ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เสียงก "ปึง!" ของประตูห้องซ้อมดึกหลังคณะบริหารธุรกิจดังสะท้อนก้องในความเงียบสงบ บรรยากาศรอบตัวช่างอึมครึมและบีบคั้นหัวใจเสียจนเกลแทบจะลืมวิธีหายใจ เด็กสาวปีหนึ่งยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตแดงก่ำจากการพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายอันตรายที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "หนีเก่งนักนะตัวแสบ..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงาสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบังแสงไฟนีออนจากเพดานจนมิด พี่ธันวาในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและใบหน้าคมคายที่ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมกริบไม่ได้ฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเต็มไปด้วยความร้อนรนและความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งจนเกลไม่กล้าสบตาตรงๆ "รุ่นพี่ตามฉันมาทำไม..." เกลเชิดหน้าขึ้นพยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมกำลังเต้นโครมครามเหมือนกลองเพล "แล้วก็เลิกทำหน้าดุใส่สักที ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!" "ไม่ได้ทำ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาประชิดจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ไอความร้อนจากร่างกายของร่างสูงแผ่ซ่านเข้ามาปะทะจนเกลต้องเผลอกลั้นหายใจ "อ่านไลน์ก็ไม่ตอบ โทรหาก็ตัดสาย แถมยังหนีหน้าหายมาอยู่ห้องนี้คนเดียว... หนูคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่หัยเกล?" "ก็ฉัน... ก็รุ่นพี่ไปเดินกับพี่มินตราสองต่อสองที่ห้างแถวคณะวิศวะฯ ไม่ใช่หรือไง!" ในที่สุดความอึดอัดที่สะสมมาตลอดทั้งวันก็ระเบิดออกมา เกลตบะแตก โพล่งความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจออกไปเสียงดังลั่น "เห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไงคะ สนุกมากไหมที่ตามหยอดตามจีบฉัน แต่ลับหลังก็ยังไปไหนมาไหนกับดาวคณะคนสวยคนนั้น!" ธันวาชะงักไปนิดนึง สีหน้านิ่งเรียบเปลี่ยนเป็นความฉงนชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูระคนโล่งอก "หึงเหรอคะ?" "ใครหึง! อย่ามาหลงตัวเองนะรุ่นพี่!" เกลร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ รีบยกมือขึ้นผลักอกแกร่งออกห่างแต่ร่างสูงกลับยิ่งก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนแผ่นหลังของเธอบดบังติดผนังอย่างไร้ทางหนี "ฟังพี่อธิบายก่อนสิครับตัวแสบ..." ธันวายื่นมือหนามาจับข้อมือบางทั้งสองข้างเบาๆ ไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ ดวงตาสีนิลมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "เรื่องวันนั้น... กะทิกับไอน็อตมันร่วมมือกันวางแผนจัดฉากต่างหาก มินตราแค่บังเอิญเดินเข้ามาทักเรื่องงานเอกสารคณะ ไม่อย่างนั้นพี่จะมีเวลาว่างมาตามง้อเด็กดื้อแถวนี้เหรอ" เกลอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว "วะ... ว่าไงนะ? กะทิกับไอน็อตเหรอ? สองคนนั้นกล้าดียังไงมาปั่นหัวฉัน!" "ก็เพราะหนูเอาแต่ฟอร์มจัด ปากแข็งไม่ยอมรับความจริงสักทีไงล่ะ" ธันวาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงซ่านจนลามไปถึงใบหู "รู้ไหมว่าพี่ใจหายคว่ำแค่ไหนตอนที่เห็นหนูวิ่งหนีร้องไห้ฝ่าฝนออกมา... เด็กบ้าเอ๊ย ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย" หัวใจของเกลเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซ่านซึ้งที่ตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว มือหนาของรุ่นพี่เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะได้เห็นทำให้เกลแทบละลายคาที่ "ถ้าคราวหลังหนูยังหนีอีก พี่จะจับจูบทำโทษให้เข็ดจริงๆ ด้วยนะ" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ทำเอาเกลสะثดุ้งโหยง รีบเบี่ยงหน้าหนีแก้เขิน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีกำลังฟุ้งกระจายจนคนอ่านต้องจิกหมอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ติ๊ง!" ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเปลี่ยนเป็นความตกใจและซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ เกลเห็นท่าทางผิดปกติจึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ "มีอะไรเหรอรุ่นพี่ ใครส่งอะไรมา?" ธันวานิ่งงันไปชั่วอึดใจ เงยหน้าขึ้นมองเกลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกและไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเข้ามาเกี่ยวข้องในสถานการณ์นี้ออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ไอน็อตส่งไลน์มาบอกว่า... มินตราหายตัวไปจากห้องพัก และทิ้งจดหมายลาตายเอาไว้!" [คำขอบคุณจากนักเขียน]: ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมากับความสัมพันธ์ของพี่ธันวาและน้องเกลจนถึงตอนนี้นะคะ!