลงแต่แววตาว่างเปล่าดั่งคนไร้จิตวิญญาณ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคอไว้ ภาพเบื้องหน้าคือชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามในชุดพรานป่าโบราณ แต่ทั่วร่างกลับโปร่งแสงราวกับไอหมอกที่กำลังสลายตัว "ขุนพล... คุณกำลังทำอะไร? นี่ไม่ใช่พ่อของคุณ!" รินรดาตะโกนสุดเสียง ความกลัวถูกทับถมด้วยความสับสนจนแทบคลั่ง แต่ขุนพลยังคงคุกเข่าก้มหน้าต่ำ แผ่นหลังที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาของอดีตทหารพรานผู้นี้สั่นสะท้าน "เขาสั่งให้ผมทำ... รินรดา" ขุนพลพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "เพื่อแลกกับความจริงที่ผมตามหามาตลอดสิบปี เพื่อแลกกับเลือดเนื้อที่จะกลับมาเป็นครอบครัว... ท่านบอกว่าท่านต้องการ 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบ" ขุนพลลุกขึ้นยืนช้าๆ กระดูกลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงกิ่งไม้หัก รอยสักยันต์พยัคฆ์มฤตยูที่แผ่นหลังเริ่มแดงฉานราวกับเหล็กเผาไฟ มันเปล่งประกายสีเลือดท่ามกลางความมืดมิดของพงไพร จู่ๆ ขุนพลก็สะบัดมือ พรวดเดียวเท่านั้น ร่างของเขาพุ่งเข้าหาเงาร่างของพ่อตนเองด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แต่ทว่า—หมัดนั้นกลับหยุดกึกอยู่กลางอากาศ เหมือนถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกระชากไว้ 'เพียะ!' เสียงตบหน้าดังสนั่น ขุนพลเซถอยหลัง รอยแดงห้านิ้วปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา แต่ทว่าผู้ที่ตบเขานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... มันคือตัวเขาเองในอีกรูปแบบหนึ่ง—ร่างเงาที่ถูกสร้างจากมโนภาพและไสยเวทดำมืด "แกมันก็แค่ทหารเลวที่ไม่มีค่าอะไร นอกจากเป็นหุ่นเชิดของลัทธิ!" ร่างเงาแสยะยิ้ม ลอกเลียนแบบน้ำเสียงและท่าทางของขุนพลได้อย่างแนบเนียนจนน่าสะอิดสะเอียน "หุบปาก..." ขุนพลคำราม ลมหายใจเริ่มหอบถี่ ความขัดแย้งภายในใจพุ่งทะยานราวกับคลื่นยักษ์ เขาเห็นภาพนิมิตซ้อนทับกัน ภาพที่เขาเคยสังหารศัตรูในสงคราม ภาพเพื่อนร่วมรบที่สิ้นใจในอ้อมแขน และภาพพ่อที่เดินหายเข้าไปในเงามืดของพงไพรโดยไม่หันกลับมามอง ทุกอย่างหมุนวนเป็นพายุที่กัดกินสติสัมปชัญญะ "ถ้าอยากได้พ่อคืน ก็ฆ่าผู้หญิงคนนั้นซะ" ร่างเงามือชี้ไปที่รินรดาด้วยนิ้วที่ยาวผิดธรรมชาติ "นางคือตัวขวางกั้นความสำเร็จ นางคือวิทยาศาสตร์จอมปลอมที่ไม่มีวันเข้าใจว่าสิ่งที่นายกำลังทำอยู่นี้คือการบรรลุธรรมชั้นสูงสุด!" ขุนพลหันขวับมามองรินรดา แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนที่เคยมีให้เธอกลายเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพยัคฆ์หิวโหย เขาดึงมีดอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านยอดไม้กระทบใบมีดจนเป็นประกายวับวาว "รินรดา... ถอยไป" ขุนพลพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ เขากำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างหนัก สองมือของเขาสั่นระริก มือหนึ่งถือมีดที่พยายามจะแทงออกไป แต่อีกมือกลับพยายามรั้งข้อมือตัวเองไว้สุดแรง "ขุนพล! คุณต้องตั้งสติ! นี่คือกลลวงของจอมขมังเวท!" รินรดาตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเขาโดยไม่กลัวเกรง แม้ปลายมีดจะจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ เธอเอื้อมมือไปคว้าจี้ห้อยคอที่เป็นอักขระขอมโบราณชิ้นเดียวที่เธอมี "คุณไม่ใช่คนแบบนั้น คุณคือขุนพลคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้เสมอ! สู้กับมัน... สู้กับปีศาจในใจคุณ!" "แกอย่าฟังมัน!" ร่างเงาของพ่อขุนพลกรีดร้อง เสียงนั้นแหลมคมจนแก้วหูแทบแตก พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนรุนแรงจนต้นไม้รอบข้างโยกไหว ขุนพลแผดเสียงร้องคำรามลั่นป่า เส้นเลือดที่ลำคอและขมับปูดโปน รอยสักพยัคฆ์ที่แผ่นหลังขยายตัวขึ้นจนเกือบจะคลุมไปทั่วร่าง เขาทรุดลงกับพื้นก่อนจะกดมีดปักลงบนดินแน่นราวกับจะฝังความชั่วร้ายทั้งหมดไว้ที่นั่น "ผม... ไม่ใช่หุ่นเชิดของคุณ... พ่อ!" ทันใดนั้น ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงปรบมือที่แผ่วเบาแต่เยือกเย็นก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังต้นไทรใหญ่ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยักษ์ที่แตกร้าว "การต่อสู้ในฝันร้ายของเจ้าช่างงดงามเหลือเกิน... ขุนพล" จอมขมังเวทเงามืดหัวเราะร่า ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ มันคือดวงตาสีเลือดที่ขยับเขยื้อนได้เหมือนมีชีวิต "แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... การที่เจ้าปฏิเสธร่างภาชนะที่ข้าจัดเตรียมให้ สิ่งที่เจ้าจะได้รับคืนมาหาใช่พ่อของเจ้าไม่... แต่คือหัวใจที่ถูกควักออกมาเพื่อบูชาพยัคฆ์มฤตยูนับแต่นี้" ในวินาทีที่ชายชุดคลุมชูวัตถุนั้นขึ้น ร่างของพ่อขุนพลที่เคยลางเลือนกลับกลายเป็นก้อนเลือดสดๆ ที่พุ่งเข้าหาขุนพลด้วยความเร็วปานสายฟ้า และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ร่างนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาเพื่อทำร้าย... แต่มันพุ่งเข้าสู่รอยสักพยัคฆ์บนแผ่นหลังของขุนพลราวกับน้ำที่ไหลลงสู่ผืนทรายที่แห้งผาก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับขุนพลและรินรดานะครับครับ