ทริปคณะที่ทำให้ใจสั่น

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะคะพี่ธันวา! ใครเป็นคนจัดห้องพักคะเนี่ย ทำไมค่ายอาสาของคณะวิศวะถึงมีโฮมสเตย์ห้องละสองคน แล้วทำไมสองคนนั้นต้องเป็นฉันกับรุ่นพี่ด้วยเล่า!" เสียงโวยวายของเกลดังลั่นบ้านไม้สักโบราณอายุกว่าห้าสิบปี ท่ามกลางบรรยากาศหุบเขาที่เริ่มถูกความมืดของพลบค่ำเข้าปกคลุม ร่างบางในชุดเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเอี๊ยมยีนส์กำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนแก้มป่องเป็นลูกโป่ง แต่คนที่ถูกพาดพิงกลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนฟูกนอนหนานุ่มด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจห้องนอนขนาดกะทัดรัดที่มีฟูกนอนสองหลังวางชิดติดกันอย่างจงใจ "ก็ผู้จัดโครงการเขาจับฉลากกันตามดวงนี่คะ ตัวเองดวงกุดเองแล้วจะมาโทษพี่ได้ยังไง หื้ม?" พี่ธันวาตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์นั้นทำให้เกลอยากจะหยิบหมอนข้างฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองที "ดวงกุดอะไรล่ะคะ! เมื่อกี้ฉันเห็นพี่เดินไปกระซิบอะไรกับไอ้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสถานที่ ตั้งแต่ตอนลงรถแล้วนะ อย่ามาเนียนเลยค่ะ รุ่นพี่ใช้อำนาจมืดบังคับใช่ไหมคะ!" เกลพยายามพุ่งตัวเข้าไปคาดคั้น แต่รุ่นพี่ตัวสูงกลับไวกว่า คว้าข้อมือเล็กแล้วดึงเบาๆ จนร่างบางเซถลาเข้าไปอยู่ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ "พูดจาระวังปากหน่อยค่ะเด็กดื้อ... ถ้ายังไม่เลิกโวยวาย พี่อาจจะเปลี่ยนใจจากการนอนแยกฟูก มานอนรวมเป็นฟูกเดียวกันจริงๆ ซะเลยดีไหมคะ?" คำขู่หน้าตายพร้อมสายตาพราวระยับทำเอาเกลต้องรีบสะบัดข้อมือออกแล้วถอยกรูดไปชิดผนังห้องทันที หน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ยัยกะทิเพื่อนตัวดีก็ช่างทิ้งกันเสียจริง อุตส่าห์บอกว่าจะช่วยกันขัดขวางพี่ธันวาในค่ายนี้ แต่พอมาถึงกลับโดนรุ่นพี่ปีสามวางแผนสลับตัวกับเพื่อนร่วมกลุ่มจนเธอต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องพักกลางป่ากับผู้ชายอันตรายคนนี้สองต่อสอง ครืด... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเอี๊ยมดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เกลรีบควักออกมาดูเพื่อหาทางหนีทีไล่ *[กะทิ]: แกรรร เป็นไงบ้าง อยู่กับพี่ธันวาสองคนรอดไหม55555* *[เกล]: รอดกับผีสิแก! ช่วยด้วย พี่ธันวาบ้าอำนาจมาก เอาฉันมาไว้ห้องเดียวกันได้ไงเนี่ย ช่วยแหกคุกให้ฉันที!* *[กะทิ]: ช่วยไม่ได้เว้ย แกต้องสู้ชีวิตแล้วแหละ เพราะตอนนี้มินตรากำลังเดินหน้าอ่อยพี่รหัสแกอยู่ที่ลานกิจกรรมข้างล่างนู่น ระวังพี่ธันวาจะตบะแตกวิ่งหนีไปหานะแกรรร* พออ่านข้อความประโยคหลัง ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ มินตรา... ดาวคณะบริหารฯ คนสวยที่ตามตื๊อพี่ธันวามาตั้งแต่ปีหนึ่ง ยัยนั่นก็มาค่ายนี้ด้วยเหรอเนี่ย! เกลเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนฝาไม้ "มองอะไรคะ หึงเหรอ?" พี่ธันวาก้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังขนาบข้างตัวเธอไว้ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ "ใครหึงไม่มี๊! จะไปไหนก็ไปเลยค่ะ ไปหาดาวคณะข้างล่างนู่นเลยไป ฉันจะนอน!" เกลแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความร้อนบนใบหน้า "ปากแข็งจังนะคะ..." นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้เกลตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "รู้ไหมคะว่าบนดอยเนี่ย สัญญาณโทรศัพท์มันแย่มากนะ แชตอาจจะส่งไม่ค่อยไป... แต่ถ้าอยากคุยกับพี่จริงๆ คุยต่อหน้าตรงนี้ไม่ต้องผ่านแชตก็ได้ค่ะ" ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "พี่ธันวาคะ... มินตราเองค่ะ พอดีไฟฉายมินตราถ่านหมด ยืมของพี่หน่อยได้ไหมคะ" เสียงหวานหยดย้อยของมินตราดังทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา ทำเอาบรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา เกลรีบใช้มือผลكอกแกร่งให้ออกห่างทันที พร้อมกับส่งยิ้มประชดประชันไปให้ "อ้าว เสียงหวานมาเชียวค่ะ รุ่นพี่ไม่รีบออกไปเปิดประตูเหรอคะ เดี๋ยวคนสวยเขาจะรอนานนะ" พี่ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ แววตาคมกริบมองค้อนเด็กขี้ประชดนิดๆ ก่อนจะยอมผละตัวเดินไปเปิดประตูห้อง มินตราในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีชมพูอ่อนยืนส่งยิ้มหวานอยู่หน้าห้อง แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบมองข้ามไหล่หนาเข้ามาเห็นเกลที่ยืนกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่ข้างใน สีหน้าของดาวคณะเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาปั้นยิ้มหวานเช่นเดิม "อ้าว... น้องเกลก็อยู่ห้องนี้ด้วยเหรอคะ นึกว่าพักกับเพื่อนซะอีก" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัย "ค่ะ พอดีดวงดี ได้อยู่ห้องเดียวกับรุ่นพี่เขาค่ะ" เกลจงใจเน้นเสียงคำว่า 'รุ่นพี่' ให้ชัดเจน พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้พี่ธันวามากขึ้นโดยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ บรรยากาศหน้าประตูเริ่มคุุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น พี่ธันวายืนกอดอกมองสองสาวสลับกันไปมาด้วยแววตาเรียบนิ่งเดาอารมณ์ยาก ก่อนที่เขาจะหยิบไฟฉายสำรองจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้มินตรา "นี่ครับไฟฉาย ระวังทางด้วยนะมินตรา ทางเดินมันมืด" น้ำเสียงราบเรียบแต่สุภาพตามมารยาท "ขอบคุณนะคะพี่ธันวา... คืนนี้ถ้าเหงามาหามินตราได้นะคะ เต็นท์ข้างล่างกว้างมาก" มินตราส่งสายตาหวานเชื่อมพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ ก่อนจะยอมเดินจากไป ปัง! ประตูห้องไม้ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนตัวสูง เกลที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดหรี่ตามองด้วยความหมั่นไส้ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากประชด ประตูห้องก็ถูกล็อกกลอนจากด้านในอย่างรวดเร็ว "นี่! ล็อกประตูทำไมคะ!" เกลอุทานเสียงหลง ถอยหลังกรูดเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง "ก็เมื่อกี้มีคนบอกให้ออกไปหาคนอื่นไม่ใช่เหรอคะ? แต่พี่ไม่อยากไป... พี่อยากอยู่เคลียร์กับเด็กปากดีแถวนี้มากกว่า" พี่ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันปนเอ็นดูคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธอชัดเจน "เลิกทำตัวเป็นเด็กหวงก้างสักทีได้ไหมคะ... รู้ตัวไหมว่ายิ่งหึง ยิ่งน่ารักจนพี่ไม่อยากปล่อยให้คลาดสายตาเลยนะเกล" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจของเกลเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองตื้อตันคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว มือหนาเอื้อมมาจับมือบางของเธอขึ้นมาแนบไว้ที่หน้าอกด้านซ้าย รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน และในวินาทีที่เกลกำลังจะแพ้พ่ายให้กับแววตาคู่นั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนฟูกนอนก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่เผลอลืมปิดหน้าจอค้างไว้... เป็นข้อความจากแชตกลุ่มคณะที่ไอ้กะทิส่งรูปคู่แอบถ่ายของเธอกับพี่ธันวาตอนยืนเถียงกันเมื่อหัวค่ำ พร้อมแคปชั่นเด็ดที่ทำเอาเกลอยากจะมุดแผ่นดินหนี *[กะทิ]: รูปหลุดคู่รักป่าเขาลำไพรมาแล้วจ้า! ใครโสดโปรดหลบไป เพราะวิศวะเขาจองเด็กบริหารแล้วโว้ยยย!* เกลหน้าถอดสี รีบสะบัดมือออกแล้วพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์เพื่อจะกดยกเลิกข้อความ แต่มือไวของพี่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้เสียก่อน พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาสติหลุดกระเจิง "จะลบทำไมคะ... ในเมื่อสิ่งที่ยัยกะทิส่งมา มันคือ 'ความจริง' ทุกประการเลยนะคะแฟน" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะใจเต้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของพี่ธันวานะคะ จาก ที่คั่นหนังสือสีชมพู