เกลเลือกที่จะถอยห่าง

"ลบออกเดี๋ยวนี้เลยนะ! พวกเธอไม่มีสิทธิ์เอารูปฉันไปลงแบบนี้!" เสียงของเกลสั่นเครือขณะพิมพ์ข้อความตอบกลับในแชตกลุ่มคณะที่กำลังลุกเป็นไฟ ภาพถ่ายใบนั้น... ภาพที่ใบหน้าของเธอซบลงบนตักแกร่งของพี่ธันวาในห้องพักส่วนตัวยามวิกาล มันไม่ใช่แค่ภาพถ่ายธรรมดา แต่มันคือหลักฐานของความสัมพันธ์ที่เธอยังไม่พร้อมจะเปิดเผย และที่สำคัญ... มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียง 'ของเล่น' ชิ้นหนึ่งที่ใครบางคนจงใจหยิบมาโชว์เพื่อความสนุก เกลกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด หน้าจอแจ้งเตือนข้อความนับร้อยเด้งขึ้นไม่หยุด สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า ความรู้สึกที่เคยพองโตเมื่อตอนอยู่ใกล้เขา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความหดหู่และหวาดกลัว เธอไม่ได้คู่ควรกับผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างพี่ธันวาเลยสักนิด *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เกล! เปิดประตูให้ฉันหน่อย เร็วเข้า! ฉันเห็นแชตในกลุ่มแล้วนะ!" เสียงกะทิดังลอดผ่านประตูห้องพักมาด้วยความร้อนรน แต่เกลกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ เธอเดินไปล็อกกลอนประตูแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตูนั้น ความเงียบในห้องดูเหมือนจะกัดกินหัวใจเธอไปทีละน้อย ในขณะเดียวกัน หน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง [พี่ธันวา: เกล... เปิดแชตหน่อยครับ ผมรู้ว่าเห็นแล้ว] [พี่ธันวา: เรื่องรูปนั่น เดี๋ยวพี่จัดการเอง อย่าเพิ่งคิดมากนะ] เกลจ้องมองข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเม้มปากแน่นจนรสฝาดของเลือดจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายลิ้น ก่อนจะตัดสินใจกดปิดการแจ้งเตือน แล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยมือที่สั่นเทา [เกล: ไม่ต้องจัดการอะไรแล้วค่ะ... เกลว่าเราควรห่างกันสักพักดีกว่า] หลังจากกดส่งข้อความนั้น เกลก็เลือกที่จะปิดเครื่องทันที เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง แล้วเดินไปยืนริมหน้าต่าง มองดูแสงไฟยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัยที่ดูเลือนลางผ่านม่านน้ำตา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนหน้าผา ความรักที่เริ่มก่อตัวมันหอมหวานเกินไปจนเธอหลงลืมไปว่า... ตัวเองไม่มีปีกที่จะบินไปยืนเคียงข้างเขาได้ ในห้องของธันวา... บรรยากาศกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มยืนขบกรามแน่น จ้องมองข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ความมืดในห้องยิ่งขับเน้นใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งให้ดูน่ากลัวขึ้นไปอีก มินตราที่ยืนอยู่มุมห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กภาพนั้นอีกครั้ง พลางแค่นยิ้มบางๆ อย่างผู้ชนะ "เห็นไหมคะพี่ธันวา... แค่รูปเดียว เด็กนั่นก็ถอยไปเองแล้ว ไม่เห็นต้องลำบากเลย" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นเห็นใจ ธันวาหันขวับไปมองเธอ สายตาคู่นั้นคมกริบราวกับมีดที่พร้อมจะกรีดลึก "มินตรา... เธอเป็นคนปล่อยรูปนี้ใช่ไหม" "ถ้าใช่แล้วจะทำไมคะ? ก็แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าคนอย่างเกลน่ะ... เหมาะกับพี่ตรงไหน" มินตราเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ความสัมพันธ์แบบนี้มันก็แค่ความสนุกชั่วคราว พี่เองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?" "ออกจากห้องฉันไป" ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "แล้วจำไว้ว่าสิ่งที่เธอทำวันนี้... มันจะไม่จบลงง่ายๆ แน่" เมื่อมินตราเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป ธันวาก็คว้ากุญแจรถเตรียมจะพุ่งตัวออกไปหาเกลให้รู้เรื่อง แต่ทว่าโทรศัพท์ของเขากลับสั่นรัวเสียก่อน เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่ดูแลระบบเซิร์ฟเวอร์ของมหาวิทยาลัย [ไอ้ธันวา! ชิบหายแล้วเว้ย! ระบบฐานข้อมูลนักศึกษาของคณะถูกแฮ็ก รูปในแชตกลุ่มนั่นไม่ใช่แค่คนในคณะเห็นแล้วนะ แต่มันถูกปล่อยลงเพจหลักของมหาลัยพร้อมแคปชั่นที่... มึงต้องไปดูเอง!] ธันวารีบเปิดเพจมหาลัยทันที หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพถ่ายใบนั้นถูกตัดต่อใหม่ให้ดูฉาวโฉ่กว่าเดิม พร้อมข้อความใต้ภาพที่เขียนว่า: *"บริหารปี 1 กินตับวิศวะปี 3 เพื่อหวังผลเกรดเฉลี่ย? เรื่องจริงหรือแค่ข่าวลือ?"* เขารีบคว้าเสื้อแจ็กเก็ตแล้ววิ่งออกจากห้องทันที เป้าหมายเดียวคือหอพักของเกลที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นาที แต่เขาลืมไป... ว่าเขากำลังจะไปเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะเมื่อเขาวิ่งมาถึงหน้าห้องพักของเกล เขากลับพบกะทิยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าซีดเผือด "เกล... เกลหายไปไหนไม่รู้ค่ะพี่ธันวา! ประตูก็ล็อกอยู่ แต่ฉันเคาะยังไงก็ไม่มีเสียงตอบ!" ธันวาไม่รอช้า เขาถีบประตูห้องจนกลอนพังกระเด็นเข้าไปในห้อง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่เกลที่กำลังร้องไห้ แต่เป็นห้องที่ว่างเปล่า... บนเตียงมีเพียงโทรศัพท์ของเกลที่ถูกวางทิ้งไว้ และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเธอวางอยู่ เขารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ในขณะที่กะทิเริ่มปล่อยโฮออกมา 'เกลเหนื่อยเกินกว่าจะสู้กับคนพวกนั้นแล้ว... เกลขอโทษนะคะพี่ธันวา ที่เกลเป็นเด็กบริหารที่ไม่เคยเก่งเรื่องความรักเลย' ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่จากกลุ่มคณะ แต่เป็นแชตจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งรูปภาพบางอย่างมาให้เขา มันเป็นรูปภาพของเกลที่กำลังเดินเข้าไปในรถตู้สีดำคันหนึ่งบริเวณลานจอดรถหลังตึกคณะ... โดยมีคนขับรถที่เขาจำได้แม่นว่าเป็นใคร! ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความหึงหวง... แต่มันคือการวางแผนที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก! "ไอ้สารเลว..." ธันวาสบถเสียงต่ำก่อนจะหันไปหากะทิ "บอกให้คนของฉันมาที่นี่เดี๋ยวนี้! คืนนี้ใครก็หยุดฉันไม่ได้!" ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ธันวาก้าวเดินออกไปพร้อมกับคำสัญญาในใจว่า เขาจะตามหาเธอให้พบ... แม้จะต้องรื้อทั้งมหาลัยนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองก็ตาม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในตอนนี้นะคะ และสัญญาว่าตอนหน้า ความจริงทุกอย่างจะถูกเปิดเผยแน่นอนค่ะ!