แชตหลุด กลุ่มเพื่อนตัวแสบ

"ยัยกะทิ! แกทำอะไรลงไป!?" ฉันแทบจะกระโดดข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนไปเขย่าคอเพื่อนสนิทที่นั่งทำหน้าละลอยละล่องจิบชานมไข่มุกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือถือของฉันในมือมันสั่นเตือนไม่หยุดจนแทบจะบินออกจากมือไปแล้ว ไอคอนสีเขียวที่คุ้นตาเด้งข้อความรัวจนฉันอยากจะกดบล็อกให้รู้แล้วรู้รอด "ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้นล่ะเกล ก็แค่ส่งไลน์ให้พี่เขาไปเองน่ะ ยิ่งช้าเดี๋ยวพี่ธันวาก็หลุดมือไปถึงมือยัยมินตราหรอก" กะทิพูดเสียงเนือยพลางเคี้ยวไข่มุกอย่างอารมณ์ดี "แค่ส่งไลน์เนี่ยนะ! แกเอาไลน์ฉันไปให้พี่เขาตอนไหนวะ แล้วที่สำคัญ... แกไปเอามาตอนไหน!" "ช่วงที่แกเข้าห้องน้ำไง เพื่อนร่วมห้องแกน่ะเขาร่วมมือด้วยทุกคนแหละ เกล... เชื่อฉันสิ พี่ธันวาเขารอจังหวะนี้อยู่" กะทิขยิบตาให้หนึ่งที ก่อนจะหันไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองทิ้งให้ฉันยืนหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้โกรธกะทิหรอกค่ะ แต่มันตื่นเต้นจนหัวใจจะกระเด็นออกมาเต้นระบำข้างนอกแล้ว ข้อความจาก ID: 'Thunwa_T' ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ [Thunwa_T]: ที่ถามว่าความลับคืออะไร... รู้คำตอบหรือยังครับ? [Thunwa_T]: หรือต้องให้ผมไปเฉลยที่คณะบริหารฯ ตอนนี้เลย? ฉันกัดริมฝีปากแน่น นิ้วมือสั่นระริกขณะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างคนเสียอาการ [เกล]: รุ่นพี่เอาไลน์เกลมาจากไหน! แล้วใครอนุญาตให้ให้ไลน์เกลคะ! [Thunwa_T]: ถ้าบอกว่าผมขอเอง... เชื่อไหมล่ะ? ฉันหันขวับไปมองรอบตัวด้วยความระแวง นี่พี่ธันวาแอบมองฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ความเย็นวาบวิ่งผ่านสันหลังเมื่อนึกถึงสายตาคมกริบที่มักจะจ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินกันทุกครั้งที่เจอกัน บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน กะทิที่สังเกตเห็นอาการฉันก็แอบหัวเราะคิกคัก "แหม... พี่เขาเต๊าะแรงขนาดนี้ ยังจะทำเป็นฟอร์มจัดอีกนะยัยเกล ระวังเถอะ ยัยมินตราเดินผ่านทางนี้เมื่อไหร่ แกได้กลายเป็นเป้านิ่งแน่" พูดไม่ทันขาดคำ เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระแทกพื้นปูนมาแต่ไกล พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ดูสง่างามจนน่าหมั่นไส้ มินตราเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด สายตาคมกริบของเธอกวาดมองโทรศัพท์ในมือฉันก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของฉัน "ไลน์หลุดเหรอเกล?" มินตราถามเสียงเรียบ ทว่าประชดประชัน "ระวังหน่อยนะ บางอย่างที่ได้มาง่ายๆ มันก็อาจจะหายไปง่ายๆ เหมือนกัน พี่ธันวาเขาแค่เหงา... อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญจนเกินตัวล่ะ" ฉันกำโทรศัพท์แน่น ความโก๊ะที่เคยมีหายไปหมดสิ้นเหลือเพียงความถือดีที่ไม่ได้ตั้งใจ "ขอบคุณที่เตือนนะคะพี่มินตรา แต่เกลว่า... ใครสำคัญไม่สำคัญ พี่ธันวาน่าจะเป็นคนตัดสินเอง ไม่ใช่คนอื่นมาตัดสินแทนนะคะ" มินตราหน้าตึงขึ้นมาทันที เธอสะบัดหน้าเดินหนีไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน "โฮ้... แรงมากแม่!" กะทิปรบมือแปะๆ "นี่แหละเกลที่ฉันต้องการ ไม่ต้องไปยอมมัน!" แต่ความฮึกเหิมของฉันหายไปในวินาทีต่อมาเมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง [Thunwa_T]: ใจเด็ดดีนี่... ชอบครับ [Thunwa_T]: เดี๋ยวไปรับนะ เตรียมตัวด้วย ฉันอ้าปากค้าง เตรียมตัว? เตรียมตัวอะไร? ความสับสนวุ่นวายถาโถมเข้ามาในหัวจนฉันอยากจะกรีดร้อง แต่ในขณะที่กำลังจะพิมพ์ถามกลับ นิ้วมือเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งสติ๊กเกอร์แมวร้องไห้กอดอกไปเสียอย่างนั้น จังหวะที่หัวใจกำลังจะวาย เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่ม 'แก๊งค์ป่วนบริหาร' ของเพื่อนในคณะก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับรูปถ่ายหนึ่งรูปที่ทำให้ฉันเข่าแทบทรุด มันเป็นรูปฉันกับพี่ธันวาที่ยืนคุยกันอยู่หน้าคณะเมื่อวาน แต่ประเด็นคือในรูปนั้น... พี่ธันวากำลังก้มลงมาใกล้หน้าฉันมาก จนดูเหมือนเขากำลังจะ... จูบ [มุก - เพื่อนร่วมคณะ]: สรุปเกลแอบคบกับพี่ธันวาจริงดิ? ในกลุ่มลับวิศวะเขาแชร์รูปนี้กันให้ว่อนเลยนะเว้ย! ฉันมองรูปนั้นตาค้าง ความลับที่เพิ่งเริ่มต้นเมื่อตอนที่แล้ว บัดนี้มันกลายเป็น 'แชตหลุด' ที่แพร่กระจายไปทั่วคณะ และดูเหมือนว่าคนที่ปล่อยรูปนี้ออกมา... จะไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลย เพราะในมุมมืดของรูปภาพนั้น มีเงาร่างของใครบางคนถือกล้องซ่อนไว้ แสงแฟลชสะท้อนจากเลนส์ทำให้ฉันจำได้แม่น... นั่นมันนาฬิกาข้อมือของมินตรา ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้พิมพ์อะไรในกลุ่ม ข้อความแชตส่วนตัวจากพี่ธันวาก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก [Thunwa_T]: รูปนั้นน่ะ... ผมเป็นคนสั่งให้เขาปล่อยเองครับ [Thunwa_T]: อยากรู้ไหมว่าทำไม? เพราะต่อจากนี้... เกลต้องเป็นของผม 'คนเดียว' เท่านั้น ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่าตอนที่สี่นี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับเกลนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!