แชตง้อแบบคนซึน

เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้นติดต่อกันเป็นรอบที่สิบของนาที ทำให้เกลที่กำลังนอนซุกหน้าอยู่กับหมอนใบโตถึงกับต้องฮึดฮัดพลิกตัวคว่ำหงายด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตบวมช้ำเล็กน้อยจากการแอบร้องไห้งอแงใส่หมอนเมื่อคืนจ้องมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะอย่างชั่งใจ ให้ตายเถอะค่ะ! นี่คุณรุ่นพี่ตัวดีคิดจะสแปมข้อความใส่เธอจนกว่าเครื่องจะระเบิดหรือยังไงกันคะเนี่ย? ร่างบางพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มือเรียวคว้าเจ้าปัญหาขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความหมั่นไส้ ตั้งใจไว้แล้วค่ะว่าจะกดบล็อกให้ราบคาบ ไม่ยอมใจอ่อนให้คนเจ้าเล่ห์อย่างธันวาเด็ดขาด! ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนที่คณะบริหารฯ ยังติดตา ยัยมินตราดาวคณะคนสวยคนนั้นจงใจเข้ามาประชิดตัวเขาแถมยังจัดเนกไทให้ต่อหน้าต่อตาเธอ ราวกับประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ชวนให้ต่อมความหึงหวงพุ่งปรี๊ดจนแทบระเบิด และยิ่งคิดถึงสีหน้านิ่งๆ ของพี่ธันวาที่ไม่ได้ปฏิเสธทันทีในตอนแรก... หัวใจดวงน้อยๆ ก็ยิ่งเจ็บแปลบจนต้องขอเดินหนีออกมาเงียบๆ โดยไม่ฟังคำอธิบายอะไรสักคำ แต่พอกดเข้าไปในแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเท่านั้นแหละค่ะ... รี้ดที่น่ารักของพี่คั่นฯ ขา ยัยเกลคนนี้แทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง! [Tanwaza: เกลครับ] [Tanwaza: ฟังพี่ก่อน อย่าเพิ่งงอน] [Tanwaza: วันนั้นมินตรามันสะดุดส้นสูงเกือบล้ม พี่แค่รับไว้ตามมารยาทเฉยๆ] [Tanwaza: สาบานด้วยเกียรติของวิศวะปี 3 เลยว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ] [Tanwaza: ตัวเล็ก...] [Tanwaza: อ่านแล้วทำไมไม่ตอบล่ะครับ?] [Tanwaza: งอนเบอร์นี้ เดี๋ยวพี่บินไปง้อถึงห้องเลยนะ] แชตเด้งรัวเป็นชุดจนนิ้วแทบพันกัน ความยาวข้อความนี่เกือบจะเท่าวิทยานิพนธ์ปริญญาตรีอยู่แล้วค่ะคุณขา! ปกติพี่ธันวาคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความพูดน้อยต่อยหนัก ส่งสติกเกอร์ทีนับครั้งได้ แต่วันนี้พ่อคุณกลับพิมพ์ยาวเป็นพรืดแถมยังใช้สรรพนามออดอセง "ตัวเล็ก" ใส่เธออีกต่างหาก เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้ปนมันเขี้ยวเป็นบ้าเลยค่ะ "เชอะ! คิดว่าจะส่งข้อความมายาวๆ แบบนี้แล้วเกลจะใจอ่อนหรอคะ ฝันไปเถอะค่ะคุณรุ่นพี่!" เกลบ่นพึมพำกับตัวเองริมฝีปากบางเบะคว่ำลงด้วยความซึน แม้ในใจลึกๆ ความโกรธขึงเมื่อวานจะมลายหายไปตั้งแต่เห็นประโยคบอกว่า *'ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ'* แล้วก็ตามทีเถอะค่ะ ติ๊ง! เสียงข้อความเข้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพถ่ายส่งตรงมาจากเจ้าตัวปัญหา [Tanwaza: ส่งรูปภาพ] [Tanwaza: เนี่ย... ยืนรออยู่หน้าหอเนี่ย ลงมาเคลียร์กันให้รู้เรื่องเลยนะเกล ไม่งั้นพี่เคาะประตูเรียกจนกว่านิติจะไล่จริงๆ ด้วย] เกลเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน รีบดีดตัวลุกจากเตียงวิ่งพรวดพราดไปแอบส่องที่หน้าต่างห้องพักชั้นสองทันที ภาพที่เห็นคือร่างสูงโปรดของรุ่นพี่วิศวะในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยسمสบายๆ กำลังยืนกอดอกพิงเสาไฟหน้าหอพักด้วยสีหน้าเคร่ง สายตาคมกริบเงີยขึ้นมองตรงมาที่หน้าต่างห้องเธอพอดี ราวกับมีเรดาร์ตรวจจับได้ว่ายัยตัวแสบกำลังแอบมองอยู่ ธันวายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากแบบที่เห็นทีไรเป็นต้องใจสั่นทุกทีส่งมาให้ ติ๊ง! โทรศัพท์ในมือเกลสั่นขึ้นพร้อมสายเรียกเข้าที่โชว์ชื่อ 'พี่ธันวาคนโหด' มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความประหม่า จะกดรับดีไหมนะ? หรือจะตัดสายทิ้งแล้วแกล้งตายดีคะเนี่ย? แต่ทว่า... ปลายเล็บเจ้ากรรมดันเผลอไปโดนปุ่มรับสายสีเขียวเข้าซะได้! "อ่ะ... ฮัลโหลค่ะ!" เกลกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ด้วยความตกใจ พยายามดัดเสียงให้แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอกำลังเขินจนหน้าดำหน้าแดง ("ลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้เลยค่ะเด็กดื้อ") เสียงทุ้มนุ่มลึกที่ลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุอย่างที่คิด แต่กลับเจือความอ่อนอกอ่อนใจและ... ความคิดถึงที่ล้นปรี่จนคนฟังสัมผัสได้ "ไม่ลงค่ะ! เกลไม่ว่าง ติดธุระสำคัญอยู่!" ("ธุระอะไร? นอนกอดหมอนคิดถึงพี่รึไง?") "อีตาบ้า! ใครเขาคิดถึงคุณกันคะ หลงตัวเองที่สุด!" เกลแหวลั่นห้อง แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาดั่งโดนเตาไฟลวก ยัยกะทิเพื่อนรักที่เพิ่งตื่นนอนเดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำถึงกับต้องขยี้ตาแล้วทำหน้าล้อเลียน ส่งเสียงแซวเบาๆ ว่า *"อุ๊ย มีคนปากไม่ตรงกับใจแถวนี้ด้วยแหละแกรรร"* จนเกลต้องหันไปค้อนใส่ควับใหญ่ ("ถ้าไม่ลงมา พี่จะเดินขึ้นไปเคาะห้องจริงๆ ด้วยนะ... ให้เวลาแต่งตัวสามนาที ถ้าหมดเวลาแล้วยังไม่เห็นหน้าตัวเล็ก พี่จะพังประตูเข้าไปตรวจความเรียบร้อยเอง") "นี่ขู่หรอคะ?!" ("เปล่าขู่... แต่พูดจริง") ธันวาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนใจยวบยาบ ("ลงมาเถอะนะเกล... พี่อธิบายจนคอแห้งหมดแล้วเนี่ย หิวน้ำ หิวข้าว และ... คิดถึงแฟนจะแย่แล้วนะ") ตู้ม! เหมือนมีระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจ คำว่า "แฟน" ที่หลุดออกมาจากปากคนซึนอย่างธันวามันมีพลังทำลายล้างสูงเกินไปแล้วค่ะคุณขา! เกลยืนแข็งทื่อเป็นหิน แก้มร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คران เธอกัดริมฝีปากล่างตัวเองเบาๆ ความโกรธเคืองทั้งหมดที่มีเมื่อวานมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "ใครแฟนคุณกันคะ! ห้ามพูดจาพล่อยๆ นะ!" เกลแหวกลกลบเกลื่อนความเขิน ("อ้าว ก็เราไง... หรือจะให้พี่ตะโกนบอกคนทั้งหอพักตอนนี้เลยว่าแฟนใครแถวนี้ชื่อเกลและกำลังงอนพี่อยู่ หืม?") "ไอ้... ไอ้พี่ธันวาคนบ้า! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!" เกลรีบตัดสายทิ้งทันทีด้วยความรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นโ크มครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือไม้สั่นไปหมดจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงพื้น ยัยเกลเอ๋ย... แกแพ้ทางเขาอีกแล้วสินะคะเนี่ย! ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ รีบคว้าฮู้ดตัวเก่งมาสวมทับชุดนอน ล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ แล้วเดินลงลิฟต์ด้วยฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่ง หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้นผสมความเขินอายที่พุ่งพล่าน เมื่อก้าวพ้นประตูตึกหอพัก ร่างสูงของคนที่เธอเพิ่งวางสายใส่ก็ยืนรออยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศยามสายที่อบอุ่น ธันวากำลังยืนล้วงกระเปากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นโครงคมเข้มหันมามองทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นทอดมองมาที่เธอด้วยแววตาระคนเอ็นดู รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มมาดนิ่งคนนี้ ทำเอาเกลถึงกับต้องหยุดยืนนิ่ง ขาเรียวเกือบจะก้าวไม่ออกเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด "ไหนบอกไม่ลงมาไงครับ ตัวดื้อ" ธันวาเอ่ยทักเสียงนุ่ม สายตาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงก่ำอย่างจับผิด "ก็... ก็คุณขู่นี่คะ!" เกลเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนอาการเขิน ทั้งที่มือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน "แล้วมีอะไรก็ว่ามาเลยนะ เกลให้เวลาสามนาที!" ธันวาหัวנסในลำคอเบาๆ กับท่าทางพยศแบบแมวข่วนของคนตรงหน้า มือหนายื่นออกไปดีดหน้าผากมนเบาๆ ทีหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว "เด็กนี่... งอนเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะเรา" "ก็พี่ธันวาทำตัวน่าสงสัยนี่คะ! ใครจะไปรู้ว่ายัยมินตรานั่นจงใจอ่อยหรือเปล่า..." เกลโพล่งออกไปตามความรู้สึก ก่อนจะรีบเม้มปากแน่นเมื่อเผลอแสดงอาการหึงหวงออกมาเต็มเปี่ยม ธันวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเอ็นดูค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เกลคุ้นเคย มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เบาๆ แล้วดึงเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ เกลสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความหวานเชื่อม "หึงหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหู แผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ใคร... ใครหึงกันคะ! อย่ามามโนนะ!" เกลปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู "เปล่ามโนซะหน่อย ก็เราแสดงออกซะขนาดนั้น..." ธันวาอมยิ้มบางๆ สายตาพินิจมองดวงหน้าหวานด้วยความรักใคร่ที่ล้นปรี่ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ฟังพี่นะเกล... ต่อให้ผู้หญิงทั้งคณะมาสะดุดล้มต่อหน้าพี่อีกร้อยคน พี่ก็ไม่สนหรอกครับ..." หัวใจของเกลเต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตะลึงกับคำหยอดระดับสתิบดาวของคนปากแข็ง "...เพราะในสายตาพี่ มีพื้นที่ไว้ให้เด็กขี้แยคนนี้คนเดียวตั้งนานแล้วครับ" ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! เกลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า *'พ่ายแพ้ราบคาบ'* ให้กับรอยยิ้มและแววตาจริงจังคู่นั้นของรุ่นพี่หนุ่ม และในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำจนแทบจะละลายกลายเป็นน้ำทิพย์นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพู... ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ยอมผละใบหน้าออกห่างจากเกลชั่วคราวเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแชตที่ส่งตรงมาจากกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะวิศวะ แต่ทว่า... เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่เด้งขึ้นมาเด่นหร่า ธันวาก็ต้องชะงักกึก รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา สีหน้าหล่อเหลากลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและตกใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อข้อความล่าสุดจากเพื่อนสนิทระบุไว้ว่า... [ไอ้กรณ์: เห้ยธันวา! มึงรีบเปิดดูไลฟ์สดเพจมหาวิทยาลัยด่วนเลย! ตอนนี้มินตราบุกไปที่ห้องซ้อมดนตรีคณะบริหารฯ แล้วประกาศกร้าวออกไมค์สดๆ ว่า... แฟนเก่าตัวจริงของมึงกำลังจะกลับมาทวงมึงคืนจากเด็กบริหารคนนั้นแล้ว!] เกลที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของแฟนหนุ่ม (ที่แอบตกลงกันในใจ) จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยระคนกังวล "มีอะไรหรอคะพี่ธันวา ทำไมหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ?" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน สายตาสีเข้มตวัดกลับมามองหน้าเกลด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่มือหนจะตัดสินใจคว้ามือเล็กของเธอมากำไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ... --- *[ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" มาโดยตลอดนะคะ!]*