รอยสักต้องสาป

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืนนั้นรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดสดแบบที่คุ้นเคยในสมรภูมิ แต่มันเป็นกลิ่นสาบสาง ผสมปนเปไปกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นเครื่องหอมโบราณที่อบอวลอยู่ในคฤหาสน์หลังเก่ากลางหุบเขา "คุณขุนพล อย่าเพิ่งแตะต้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าครับ... ผมเตือนด้วยความหวังดี" เสียงของตาเฒ่าพานแหบพร่าและสั่นเทา ชายชราถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง มือที่หยาบกร้านสั่นระริกขณะกำยันต์หนีบไว้แน่น ขุนพลหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มขยับตัวเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางห้องโถงกว้างของ 'คุณหลวงวิชัย' นักสะสมของเก่าผู้ทรงอิทธิพล บนพื้นพรมราคาแพง ร่างของคุณหลวงวิชัยนอนบิดเบี้ยวในสภาพที่ไม่มีใครอยากจดจำ ผิวหนังที่เคยเหี่ยวแห้งตามวัยบัดนี้ฉีกขาดเป็นทางยาวราวกับถูกกรงเล็บขนาดมหึมาขย้ำกระชาก แต่น่าประหลาด... บนพื้นรอบตัวศพกลับไม่มีรอยเท้าของสิ่งมีชีวิตใดๆ เลยแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่ฝีมือคน หรือสัตว์ป่าทั่วไปใช่ไหมครับ พ่อครู" ขุนพลถามพลางย่อตัวลงต่ำ กลิ่นอายกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากรอยสักรูปพยัคฆ์ที่แผ่นหลังของเขา มันร้อนผ่าว ราวกับจะตอบสนองต่อบางสิ่งที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องนี้ "คุณก็สัมผัสได้ใช่ไหม... ไอเย็นที่กำลังเลื้อยผ่านขาเราอยู่นี่" ตาเฒ่าพานกระซิบ เสียงของแกแห้งผาก "มันไม่ได้มาเพื่อปล้น แต่มันมาเพื่อ 'ทวง' ของที่เจ้าของเดิมเขาฝากไว้" ขุนพลไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบแว่นขยายจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาส่องดูรอยแผลที่ลำคอของศพ แผลนั้นลึกจนเห็นกระดูกท่อนคอ และที่น่าขนลุกที่สุดคือรอยแผลเป็นรูปอักขระขอมโบราณที่สลักลึกลงไปในเนื้อเยื่อ ราวกับว่าอาคมถูกยัดเยียดเข้าไปในร่างขณะที่เขายังมีลมหายใจ "ดร.รินรดา คุณเห็นอะไรในรอยแผลนี้ไหม" ขุนพลเอ่ยถามหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไป รินรดาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ แสงจากไฟฉายในมือเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อกระทบกับรอยแผลบนคอศพ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้าง เธอเป็นนักโบราณคดีที่ยึดมั่นในเหตุผล แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากำลังทำลายความเชื่อทั้งหมดของเธอจนย่อยยับ "นี่มัน... อักขระ 'พันธนาการกระดูก' ค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า "มันไม่ใช่รอยแผลที่เกิดจากแรงทางกายภาพ แต่มันคือ 'อาถรรพ์' ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากวัตถุโบราณที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อสัปดาห์ก่อน... แต่ประเด็นคือ ถ้าเขามีของชิ้นนี้อยู่กับตัว ทำไมมันถึงหันมาเล่นงานเจ้าของเสียเอง" "เพราะเขารักษาศีลไม่ครบ" ตาเฒ่าพานแทรกขึ้น "ของพวกนี้มีตา มีหู มีความหิวกระหาย และเมื่อมันถูกกระตุ้นด้วยเลือดของผู้เป็นเจ้าของที่ละโมบ มันจะเปลี่ยนจากเครื่องรางให้คุณ กลายเป็นมฤตยูร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า" ทันใดนั้น ไฟในห้องก็วูบดับลงพร้อมกันทั้งหมด! ความมืดมิดเข้าครอบงำราวกับถูกหมึกดำสาดใส่ ขุนพลชักมีดพกประจำกายออกมาในทันที สัญชาตญาณทหารพรานเตือนให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือศีรษะ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่มันคือเสียงลมหายใจที่เย็นเยียบและลากยาวประหนึ่งงูร้าย "อยู่นิ่งๆ นะครับรินรดา อย่าขยับไปไหน" ขุนพลสั่งด้วยเสียงที่นิ่งสนิท เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากทิศทางของโต๊ะบูชา มันเป็นรอยสักพยัคฆ์ที่หลังของเขาเริ่มร้อนจนแทบจะไหม้เกรียม ขุนพลอาศัยสัญชาตญาณพุ่งตัวไปด้านหน้า กระแทกไหล่เข้ากับบางสิ่งที่มองไม่เห็นจนร่างของเขาปลิวไปปะทะกับกำแพงไม้สักอย่างแรง "อั่ก!" "คุณขุนพล!" รินรดาร้องลั่น เธอหยิบไฟฉายขึ้นส่องไปทางที่ขุนพลเพิ่งปะทะ สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ในความมืดสลัว แสงไฟฉายเผยให้เห็นรอยเล็บขนาดมหึมาห้าแฉกที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศบนพื้นไม้ ราวกับมีสัตว์ร้ายที่มองไม่เห็นกำลังยืนค้ำหัวขุนพลอยู่ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่จ้องมองมาจากมุมมืดของห้อง—มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ แต่มันคือดวงตาของมนุษย์ที่มีความแค้นฝังลึก! ก่อนที่ขุนพลจะตั้งตัวได้ เสียงกระซิบที่คุ้นหูอย่างประหลาดก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงนั้นมาจากขุมนรก *"ในที่สุด... สายเลือดของข้าก็ได้กลับมาหาข้าเสียที เจ้าพยัคฆ์เอ๋ย... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพ่อของเจ้า ตายไปอย่างทรมานแค่ไหนใต้คมเขี้ยวของข้า!"* ขุนพลชะงักกึก มีดในมือร่วงหล่นลงพื้น ความแค้นที่ซ่อนอยู่ในใจพุ่งพล่านดุจไฟป่า เมื่อความลับที่เขาตามหามาตลอดชีวิต กลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ในฐานะสิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ด้วยชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของเส้นทางอันมืดมิดนี้ครับ - เพชรตาเสือโบราณ