แอบมองคนสวยใจร้าย

รถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ตคันใหญ่กำลังทำหน้าที่เป็นพรมแดนกั้นกลางระหว่างความสงบเรียบร้อยกับสงครามประสาทขนาดย่อมค่ะ "เกล ย้ำอีกทีนะคะว่าเรามาซื้อผงซักฟอกกับฟองน้ำล้างจาน ทำไมรถเข็นมันถึงเต็มไปด้วยช็อกโกแลตนำเข้ากับเยลลี่รสผลไม้แบบนี้ล่ะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอ็นดูระคนขบขันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสามในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทที่ก้าวตามมาติดๆ เด็กปีหนึ่งคณะบริหารฯ อย่างฉันสะดุ้งโหยง รีบเอามอเตอร์ไซค์ในจินตนาการเบรกตัวโก่ง หันขวับไปค้อนใส่คนตัวสูงที่ทำลอยหน้าลอยตาหยิบถุงมันสำปะหลังอบกรอบรสสาหร่ายลงมาใส่เพิ่มอีกถุงอย่างไร้ความสำนึกผิด "ก็มันลดราคาอยู่นี่คะพี่ธันวา! แล้วอีกอย่าง... ของพวกนี้มันจำเป็นต่อสุขภาพจิตในช่วงสอบกลางภาคของเด็กบริหารมากๆ นะคะ รุ่นพี่รวยจะตาย ซื้อแค่นี้ไม่กระเทือนเงินในบัญชีหรอกน่า" ฉันเชิดหน้าเถียงสู้ยิบตา ทั้งที่ในใจแอบเต้นแรงเป็นจังหวะสามช่าทุกครั้งที่เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลานั้นเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น บรรยากาศในซูเปอร์มาร์เก็ตติดแอร์เย็นฉ่ำช่วงหัวค่ำออกจะเงียบสงบ แต่หัวใจของฉันกลับทำงานหนักจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ตั้งแต่กะทิเพื่อนรักตัวดีส่งข้อความมาบอกว่าติดธุระด่วนแล้วทิ้งให้ฉันต้องมาเดินซื้อของเข้าหอพักกับ 'พี่ธันวา' สองต่อสอง โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะแคบลงถนัดตา "สุขภาพจิตหรือสุขภาพปากคะเนี่ย หื้ม?" พี่ธันวาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของฉันแทบจะชนกับชั้นวางสินค้า เขายื่นมือยาวๆ ไปหยิบกล่องนมรสจืดลงมาวางทับกองขนม พร้อมกับก้มหน้าลงมาสบตาตรงๆ นัยน์ตาสคมกริบคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสติสตางค์ของเกลคนนี้กระเจิงไปไกลถึงดาวอังคาร "ถ้าตามใจเรามากๆ ระวังพี่จะติดใจจนไม่อยากให้ใครมาแย่งจ่ายเงินให้อีกเลยนะ" โอ๊ย! ประโยคเรียบง่ายแต่น้ำเสียงทุ้มหวานที่จงใจลากเสียงยาวช่วงท้ายนั่นมันคืออะไรกันคะแม่! ฉันรีบถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับรถเข็น หน้าตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นพัดโบกไล่ความร้อนที่ข้างแก้ม "รุ่นพี่พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะคะ! กินผิดสำแดงอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย ปกติเห็นแต่ชอบแกล้งให้เกลโมโหจนเส้นเลือดในสมองจะแตกอยู่แล้ว" "ก็เพราะหมั่นเขี้ยวเด็กปากเกแถวนี้แหละค่ะ ถึงอยากแกล้ง" เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มที่ดังอยู่ใกล้หูนั่นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง พี่ธันวาไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี แต่ยังเอื้อมมือไปหยิบเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้าง Mตกแต่งใบหน้าของฉันทัดหูให้อย่างเบามือสัมผัสอุ่นจัดที่ปลายนิ้วปัดผ่านพวงแก้มทำเอาฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ สมองสั่งการให้โวยวาย แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับโดนสาปให้เป็นหิน เกลเอ๋ยเกล แกแพ้ทางผู้ชายคนนี้ราบคาบอีกแล้วนะ! "อ้าว... พี่ธันวาคะ บังเอิญจังเลย" เสียงหวานใสที่ลอยมาแทรกกลางบรรยากาศสีชมพูทำให้เราสองคนต้องหันไปมองพร้อมกัน ร่างระหงของมินตรา ดาวคณะมนุษย์ฯ ยืนยิ้มหวานหยดย้อยอยู่ตรงมุมชั้นวางผลิตภัณฑ์ดูแลเส้นผม ในชุดเดรสสั้นเข้ารูปที่แต่งหน้าทำผมมาซะเต็มยศ ราวกับไม่ได้มาเดินซื้อของใช้ส่วน ฉันแอบเบะปากโดยอัตโนมัติ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นคะคุณศัตรู โลกกลมหรือตั้งใจสะกดรอยตามกันแน่เนี่ย "ครับ" พี่ธันวาตอบสั้นๆ น้ำเสียงและแววตาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนเมื่อครู่พลิกกลับมาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ทันทีจนฉันแอบทึ่งในความสวิงของอารมณ์รุ่นพี่ "มาซื้อของเหรอครับ" "ค่ะ มินตร้ากำลังหาแชมพูสูตรใหม่อยู่พอดีเลย ไม่คิดว่าจะเจอพี่ธันวาที่นี่นะคะเนี่ย มากับเพื่อนหรอคะ?" มินตราเหลือบสายตามามองฉันด้วยหางตา รอยยิ้มที่ส่งมาไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "อุ๊ย ตายจริง... นึกว่าน้องเกลมาคนซะอีกค่ะ หน้าตาดูเหนื่อยๆ นะคะช่วงนี้ พักผ่อนไม่พอหรือเปล่าเอ่ย" หนอย... ยัยดาวคณะนี่ ปากหวานก้นเปรี้ยวชัดๆ! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามสไตล์เกลคนสู้คน แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแฮก พี่ธันวาก็ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมมาจับขอบรถเข็นของฉันไว้หลวมๆ เป็นการแสดงอาณาเขตแบบเนียนๆ ที่ทรงพลังเสียจนมินตราหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา "น้องเกลพักผ่อนพอดีไหมไม่รู้ครับ แต่ที่รู้ๆ คือต่อให้ไม่ได้นอนมาสามวัน หน้าตาน้องเขาก็น่ารักในสายตาพี่อยู่ดีแหละครับ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทางเดินล็อกนั้นชั่วขณะหนึ่ง ฉันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนพูดทันที หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำซัดรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะทะลุอกออกมาข้างนอก พี่ธันวา... เขาพูดอะไรออกมาคะเนี่ย! พูดต่อหน้าศัตรูหัวใจแบบนี้ไม่อายบ้างหรือไงเล่า! มินตราช็อคค้างไปสามวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะฝืนหัวเราะแห้งๆ "พี่ธันวานี่ก็หยอดเก่งจังเลยนะคะ มินตราแค่ทักเฉยๆ เอง งั้น... มินตราไม่กวนเวลาสวีท เอ้ย... เวลาช็อปปิ้งของพี่กับน้องเกลแล้วดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ" พูดจบแม่คุณก็สะบัดตูดเดินหนีหายลับไปจากล็อกนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความเขินอายที่ลอยฟุ้งเต็มอากาศ "อะ... ไอ้มุกเมื่อกี้มันอะไรกันคะเนี่ย!" ฉันโวยวายกลบเกลื่อนความหน้าแดง เสี้ยวหน้าเห่อร้อนจนแทบจะระเบิด "ใครสวีทกับรุ่นพี่กัน ห้ามพูดจาพล่อยๆ แบบนี้แถวสาธารณะนะยะ เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดกันหมดหรอก!" พี่ธันวาหันกลับมามองฉันเต็มตา ดวงตาคมคายคู่นั้นทอประกายระยิบระยับราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยหลังไปชนชั้นวางของอีกรอบ คราวนี้ไม่มีทางหนีแล้วค่ะ เพราะวงแขนแกร่งกักตัวฉันไว้ตรงกลางเรียบร้อย "เข้าใจผิดตรงไหนล่ะครับ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่แถวขมับทำเอาสมองของฉันดาวน์โหลดข้อมูลไม่ทัน "ก็พี่ไม่ได้พูดเล่นสักหน่อย... แล้วที่บอกว่าน่ารักเนี่ย หมายถึงจริงๆ ทุกคำเลยนะ, เกล" ตู้ม! เหมือนมีพลุชุดใหญ่จุดระเบิดกลางสมอง ฉันยืนแข็งทื่อเป็นหิน สติหลุดลอยไปถึงดาวพลูโต มือไม้เกะกะไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน หัวใจเต้นแรงจนหูอื้ออึงไปหมด ผู้ชายคนนี้... ร้ายกาจเกินไปแล้วนะคะ! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกันหนาวดังขึ้นทำลายความเงียบ ฉันสะดุ้งเฮือก รีบหยิบมือถือขึ้นมาหวังจะหาข้ออ้างหนีสถานการณ์ชวนละลายนี้ แต่หน้าจอแสดงผลข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งขึ้นมาจากบัญชีของคนตรงหน้า ทำเอาดวงตาของฉันเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม *[พี่ธันวา]: เป็นแฟนกับพี่เถอะครับ เกลไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ แค่คิดดูก่อน...* ฉิบหายแล้วค่ะ! มือเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม 'ส่งสติกเกอร์หัวใจพุ่งชน' กลับไปทันทีโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะความตกใจขีดสุด! และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ฉันพยายามจะกดยกเลิกข้อความ แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ลบสำหรับทุกคน' กลายเป็นว่าหน้าจอแสดงผลเด่นชัดว่าฉันเพิ่งส่งสติกเกอร์บอกรักเขากลับไปแบบคาหนังคาเขา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความน่ารักของยัยตัวแสบกับพี่ธันวามาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะหลงรักรอยยิ้มของเขาทั้งคู่เหมือนที่นักเขียนตกหลุมรักค่ะ! 💖