วิกฤตความสัมพันธ์ (Climax Part 1)

เสียงทุบประตูปึงปังจากด้านนอกยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องพักส่วนตัวของชมรมหุ่นยนต์ ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อร่างสูงของพี่ธันวาค่อยๆ ผละออกจากเก้าอี้ทำงาน ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววขี้เล่นและเจ้าเล่ห์เสมอเวลาอยู่ต่อหน้าเกล กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทที่น่ากลัวจนน่าขนลุก เกลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นระริกด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพแชตในหน้าจอที่เพิ่งเห็นข่าวลือเสียๆ หายๆ ของตัวเองถูกส่งต่อว่อนในกลุ่มรวมของคณะบริหารฯ ยังคงติดตา ข้อความที่บิดเบือนความจริงว่าเธอแอบย่องมาหาพี่ธันวาถึงห้องลับสองต่อสองเพื่อหวังเกาะกระแสชื่อเสียง ยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าฝีมือใครเป็นคนทำ "พี่ธันวาคะ... เปิดประตูให้มินเถอะนะคะ! มินรู้ว่าพี่อยู่ข้างใน! ทำไมพี่ถึงทำกับมินแบบนี้ล่ะคะ ทำไมต้องเอาผู้หญิงคนนี้มาไว้ในห้องส่วนตัวด้วย!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของมินตราดังเล็ดลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบที่ไม่ยอมหยุดหย่อน สร้างความหงุดหงิดให้พี่ธันวาจนสันรามของชายหนุ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะหันมามองหน้าเด็กปี 1 ที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ "เงียบก่อนค่ะเกล" พี่ธันวาเอ่ยเสียงทุบต่ำแต่นุ่มนวลขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นไหล่บางสั่นเทา "ไม่ต้องไปสนใจเสียงข้างนอกนั้น มองหน้าพี่นี่ค่ะ" "แต่... แต่ว่าพี่ธันวาคะ มินตราเขาพูดแบบนั้น... แล้วในกลุ่มคณะตอนนี้เขาก็แชร์รูปเกลกับพี่กันไปหมดแล้วนะคะ ฮือ เกลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะทีนี้!" เกลโวยวายออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ปากเล็กๆ คว่ำลงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ ทำไมต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยนะ "บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องแคร์" พี่ธันวาขยับเข้ามาประชิดตัวเกลอย่างรวดเร็ว จนเด็กสาวต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "ใครจะพูดอะไรก็ช่างหัวมันสิคะ ปากคนเราห้ามกันไม่ได้หรอก แต่ถ้าเกลมานั่งร้องไห้แบบนี้... คนที่ชนะก็คือคนที่ยืนอยู่ข้างนอกโน่นต่างหากล่ะคะ" "ก็มันอดคิดไม่ได้นี่คะ! พี่ธันวาไม่มาเป็นเกลนี่ พี่ไม่รู้หรอกว่ามันอึดอัดแค่ไหน!" เกลเงยหน้าขึ้นเถียง ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ แต่ทว่า... จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ สายตาคู่นั้นไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความมั่นคงและจริงจังจนน่าใจหาย ในขณะที่ข้างนอกประตู เสียงทุบเริ่มเบาลง แต่ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่และเสียงซุบซิบกระหน่ำที่ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เหมือนคนกลุ่มใหญ่กำลังแห่กันมามุงดูสถานการณ์ตามคำฟ้องของมินตรา "พี่ธันวาคะ..." เกลกระซิบเสียงสั่น พลางใช้มือเล็กดันอกแกร่งเอาไว้เบาๆ เมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "คนข้างนอกน่าจะมากันเยอะแล้วนะคะ ปล่อยเกลก่อนเถอะ เดี๋ยวเขาเข้าใจผิดกันไปกันใหญ่" "ก็ให้เข้าใจผิดไปสิคะ" พี่ธันวาตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาทกลับมาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง "ในเมื่อเราไม่ได้ทำอะไรผิด และที่สำคัญ... พี่ก็ตั้งใจจะประกาศให้โลกรู้ตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ ว่าเกลน่ะเป็นของใคร" "ห๊ะ! พูดอะไรของพี่เนี่ย! ใครเป็นของใครกันคะ บ้าหรือเปล่า!" เกลหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ร้องโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่ตีรวนขึ้นมาในอก มือบางทุบเข้าที่อกเสื้อของคนตัวโตอย่างแรงหมั่นไส้ "อ้าว ก็คนแถวนี้แหละค่ะที่ขี้โวยวายแต่ชอบทำให้พี่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างอยู่เรื่อย" พี่ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับสถานการณ์หน้าห้องที่ตอนนี้เริ่มเดือดพล่านขึ้นทุกที ก๊อกๆๆ! คราวนี้ไม่ใช่เสียงทุบธรรมดา แต่เป็นเสียงเคาะรัวพร้อมกับเสียงเปิดลูกบิดประตูจากด้านนอกดังขึ้นอย่างแรง เนื่องจากประตูด้านในไม่ได้ล็อกสนิท เพราะพี่ธันวารีบดึงเกลเข้ามาเสียก่อน "พี่ธันวาคะ! มินจะเปิดเข้าไปแล้วนะคะ!" เสียงของมินตราดังขึ้นพร้อมกับแรงผลักประตูที่เหวี่ยงเข้ามาจนกว้างออก เผยให้เห็นร่างเพรียวของดาวคณะในชุดนักศึกษาแนบเนื้อยืนหน้าตาตื่นอยู่ตรงธรณีประตู โดยมีสายตาอยากรู้อยากเห็นของพวกนักศึกษาที่เดินผ่านมามุงดูอยู่ด้านหลังอีกนับสิบชีวิต เกลสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบเบี่ยงตัวจะวิ่งหลบไปอีกมุมห้อง แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด พี่ธันวากลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่น แล้วดึงร่างบางเข้ามาซบกับแผงอกของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันไปเผชิญหน้ากับมินตราและฝูงชนด้านนอกด้วยแววตาดุดันเย็นชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น "เข้ามาทำไมคะมินตรา?" เสียงทุบต่ำของพี่ธันวาเอ่ยถามเรียบๆ แต่ทรงพลังจนคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลืนน้ำลายไม่ลง มินตราหน้าเสียทันทีเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า ดวงตากลมโตฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพยายามเค้นเสียงพูดออกมาด้วยความน้อยใจและโกรธเกรี้ยว "พี่ธันวาทำแบบนี้กับมินได้ยังไงคะ! ผู้หญิงคนนี้มันมีดีอะไร ทำไมพี่ถึงต้องปกป้องมันขนาดนี้ด้วย ทั้งๆ ที่ข่าวในกลุ่มก็ประจานอยู่ทนโท่ว่ามันมาอ่อยพี่ถึงที่นี่!" มินตราชี้นิ้วมาที่เกลที่ซ่อนอยู่หลังไหล่หนาของพี่ธันวา เกลเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธและความอายปะปนกัน เธอกำลังจะก้าวออกไปซัดกับแม่ดาวคณะคนสวยสักตั้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่ามือหนาของพี่ธันวากลับยกขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "พูดจาให้เกียรติคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่ด้วยค่ะมินตรา" พี่ธันวาเอ่ยเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคนที่ยืนมุงอยู่ด้านนอกจนวงล้อมเงียบกริบลงทันที "แล้วก็เรื่องข่าวลือไร้สาระในกลุ่ม... พี่แนะนำว่าให้คนปล่อยเตรียมตัวรับหมายเรียกจากฝ่ายกฎหมายของมหาวิทยาลัยได้เลยค่ะ เพราะทางเราไม่ได้นิ่งนอนใจแน่นอน" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของมินตราซีดเผือดลงทันตาเห็น เธอยืนตัวสั่นด้วยความตกใจไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับประกาศกร้าวของพี่ธันวานั่นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระโปรงนักศึกษาของเกลก็สั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้งติดต่อกัน เกลแอบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย ทว่าพอเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความแจ้งเตือนล่าสุดจากแอปพลิเคชันแชตชื่อดัง ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ [กะทิ เพื่อนรัก]: เกลแกแย่แล้ว! รีบเปิดดูคลิปในทวิตเตอร์ด่วนเลย มีคนปล่อยคลิปตอนที่แกกับ... กับรุ่นพี่ธันวาอยู่ในห้องชมรมเมื่อสัปดาห์ก่อนตอนกลางคืนแล้วนะเว้ย แกไม่ได้ใส่เสื้อคลุมตัวนั้นใช่ไหม แกตายแน่! เกลหน้าซีดเผือดลงทันที เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นบอกพี่ธันวา เสียงข้อความแจ้งเตือนจากบัญชีปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาบนหน้าจอของเธออีกครั้ง พร้อมกับรูปภาพและข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาในแชตส่วนตัว... *ภาพถ่ายระยะประชิดในมุมมืดของห้องพักส่วนตัว เมื่อคืนก่อน... ตอนที่เกลเผลอซบหน้าลงบนตักของพี่ธันวา* พร้อมกับข้อความใต้ภาพว่า: "เด็กบริหารคนนี้... ท่าทางจะไม่ได้มาแค่เรียนหรอกมั้งคะทุกคน ว่าไหม?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบความเข้มข้นนี้ค่ะ