บันทึกโบราณ

"อย่าได้เปิดมันต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด... ขุนพล" เสียงของรินรดาสั่นพร่าเกินกว่าที่นักโบราณคดีสาวผู้ยึดมั่นในหลักการจะแสดงออกมาให้เห็น เธอนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะไม้สักในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นผงจางๆ บนโต๊ะไม้ตัวนั้นมีห่อผ้าแพรสีซีดจางซึ่งดูเหมือนจะผ่านกาลเวลามานับศตวรรษวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว ขุนพลลดมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบห่อผ้านั้นลง เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือด นัยน์ตาของเธอดูลึกโหลเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายคืน มือหนาที่มีรอยสักยันต์พยัคฆ์พาดผ่านจนถึงข้อมือขยับอย่างแผ่วเบา รอยสักนั้นดูราวกับจะขยับเขยื้อนยามที่เขาตกอยู่ในภวังค์ความคิด "คุณบอกว่าพ่อผมฝากมันไว้ให้คุณก่อนจะหายตัวไปที่ดงพญานาคเมื่อยี่สิบปีก่อน" ขุนพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าในแววตากลับฉายแวววูบไหว "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผมเลยว่าคุณเก็บรักษา 'บันทึก' เล่มนี้เอาไว้" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "เพราะตอนนั้นคุณยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความแค้น ขุนพล... ถ้าฉันให้คุณไปในตอนนั้น คุณคงเอาชีวิตไปทิ้งในป่านั่นตั้งแต่วันแรกที่เห็นอักขระพวกนี้" เธอเลื่อนห่อผ้าไปข้างหน้าเบาๆ ขุนพลสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากวัตถุนั้น มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันเป็นความเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง เขาคลี่ผ้าแพรออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นสมุดบันทึกปกหนังวัวที่หุ้มด้วยแผ่นโลหะจารึกอักขระขอมโบราณที่ดูผิดแผกไปจากอักขระที่รินรดาเคยสอนเขา มันไม่ได้มีไว้เพื่ออ่าน แต่มันมีไว้เพื่อ 'สั่งการ' บางอย่าง "พ่อผมไม่ได้จดบันทึกประวัติศาสตร์" ขุนพลพึมพำเมื่อเปิดหน้าแรกออกมา "เขาจด 'วิธีฆ่า'" "ไม่ใช่แค่นั้น" รินรดาโน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "สังเกตลายเส้นบนขอบหน้ากระดาษสิ ขุนพล มันไม่ใช่หมึก มันคือเลือด... เลือดที่ถูกกักเก็บอาคมไว้เพื่อไม่ให้ความลับของเครื่องรางชิ้นที่สามสูญหายไป พ่อคุณไม่ได้แค่หามัน เขาเป็น 'ผู้เฝ้า' มัน" ขุนพลนิ่งงัน นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามรอยจารึกที่ซับซ้อน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงที่ปลายนิ้ว ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นไปถึงสมอง พร้อมกับภาพนิมิตที่วูบผ่านเข้ามาในหัว—เงาดำทะมึนของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีดวงตาสีเลือด กำลังแยกเขี้ยวอยู่ในความมืดมิดของพงไพร เสียงคำรามที่ก้องกังวานอยู่ในห้วงสำนึกนั้นไม่ได้มาจากสัตว์ร้าย แต่มันมาจาก 'บางสิ่งที่เหนือธรรมชาติ' "มีคนกำลังตามหามัน" ขุนพลกล่าวขึ้นมาทันที ดวงตาของเขากลับมาคมกริบดุจพยัคฆ์ "ผมรู้สึกได้ที่สันหลัง... กลิ่นสาบสางของพวกเดรัจฉานวิชา มันไม่ได้ไกลจากที่นี่เลย" รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้นคืนมาทว่าขุนพลกลับกุมมือเธอไว้แน่น "อย่าเพิ่ง... ถ้ามันมาถึงที่นี่ เราต้องรู้ว่ามันต้องการอะไร" ทันใดนั้น ไฟในห้องทำงานก็ดับวูบลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนลมหายใจของทั้งสองคนเริ่มติดขัด รินรดารีบคว้าไฟฉายขึ้นมาส่องไปที่ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ซึ่งปิดสนิท แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ที่บานประตูนั้น ไม่ได้มีเพียงรอยร้าวที่เกิดจากแรงกระแทกจากด้านนอก แต่มี 'ของเหลวสีดำข้น' ค่อยๆ ซึมผ่านร่องประตูเข้ามา มันส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้อาเจียนและก่อตัวเป็นรูปทรงของนิ้วมือที่ยาวผิดปกติ กำลังขีดเขียนอักขระแปลกประหลาดลงบนพื้นห้อง ขุนพลชักมีดพกประจำตัวออกมา ปลายมีดสะท้อนแสงไฟฉายวูบหนึ่ง เขาขยับตัวไปยืนบังรินรดาไว้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกกระทบกันก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* "คุณขุนพล..." เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังลอดผ่านประตูเข้ามา มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "เอาสิ่งที่ข้าฝากไว้... คืนมาให้เจ้าของเดิมเสียที... เดี๋ยวนี้!" รินรดาสั่นไปทั้งร่าง เธอจ้องมองขุนพลด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวก่อนจะกระซิบ "นั่น... นั่นมันเสียงพ่อของคุณ... แต่ท่านเสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่หรือ" ขุนพลไม่ได้ตอบ แต่เขากระชับมีดในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ลูกบิดประตูที่กำลังหมุนช้าๆ อย่างไร้เหตุผล ก่อนที่ประตูจะถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับไอหมอกสีดำที่ทะลักเข้ามาดั่งพายุคลั่ง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปกับผมในบทที่สองนี้ครับ - เพชรตาเสือโบราณ