งานกีฬาสีที่วุ่นวายกว่าที่คิด

"กรี๊ด! ใครเอาแท่งไม่รักดีนี่มาใส่ไว้ในมือฉันเนี่ย!" เสียงโวยวายของเกลดังลั่นสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงฮือฮาของเพื่อนๆ คณะบริหารที่ยืนออกันอยู่ข้างสนาม ในมือบางตอนนี้กำไม้บาตงสีแดงสดไว้แน่นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าเธอได้ทุกเมื่อ ก็ใครใช้ให้กะทิเพื่อนรักตัวดี เล่นพิเรนทร์ส่งชื่อเธอลงแข่งวิ่งผลัดผสม 4x100 เมตร โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แถมคู่แข่งสนามนี้ดันมีชื่อของมินตรา ดาวคณะคนสวยยืนฉีกยิ้มหวานเยิ้มอยู่ลู่วิ่งข้างๆ ด้วยชุดกีฬาแบรนด์เนมแนบเนื้อที่ดูยังไงก็ตั้งใจมาขโมยซีนชัดๆ! "ก็แกขาเรียวยาวเหมือนน้องกวางบาบิซูขนาดนั้น ไม่ลงวิ่งนี่เสียชาติเกิดดาวคณะ(ปลอมๆ)หมดนะเพื่อนรัก!" กะทิวิ่งหน้าตั้งถือขวดน้ำและพัดลมพกพาเข้ามาสมทบ พร้อมกับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่สายตาอาฆาตมาดร้ายของเกลที่ส่งไปให้ "อีกอย่าง... พี่ธันวาเขาเป็นคนเซ็นชื่ออนุมัติให้แกเข้าทีมเองกับมือเลยนะเว้ย ฟินป่ะล่ะ!" "ฟินกับผีสิแก! นั่นมันวิ่งผลัดนะเว้ย ไม่ใช่เดินแบบแฟชั่นวีค! ฉันวิ่งทีไรขาพันกันตลอด สภาพฉันตอนนี้ไม่ต่างจากเพนกวินท้องเสียเลยนะ!" เกลทึ้งหัวตัวเองด้วยความเครียด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงสภาพตัวเองต้องไปวิ่งแข่งท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ แถมปมจากข้อความในแชตเมื่อคืนที่ยังค้างคาใจ... ภาพเงาร่างสูงใหญ่ที่วิ่งพุ่งเข้ามาหาเธอก่อนที่ข้อความจะตัดจบ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "เอ้า! เลิกโวยวายแล้วตั้งใจฟังทางนี้" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูลอยมาแต่ไกล พร้อมกับร่างสูงในชุดกีฬาเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสบายๆ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า เกลสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงหัวใจก็แทบจะกระโดดออกมาเต้นระบำนอกอก พี่ธันวานั่นเอง... รุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวะคนเดิม เพิ่มเติมคือรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้เป็นพิเศษในวันนี้ "พี่ธันวา! นี่พี่เห็นดีเห็นงามกับแผนชั่วของกะทิด้วยเหรอคะเนี่ย!" เกลรีบพุ่งเข้าไปหา ทำท่าจะเอาไม้บาตงเคาะหัวรุ่นพี่สักทีสองทีข้อหาหาเรื่องใส่ตัวให้เธอ แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอมโดน ร่างหนาเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยอย่างสบายๆ ก่อนจะฉวยจังหวะที่เกลเสียหลักคว้าข้อมือบางเอาไว้แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวโดยไม่ทันตั้งตัว กรี๊ดดด! เสียงกะทิและเพื่อนๆ รอบข้างแอบกรี๊ดเบาๆ ด้วยความฟินจนเกลอยากจะมุดแผ่นดินหนี "พี่ไม่ได้เห็นดีเห็นงาม... แต่พี่เป็นคนยัดชื่อเราใส่โควต้าตัวจริงเองต่างหากล่ะ เกล" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหา กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น ริมฝีปากหยักยกยิ้มพราวระยับ "อยากให้เด็กดื้อแถวนี้รู้ตัวซะบ้าง ว่าเวลาหนีหน้าพี่แล้วทำเป็นบล็อกแชตหนีเนี่ย... มันเหนื่อยคนตามขนาดไหน" "ใครหนีคะ! ใครบล็อก! เปล่าสักหน่อย มือถือมันรวนต่างหากเล่า!" เกลปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนรอยแดงระเรื่อบนพวงแก้ม แต่ทว่า... สายตากลับปะทะเข้ากับมินตราที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยของดาวคณะคนนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจและริษยาอย่างปิดไม่มิด มินตราเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางนิ่มนวลเย้ายวนใจ "อ้าว, พี่ธันวาคะ มาติวโค้งสุดท้ายให้ยัยเด็กนี่เหรอคะ ระวังจะวิ่งล้มหัวฟาดพื้นเอาซะก่อนนะ6ะ เพราะดูทรงแล้ว... คงไม่เคยวิ่งแข่งอะไรแบบนี้จริงๆ จังๆ หรอกค่ะ" น้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนนั่นทำเอาเกลคิ้วกระตุกยิกๆ ปากเก่งๆ กำลังจะอ้าออกไปสวนกลับตามสไตล์แต่ทว่า... "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับมินตรา" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเย็นชาไว้กลายๆ สายตาคมกริบมองผ่านเลยร่างบางไปอย่างไร้เยื่อใย "แต่เกลจะเป็นยังไง... ผมดูแลเองได้ ไม่รบกวนเวลาไปซ้อมวอร์มของน้องหรอกครับ เชิญ" ประโยคสั้นๆ แต่โคตรจะดาเมจแรงทำเอามินตราหน้าเสียไปชั่วขณะ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโกรธ เกลอดยิ้มมุมปากไม่ได้แต่ก็ยังฟอร์มจัดทำเป็นเชิดใส่ "ใครให้พี่มาออกตัวแทนเล่า! ฉันดูแลตัวเองได้ย่ะ!" "ปากเก่งจังนะเรา ไหนดูซิ... ปากเก่งแบบนี้ แรงวิ่งจะดีเหมือนปากหรือเปล่า" ธันวาเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย มือหนาถือวิสาสะดึงข้อมือบางให้เดินตามไปยังลู่วิ่งฝึกซ้อมที่ไร้ผู้คนรบกวน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงบลงเมื่อทั้งคู่ออกห่างจากฝูงชน เสียงลมพัดผ่านเบาๆ เคล้ากับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตัวโตที่ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เกลเผลอใจเต้นแรงขึ้นไปอีก "ปล่อยเลยนะ! จะพามาทำอะไรเนี่ย คนเขายังไม่อยากวิ่ง!" เกลโวยวายพลางสะบัดข้อมือออกจากการกุม "ถ้าไม่อยากโดนทำโทษต่อหน้าคนเยอะๆ ก็หุบปากแล้วฟังพี่สอน" ธันวาหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ สายตาคู่คมที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังและความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนเกลไม่กล้าสบตาตรงๆ "วิ่งผลัด สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่ความเร็ว... แต่คือการรับส่งไม้ และความเชื่อใจ" "เชื่อใจ?" เกลทวนคำเสียงแผ่ว "ใช่..." ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเกลต้องถอยหลังจนสะโพกไปชนกับรั้วเหล็กกั้นสนาม มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวรั้วกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกทางหนี "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ข้างหน้าจะมีพี่รอรับไม้อยู่เสมอ เพราะฉะนั้น... ไม่ต้องกลัวว่าจะสะดุดล้ม หรือวิ่งตามใครไม่ทัน เข้าใจไหมครับเด็กดี" หัวใจของเกลกระหน่ำรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู คำพูดเรียบๆ แต่แฝงความหมายลึกซึ้งพวกนั้นมันคืออะไรกันเล่า! ขี้โกงชะมัด... มาหยอดกันแบบนี้แล้วเธอจะเอาสติที่ไหนไปวิ่งแข่งเล่า! "พ... พี่ธันวา ถอยไปเลยนะ! มาพูดอะไรเลี่ยนๆ แถวนี้เนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก!" เกลดันอกแกร่งเบาๆ แต่เจ้ากรรม... คนตัวโตกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดแถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว "ให้เห็นก็ดี... คนอื่นจะได้รู้ว่าธันวาคนนี้จองเด็กบริหารคนนี้ไว้แล้ว" ธันวากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มร้ายกาจ "เตรียมตัวให้ดีนะเกล เพราะถ้าแข่งชนะ... พี่มีรางวัลชิ้นใหญ่รออยู่ แต่ถ้าแพ้..." รุ่นพี่หนุ่มเว้นวรรคไปนิด ดวงตาคู่คมพินิจมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนสั่นประสาท "...พี่จะทำโทษด้วยวิธีของพี่เอง" เกลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากค้างเตรียมจะด่ากลับสักชุดใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงอะไรออกมา เสียงประกาศจากสปーカーสนามก็ดังสนั่นกังวานไปทั่วบริเวณ *ประกาศเรียกตัวนักกีฬา 4x100 เมตรชายและหญิงประจำรอบคัดเลือก... ขอให้นักกีฬาเตรียมตัวประจำลู่วิ่งในอีก 5 นาทีนี้ค่ะ!* ธันวาผละตัวออกอย่างเสียดายเล็กน้อย เขายื่นมือมาขยี้ผมเกลเบาๆ อย่างมันเขี้ยว "ไปครับ... ถึงเวลาโชว์ให้เห็นแล้วว่าแฟนใครทำไมถึงเก่งจัง" "ใครแฟนพี่! อย่ามาเนียนนะ!" เกลแหวลั่นหน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินจัด รีบวิ่งหนีหน้าตื่นไปประจำจุดสตาร์ททันทีโดยไม่กล้าหันกลับมามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนด้านหลังเลยแม้แต่น้อย การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงเชียร์รอบสนามดังอื้ออึง เกลพยายามวิ่งสุดชีวิตตามคำแนะนำของธันวา ขาสองข้างก้าวฉับๆ แม้จะเกือบสะดุดล้มไปหลายรอบแต่เพราะภาพรอยยิ้มและคำพูดของคนรอรับไม้ที่ปลายทาง มันทำให้เธฮฮดฮึดสู้จนส่งไม้ต่อให้ไม้สุดท้ายได้อย่างเฉียดฉิว! ธันวารับไม้ต่อด้วยความเร็วสูงก่อนจะสปีดเข้าเส้นชัยคว้าชัยชนะมาครองได้อย่างงดงาม เสียงเฮลั่นสนามดังสนั่น เกลทรุดตัวลงนั่งหอบแฮกอยู่ข้างสนามด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ ร่างสูงของธันวาเดินกลับมาหยุดยืนตรงหน้า ยื่นมือหนามาตรงหน้าเธอ พร้อมกับขวดน้ำเย็นเฉียบ "เก่งมากครับ เด็กดื้อของพี่" ธันวาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ทีจะได้เห็น เกลเงยหน้าขึ้นมอง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปจับมือหนาเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน แต่ทว่า... จังหวะที่มือสัมผัสกันนั้นเอง ธันวาออกแรงดึงกระชากเธอเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้เกลต้องช็อกค้างกลางอากาศ "ทีนี้... ถึงเวลาทวงรางวัลจากการแข่งขันแล้วล่ะครับ... ว่าที่แฟนตัวน้อย" เกลเบิกตากว้าง หัวใจหยุดเต้นไปสามวินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่นท่ามกลางสายตาคนนับร้อย... และก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว ธันวาก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างแผ่วเบาต่อหน้าสักขีพยานนับร้อยชีวิตที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!